SA GITNA NG KATAHIMIKAN

Episode 12: Pagkatapos ng Unang Sigwa

SA GITNA NG KATAHIMIKAN

WARNING: SPG 18+ . Contains S****L, Explicit S*****L Word, Word Curses that not Suitable below 18 years of ages.



ELIZ (POV)

Parang isang malaking hininga ang aming paglabas sa abandonadong silid na iyon—isang paghinga na naglalabas ng lahat ng tensyong naipon sa loob ng ilang linggo at nagdadala ng bagong hangin na may halong kaba. Ang lamig ng hallway sa East Wing ay agad sumampal sa balat ko, ibang-iba sa nakakapanghina at malagkit na init na iniwan namin sa loob ng lumang classroom. Habang naglalakad kami, pakiramdam ko ay nag-iiba ang timbang ng bawat hakbang ko. Hindi na ako ang Elizabel na pumasok sa silid na iyon kanina; may bahagi ng pagkatao ko ang naiwan sa ibabaw ng gurong mesa na iyon, kasama ng mga anino ng nakaraan.

"Ang lamig," bulong ko habang sinisikip ang aking blouse. Sinisigurado kong maayos ang bawat butones, tinitiyak na walang gusot na magsusumbong sa mundo. Pero ang totoo, ang hangin sa labas ay tila naghuhugas sa akin, pinapaalala na tapos na ang bagyo, pero ang marka nito ay mananatili habambuhay.

Tumango lang si Jacob. Nanatili siyang tahimik, pero alam kong ang isip niya ay tila isang sirang plakang paulit-ulit na nagpapatugtog ng mga imahe—ang kanyang mga kamay sa balat ko, ang kanyang mga labi sa aking leeg, ang aking katawan na nakasandal sa malamig na mesa habang tinatanggap siya nang buo. Pinilit naming bumalik sa kasalukuyan, pilit na ibinabalik ang maskara ng pagiging "estudyante" habang binabagtas ang madilim na hallway. Ang aming mga sapatos ay nag-echo sa tile floor, isang tunog na parang nagpapaalala na kaming dalawa lang ang saksi sa lihim na ito.

Paglabas namin sa quadrangle, ang hanging gabi ay tuluyan nang bumalot sa paaralan. Ang langit ay kulay lavender at orange, isang dapit-hapong tila nagdadalamhati at nagdiriwang nang sabay. "Ang ganda ng gabi," sabi ko habang nakatingala sa mga unang bituin. Ang liwanag ay sumasayaw sa aking mukha, nagpapakita ng mga bahid ng kulay na tila nagkukubli sa namumula kong mga pisngi.

Tumingin din si Jacob sa langit, pero ang mga mata niya ay agad bumalik sa akin. "Oo," sabi niya nang may malalim na boses. "Ang ganda." Alam kong hindi ang langit ang tinutukoy niya. Sa mga mata niya, nakita ko ang isang uri ng paghanga na hindi ko pa nakita noon—isang pagkilala na ako ay kaniya na, at siya ay sa akin.

Habang naglalakad patungo sa gate, ang aming mga kamay ay hindi mapakali. Parang may magnet sa pagitan namin na pilit kaming pinaglalapit. Sa dulo ng quadrangle, kung saan ang daan ay nagkukurbada, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko. Malamig ito sa labas dahil sa hangin, pero ang palad niya ay nagbabaga pa rin sa init. Isang paghawak na nagsasabing, "Narito ako," isang pangakong hindi niya ako pababayaan pagkatapos ng lahat.

Sa totoo lang, hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala. I gave it to him. Ibinigay ko ang kabirhenan ko sa lalaking ang mundong ginagalawan ay malayo sa akin—isang Criminology student na waiter sa gabi, isang lalaking kanto kung ituring ng iba. Pero nung mga sandaling nasa loob kami ng silid, nagulat ako sa sarili ko. Nagulat ako sa "performance" ni Jacob—hindi dahil sa bilis o lakas, kundi dahil sa kung paano niya naramdaman ang bawat panginginig ko. Hindi ko akalain na ang isang tulad niya ay kayang maging ganoon kabanayad habang inaangkin ang buo kong pagkatao. Naging dahilan ito para maramdaman kong mas naging "babae" ako, na ang dating takot ay napalitan ng isang kakaibang uri ng kapangyarihan.

Dumaan kami sa 7-Eleven sa tapat ng paaralan. Ang lamig ng aircon ay tila nanggigising sa amin mula sa isang panaginip. Pumila kami at kumuha ng dalawang bote ng tubig. Sa counter, nung makita ko ang mga kamay niya habang nag-aabot ng barya—ang mga daliri, ang hugis ng kanyang kamao—bigla kong naalala kung paano ako hinawakan ng mga kamay na iyon sa kailaliman ng aking pagkatao. Namula ako nang husto at napayuko sa sahig, pilit na itinatago ang tawa na puno ng hiya at pagnanasa.

"Anong nangyari?" tanong ni Jacob habang lumalabas kami. "Wala... naalala ko lang... kanina," sagot ko habang humihigop ng malamig na tubig. Ang lamig nito ay nakatulong para pakalmahin ang nag-aapoy kong sistema.

Habang naglalakad sa madidilim na kanto patungo sa aming bahay, huminto kami sa ilalim ng isang poste ng ilaw. Tumingin siya nang diretso sa mata ko, tila binabasa ang bawat takot na nananatili sa puso ko.

"Natatakot ka ba, Eliz? Sa lahat... sa nangyari, sa mangyayari?" tanong niya. Ang boses niya ay puno ng pag-aalala, tila handa siyang tumakbo pabalik sa nakaraan para itama ang lahat kung sakaling nagsisisi ako.

"Oo," tapat kong sagot. "Natatakot ako. Pero Jacob... mas natatakot ako kung hindi ito nangyari. Mas natatakot ako kung hinayaan nating lumipas ang pagkakataon nang hindi natin napatunayan kung gaano tayo katotoo sa isa't isa."

Ngumiti si Jacob, isang ngiting punong-puno ng determinasyon. "Gagawin ko ang lahat, Eliz. Magtatrabaho ako nang doble, mag-aaral ako, papatunayan ko sa Mama mo na kahit waiter lang ako, mahal na mahal kita at handa akong ibigay ang buhay ko para sa'yo." Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang bigat ng kanyang pagmamahal. Handa siyang harapin ang kahit anong bagyo, kahit si Mama pa ang humarang.

Narating na namin ang kanto ng bahay namin. Tumigil kami sa ilalim ng huling poste ng ilaw. Dahan-dahan, inilapit niya ako sa kanya at hinalikan ang aking noo—isang halik na mas mahalaga pa sa kahit anong pisikal na ugnayan dahil puno ito ng respeto. "Bukas uli," bulong niya.

"Oo. Bukas," sagot ko bago tuluyang pumasok sa gate.

JACOB (POV)

Pagkaalis ni Eliz, tila hindi ko na naramdaman ang pagod ng buong araw. Ang totoo, lupaypay ang katawan ko—pagod sa maghapong klase sa Criminology at pagod sa tindi ng emosyong ibinuhos namin ni Eliz sa loob ng classroom. Pero habang naglalakad ako patungo sa 888 Club para sa shift ko, ang tanging nararamdaman ko ay ang init ng balat ni Eliz sa aking palad.

Pagpasok ko sa club, sinalubong ako ng maingay na musika at makukulay na neon lights. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay agad pumasok sa ilong ko, pero imbes na mainis, napangiti ako.

"O, Jacob! Mukhang maganda ang gising natin ah? Late ka ng limang minuto," bati ni Marco habang nag-aabot ng tray.

"Pasensya na, pre. May tinapos lang na importante," sagot ko habang mabilis na isinusuot ang puting uniporme ng waiter.

Kahit na masakit ang mga binti ko at tila gusto nang bumigay ng aking likod, naging inspirasyon ko ang nangyari kanina. Bawat tray na binuhat ko, bawat mesa na nilinis ko, ginagawa ko nang walang reklamo. Bakit ako mapapagod? Hawak ko na ang pinaka-importanteng yaman sa mundo. Ang tiwalang ibinigay ni Eliz—ang kanyang kabirhenan na ipinagkatiwala niya sa isang tulad ko—ang naging gasolina ko para kumayod. Papatunayan ko sa lahat, lalo na sa pamilya niya, na hindi sila nagkamali sa akin.

"Grabe ka, Jac. Kanina ka pa takbo nang takbo, parang hindi ka galing sa school," puna naman ni Ben habang nagse-serve kami sa VIP section.

"Kailangang magdiskarte, Ben. May pinaghahandaan na tayo," maikli kong sagot sabay kindat. Sa isip ko, bawat barya ng tip na nakukuha ko ay para sa kinabukasan naming dalawa. Hindi ko hahayaang maghirap ang isang anghel na tulad ni Eliz sa piling ko.

ELIZ (POV)

Pagpasok ko sa loob ng bahay, sinalubong ako ng amoy ng adobo—paborito ko, pero ngayon ay parang amoy ng panganib. Sa gitna ng kusina, nandoon si Mama, na matalas ang tingin habang nag-aayos ng mga plato.

"Elizabel. Kanina pa kita hinihintay. Bakit ngayon ka lang?" ang boses ni Mama ay tila isang hatol.

"Sorry, Ma. Nag-group study po kami sa library para sa midterms. Masyado po kaming naging busy kaya hindi ko na napansin ang oras," sagot ko habang nakayuko, pilit na iniiwasan ang kanyang mga mata. Pakiramdam ko ay nakasulat sa bawat butas ng balat ko ang amoy ni Jacob. Pakiramdam ko, kapag tiningnan niya ako nang matagal, makikita niya ang mantsa sa ibabaw ng mesa na naiwan sa school.

"Group study o may inatupag na namang kalokohan?" hirit ni Mama habang inilalapag ang huling mangkok. "Alam mo namang ayaw ko ng mga lalaking umaaligid sa inyo. Huwag kang gagaya sa ibang kabataan dyan na sa kalsada ang uwi."

"O-opo, Ma. Hindi po," tipid kong sagot. Mabilis akong pumasok sa kwarto para umiwas sa gulo. Isinara ko ang pinto at inihilig ang likod ko sa kahoy. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang mabilis na t***k ng puso ko.

Inilapag ko ang bag ko sa sahig at humiga sa kama. Tiningnan ko ang aking mga kamay—ang mga kamay na hinawakan ni Jacob kanina. Naalala ko ang lahat: ang hapdi, ang dugo, at ang kasunod na sarap na tila bumago sa buong mundo ko. Hindi ko akalain na maibibigay ko ang kabirhenan ko sa kanya, pero sa kabila ng takot kay Mama, wala akong pagsisisi.

Nag-vibrate ang phone ko. Isang message mula sa kanya.

Jacob: "Nakarating ka na? Kahit nasa trabaho ako, ikaw pa rin ang iniisip ko. Ingat ka palagi. Mahal kita."

Ngumiti ako at niyakap ang phone ko sa aking dibdib. Ang init ng kanyang mga salita ay tila bumabalot sa akin, nagbibigay ng kapayapaan sa gitna ng tensyon sa bahay. Alam kong marami pang pagsubok, alam kong magagalit si Mama kapag nalaman niya ang lahat, pero sa gabing ito, alam kong may isang bagay na tama. Ang pagmamahal namin ni Jacob ay totoo. At handa kaming harapin ang kahit anong bagyo, basta't magkasama kami.

Nakatulog ako nang may ngiti sa mga labi, habang sa kabilang kalye, sa maingay na mundo ng 888 Club, patuloy ang pagkayod ni Jacob—dala ang pangako ng isang bukas na kaming dalawa lang ang bida.