28
2048 Words
“Ate? Okay lang po kayo? Hinawaan ba kita?”
Yon ang unang tanong ni Romana pagkatapos na lumabas habang nagluluto ako ng uulamin namin. Siguro nga nagtataka ito sa estado ng mukha ko ngayon. Namamaga mula pa kanina ang mga mata ko. Hindi ako tumigil sa kaiiyak mula pa kagabi. At hindi ko kayang sabihin kay Romana ang ginawa ni Kuya Rameil.
Kaya kung maaari, magsisinungaling ako.
“Teka nga, hindi ka ba uuwi?” Kunot ang noo ni Ate Grace habang pinapanood akong naglilinis pa rin ng paligid kahit alas sais na ng gabi.
Pakiramdam ko ngayon uuwi si Kuya Rameil. At hindi ko kayang makaharap ‘to.
Bumuntong hininga ako at naupo saka nakita iyong pagtataka sa mukha ni Ate Grace. Marahil binabasa nito ang nasa isipan ko. At ayaw ko ring marinig kung ano man ang komento nito sa nangyayari.
“Tss, bahala ka. Magsasara na ang shop mamaya.” Irap nito.
Umiling ako at tinitigan ang kamay. Tumayo ako at nagbihis sa locker habang nakatitig sa nakaoff na cellphone. Di ko alam kung dapat na ba akong umuwi o magpalipas ng gabi sa kung saan. Di ko kayang harapin si Kuya Rameil lalo na sa natuklasan ko.
Nagdadalawang isip pa ako kung bubuksan ang cellphone. Paano kung tumawag yon? Paano ko tatakasan?
Minadali ko ang pagtetext kay Romana at sinabing hindi ako makakauwi ngayon dahil may gagawing paperworks kasama ang mga kablockmate. Agad kong tinawagan si Nadia na isang ring pa lang e sumagot na.
“Nasa’n ka? Papasundo kita.” Natatarantang sabi nito.
Hindi pa ilang minuto at saktong paglabas ko e nandoon si Nadia kasama ang driver nito at niyakap ako nang mahigpit saka inakay papasok ng sasakyan.
“Kanina pa kita napapansin, Kelsey. Di ko lang matanong kasi parang wala ka namang balak na sabihin. May problema ka ba?” Kunot ang noo nito.
Hindi ko na napigilan at doon na ako humagulhol na ikinataranta niya’t niyakap pa ako lalo. Tinatahan sa pamamagitan ng pagtapik sa balikat. At alam kong kanina pa sumasabog ang dibdib ko sa sakit. Di kasi inakalang masasaktan na naman ako. Sa parehong lalaki.
“Sshhh, what happened Kelsey?” Alo nito.
Umiling ako at hindi makapagsalita dahil hanggang ngayon nanunuot pa rin sa dibdib ko iyong sakit. Paano ko ba ipapaliwanag na dahil sa mga nangyayari para akong nawawalan ng tiwala? Mauulit na naman ba iyong nangyari noon?
“Okay, we’ll talk about that when we get home.”
Tumango ako at pumikit. Saka inalala ang mga nangyari kagabi. Sawa na siguro si Kuya Rameil kaya ganoon. Hindi na ako siguro sapat. Dahil tama nga naman, easy to get ako at kaya siguro pinagsawaan na. Nakuha niya na lahat e. At mula pa noon kilala namang talaga si Kuya Rameil na isang pabling. At di na bago kung ibang babae na naman ngayon.
Nangasim ako roon sa iniisip at tumulo na naman ang mga luha. Ipinikit ko na lang iyon habang nagpapakalma. Hanggang sa nakarating sa bahay nina Nadia at abutan ang mga magulang nitong naghihintay pala sa amin.
“Kelsey, iha!” Tuwang-tuwa pa ang Mama nito habang nilalapitan ako at niyakap nang mahigpit.
Nakiyakap na rin ako kahit na ang totoo e hindi ko alam kung tama ba iyon. Sadyang mabait lang talaga ang mga magulang ni Nadia at madaling makagaanan ng loob. Kaya hindi na rin ako nakaramdam ng pagkailang habang kumakain sa mga hapag ng mga ‘to. Palakuwento at sadyang malaki yata ang pasasalamat sa akin ng mga magulang nito kasi kahit papa’no napapansin na nilang pumapasa na si Nadia.
“Aalis ka?” Nagtatakang tanong ni Nadia pagkatapos na mahiga sa kama nito. Magkatabi kaming dalawa at matutulog na. Sinabi ko sa kanyang balak kong umalis sa Unit ni Kuya Rameil at iniisip kung saan lilipat.
“Oo,” iwas ko rito.
Idinikit nito ang palad sa pisngi ko at ipinaharap sa kanya.
“Hindi kayo okay ng boyfriend mo, ano?” Kunot noong tanong nito.
Umiwas ako at tumango. Bumuntong hininga ito at tinapik ang pisngi ko.
“You two should talk. Kung hindi pa rin maaayos, pwede ka rito sa bahay.” Suhestyon nito.
Napaawang ang labi ko at mabilis na umiling. Ayaw ko na noon. Ayaw kong makitira dahil nakakahiya.
“E di rentahan mo na lang yong isang room. Okay na ba?” Ngumisi ito.
Medyo napaisip ako sa sinabi nito. Mas madali, mas convenient at yon lang hindi ako sigurado kung kakayanin ko.
Maaga rin kaming nagising kinabukasan. Binigyan lang ako ng mga undergarments na hindi pa nagamit ni Nadia at pinahiram ng susuutin. Sabay din kaming umalis. Mababait talaga ang mga magulang nito. Asikasong-asikaso ako.
Kaya nagdadalawang isip na akong tanggapin iyong alok ni Nadia. Kung gagawin ko iyon. Makakalaya ako kay Kuya Rameil.
Saka ko na siguro iisipin pa iyon, ang problema ko ngayon kung paano mamayang pagkatapos ng shift. Ayaw ko namang abusuhin ang kabaitan ni Nadia. At hindi tamang nandoon ako lagi.
“Ate,” napatalon ako noong may kumalabit sa akin habang nagtatapon ng basura sa labas.
Si Romana na nakatayo roon habang nakatitig sa akin. At mula sa malayo naglalakad naman si Kuya Rameil na mukhang kagagaling lang sa trabaho.
Kunot pa ang noo kaya napaawang ang labi ko at bumilis ang hininga. Hindi! Hindi ito ang tamang panahon para magkaharap kami.
Kaya hindi ko rin masisisi ang sariling manginig sa kaba.
“Baby,” ngisi nito at inabot ang bewang ko kaya lang dahil hindi pa rin nabubura sa isipan ko ang nakita ay lumayo ako na ikinakunot ang noo nito.
Tumitig ito kay Romana na umiwas sa’min. At ngumisi siyang lalo bago binitawan ang bewang ko. Siguro iniisip niyang nahihiya lang ako sa kapatid nito. Kaso... hindi eh. Hindi yon.
Hinintay nilang matapos ako sa trabaho, na ilang minuto na lang naman. At napilitan akong sumama pauwi. Tahimik ako habang nagkukuwento naman si Kuya Rameil sa mga ginawa nito.
“I was calling you, naka off phone mo.” Sabi nito.
Alam ko. At ayaw kong sabihin ang totoo. Tahimik lang talaga ako habang pinapakiramdaman ito. Gusto kong manumbat kaso iniisip kong nandito si Romana at ayaw ko ring malaman ng bata kung ano ang natuklasan ko.
Lumunok ako bago bumaba at sumunod kay Romana na naunang naglakad. Nagmamadali rin si Kuya Rameil na hinabol pa kami.
“Kelsey?” Nahihimigan ko na ang pagtataka sa boses nito. Umiling ako at dumikit kay Romana na nagtatakang tumingala at pabalik-balik ang mga mata sa’ming dalawa.
Natahimik si Kuya Rameil. Parang alam niya na yatang wala ako sa mood. At parang may ideya na rin siyang masama ang loob ko sa kanya. Kaya... kahit nakita ng kapatid nitong hinigit ako sa braso at hinila papasok sa sarili nitong kapatid ay talagang nawala ang pakialam niya.
“Order some foods, Romana...” habilin nito bago itinapon ang pera sa isang sofa.
Nanlalaki na naman ang mga mata ko habang nakatitig sa kanyang bumilis pa ang mga hakbang.
Hanggang sa nakapasok kami at nagsituluan ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan.
“Baby?” Nagulat ito sa naging reaksyon ko.
Suminghap ako at mabilis na pinunasan ang mga luhang ayaw tumigil. Ayaw talaga.
“Baby, what happened? May nagawa ba ako?” Tanong nito sa malumanay na boses habang inuupo ako roon sa kama.
Humikbi lang ako at pilit pa ring hinuhupa ang mga luha. Nanginginig talaga ang kalamnan ko kaya hindi ko masabi sa kanya ang natuklasan. Hindi ngayon... dahil ayaw pa ring mabura sa isipan ko ang nakita.
Ilang minuto ang lumipas. Narinig ko ring bumukas ang pintuan sa labas. Sigurado delivery iyon. Hindi pa rin ako makapagsalita. At mukhang hinahayaan muna ni Kuya Rameil na kumalma ako.
Ilang minuto pa, tahimik at walang nagsasalita. Tumigil na rin ang mga luha ko. Hawak pa rin ni Kuya Rameil ang isa kong kamay. At mukhang wala siyang balak na bitawan iyon. Kahit na anong mangyari.
“You can tell me now,” udyok nito.
Lumingon ako sa kanya at bakas ang pag-aalala habang nakababa ang mga mata at kanina pa yata nakatitig sa akin.
Suminghap ako at tiningnan ang bag na nasa tabi ko at gamit ang isa ay inabot ko iyon saka kinuha ang cellphone. Binuksan ko at hinanap iyong mensaheng may dalang ebidensya. At inabot ko sa kanya.
Kunot na naman ang noo nito habang tinitingnan nang mabuti ang mga kuha. Huli nitong binuksan ang video na naglalaman ng mas matibay na ebidensya.
“Are you jealous?” Nagtatakang tanong nito.
Sa inis ko e binawi ko iyong kamay kong hawak nito kaso lalo niyang hinigpitan pa. Kung selos lang naman, hindi sapat iyong para makaramdam ako ng sakit. Di niya ba makuha?
“Di lang tayo nagkaintindihan, Kelsey Baby... pinsan ko iyan. Kahit tanuning mo pa si Romana... at itong video, she knows you kaya nanunukso...”
Unting-unti akong napanganga rito... totoo ba? Teka lang! Nag-assume kaagad ako!
“Bakit kaya ang daming asungot sa lovelife natin, ano? Sino ba ‘tong nagsend sa’yo?” Halakhak nito.
Samantalang hindi pa rin ako makapaniwala. Tinitigan ko nga ang cellphone na hanggang ngayon e iniscroll na ni Kuya Rameil... hindi iyong mga pictures kundi ang mga chat na nandoon. Tuwina’y tumitigil siya’t binubuksan ang mga chat kapag ang pangalan e lalaki.
“Hmmm...” ngisi nito habang tinitingnan ang mga message request. Binubura nga!
“Akin na,” abot ko rito. Nanlalamig pa rin ako sa natuklasan. Tama nga si Nadia, dapat talagang mag-usap muna kami ni Kuya Rameil. Hindi iyong inaassume ko ang isang bagay. Na hindi naman pala totoo.
“Hm?” Ngisi pa nitong lalo bago inabot sa’kin ito. Saka dumukwang at sinungkit ang labi ko para lang halikan sa paraang alam nito.
“Baby, namiss kita...” oo alam ko.
Kaya di na ako nagtaka kung nasa loob na ng shorts ko iyong kamay nito at dumadakot habang pinapasadahan ang hiwa. Nanginginig na rin ang kamay ko ng idinantay ko iyon sa tapat ng pants niyang may bukol.
“Buntisin na lang kaya kita, ano? Para bago man lang ang pasko e may regalo ka na?” Ngising-ngisi na sabi pa nito.
Suminghap ako at mabilis na sinapak braso nito. Na ikinatawa niya lang lalo.
“Damn, girl! Sarap mo talaga...” bulong nito.
Namula naman ang tenga ko. at binulungan siyang nandiyan lang ang kapatid nito at baka marinig kami. Kahit na soundproof eh alam kong may kakaonting ingay ang maririnig kapag itinuloy namin ‘to.
“Mamaya,” bulong nito.
Tumango ako na lalong ikinalawak ng ngisi nito.
“May kasalanan ka pa ah, galingan mo mamaya...” bulong ulit nito.
Nalaglag tuloy ang panga ko. Lalo na roong naramdaman muli ang mga daliri nitong kumalabit sa hiwa ko. Napaangat tuloy ako sa pagkakaupo.
“You’re turn on, sigurado kang mamaya na lang?” Tukso nito.
Nag-iinit na naman ang pisngi ko nang lingunin itong nanunukso ang ngisi.
“Mamaya na talaga?” Kalabit pa nito.
Nakagat ko naman ang pang-ibabang labi bago inangat ang pang-upo saka siya hinalikan. Ewan ko ba... o sadyang malibog ako ngayon kaya parang nawala ang pakialam ko’t gusto ko na lang ituloy ni Kuya Rameil. Ewan ba... gusto ko iyong daliri nitong dumudulas sa loob ng shorts ko at kumakalabit. Nakikiliti ako lalo. Parang nabubuhay ang mga ugat ko sa katawan dahil dito. Sana nga lang makapagtapos talaga ako...
“Kuyaa...” bulong ko habang inaangat pa lalo katawan at idiniin pa ang sarili sa kanya.
Nakuha niya naman at pinulupot ang braso sa bewang ko at tinulungan akong maupo sa kandungan nito. Inangat niya akong muli at hinubad ang shorts ko kasama ang panloob. Saka siya naman itong naghubad.
Napatitig ako sa ibaba. Lalo na noong hinawakan nito ang katawan ng kanyang sandata at tinampal-tampal sa nakaexpose kong pempem... hanggang sa tuluyan ng nanigas.
“Safe day mo naman diba? Katatapos lang?”
Tumango ako. Mas lalo siyang napangisi.
“Sa loob ko ipuputok...” paalam nito.
Tumango ako. Minsan lang naman eh. Kaya sige...
Ngumiwi na ako nang dinahan-dahan niya ng ipasok. Ramdam ko ang pagkakabinat. Di talaga nagbabago. Matikas at busog pa rin ako.
“Sana lagi tayong magkaaway...” halakhak nito. Ramdam ko nga kung paano siyang mas ganadong ngayon.
- Writer
