Chapter 6 Illussion
1516 Words
"You live in a dream; you manufacture illussions."
-Tennessee Williams
"Good morning!" Masigla kong bati sa aking mga kasamahan sa faculty room. Ilang linggo na rin ang lumipas matapos mangyari ang insidente sa amin ni Nicco. Nagpasalamat ako at hindi na muna siya nagpapakita sa akin o tumatawag man lang.
Napansin nyang nag kumpulan ang kanyang mga kasamahan sa isang mesa. Lahat ay busy at nagpapalitan ng kuro kuro patungkol sa isang bagay na kanilang tinitingnan. Na curious siya at naki silip.
"Ano yan? curious niyang tanong habang nakikisilip din.
"Etong bagong publish na academic paper ni Xander Dela Pena yung taga John Hopkins. Grabe ang galing, ang astig, naisip nya at na prove nya un!" Sagot ni Dr. Zach.
May kumislap na ala ala ng marig ko ang pangalan na iyon. Hindi ito ang first time na kinabahan ako ng marinig ang pangalan at mabasa ang mga nauna nitong published journal tungkol sa research patungkol aming larangan. Sinubukanko na i seartch sa google para makumpirma ang ang aking hinala. Ngunit walang picture siyang makita kung ano ang itsura nito. nag search din siya sa f*******: ganun din ang resulta. Ang huling alam ko ay ang aking Ronnwald Xander Dela Pena ay na admit para makapag aral sa University of California Berkeley six years ago. Ang John Hopkins University ay nasa Maryland, bagamat parehong nasa U.S. Ito ay napaka layo.
Maya maya pa, narinig ko na nagkumento si Dr. Shane isa ring profesor na nasa midle age na at may ka istriktuhan. "Tumanda na kasi yan sa research kaya ganyan!"She said it as a matter of fact.
Nanlumo ako, maari nga hindi ito research na gawa ng isang 24 yeras old lang.
Pagkaraan ng ilang araw naabutan ko sa faculty room si Cha npagkalabas ko ng klase.
"Des, pinapatawag ka ni Dean Chan, antay ka nya sa kanyang office." Nakangiting balita sa akin Cha.
"Huh? bakit kaya?" Nagulat kong tanong sa kanya. Tumayo ako at nagpasalamat sa kanya. Lumabas ako ng faculty room at nag tuloy sa Dean's office.
Pinatuloy ako agad ng secretary nya sa loob. Pagkatapos kong kumatok ay agad naman akong nakarinig na akoy pinapatuloy na.
"Good morning po Dean." magalang kong bati.
" Hija, ikaw pala. Halika, have a seat." Nakangiti nyang aya habang inililigpit ang kanyang binababasa.Tumikhim muna ito bago nagsalita.
" Congratulations Dr. Evangelista, ikaw ang ipapadala ng university sa Palawan to attend the symposium and training na makakatulong sa ating college. You will be train there, tas ikaw ang mag re re-echo sa iyong mga collegues. It will be next week. Tama naman na tapos na ang final exams by that time. Free acomodations and airfare sagot ng ating college."Mahaba niyang paliwanag.
"Sir, thank you po. But I dont think that I am qualified to attend that symposium. Mas mas senior pa po sa akin." Gusto ko yun kaso ayaw ko naman na makatapak ng iba.
" Its not that, you are qualified. Ang yung mga research mo nay connected dun. So the board decided that it will be you. Hindi lang ako ang nag desisyon nun." Ngiti nya sa akin.
"So you better prepare, tapusin na dapat ang tapusin na mga work and duties mo before you leave on Wednesday next week para naman hindi ma delay ang released ng grades ng mga students." nakangiti nyang utos.
Binabasa ko online ang current work ni Dr. Xander Dela Pena. Habang nasa eroplano papuntang Palawan. I heard na isa siya na speaker sa symposium.Medyo na curious ako kung ano ang nationality nito. How I wish siya si Ronn ko. Kamusta na kaya siya? Sana masaya siya kahit meron na siyang iba. Hindi ko mapigilang mapa isip. Imini minimize ko ang binabasa ko sa aking phone at binuksan ang isang file folder doon. It contains all our pictures taken six and seven years ago kuha mula sa aking lumang phone. Lahat yun are reminders ng one year naming relationship. It all tells our love story. Hindi ko naiwasang mag tubig ang aking mga mata ng ini iscroll ko ang bawat pictures. We are so happy then. He brought out the best in me. Nakaya ko ang mga bagay na hindi ko kayang gawin as long as he was on my side. He made me, but he is also my destruction. Para lang akong zombie from the past six years, humihinga at nabubuhay sa ala ala nya.
I remember noong muntik na kaming magtanan. Bumalon na ang luha ko, hindi ko na napigilan. Buti na lang tulog ang katabi ko sa eroplano.Pasimple kong pinunasan ang aking luha gamit ang panyo ko.
Iniwan ko siya, Pagkatapos ng araw na iyon hindi ako pumasok kinabukasan,hanggang umabot ito ng ilang araw. Iyak lang ako ng iyak. Pumasok na lang ako ng final exam na namin. Tinatagan ko ang sarili ko, makikita ko siya. Kakausapin ko siya. Ipapaliwanag ko kung bakit ako umalis noong araw na iyon, kung bakit ko siya iniwan sa bus station. Kung bakit hindi pwede. He deserve to know the truth.
Laking panlulumo ko ng walang Ronn na nagpakita, hanggang matapos ang huling araw ng final exam. Hindi ko rin maka usap ng matino si Joy. Palagi akong iniwasan.
Kuhanan noon ng final grades sa university. Dalawang linggo pagkalipas ng final exam. Hawak hawak ko ang aking grades na nakuha ko na matapos akong pumila ng pagkahaba haba sa registrar. Hinahanap ng mata ko ang aking Ronn. Ngunit ganun pa rin hindi ko ito makita. Napansin kong nka upo sa isang table si Joy at kinukutkot ang kanyang bag. Lumapit ako at kinamusta siya. Hindi siya tumitingin sa akin. Tinanong ko siya kung nasaan si Ronn dahil kahit na anong text ko ay hindi nasagot. ganoon din sa tawag. Laging un attended. Naisip ko na baka nagpalit ng number at napakalaki ng tampo sa akin.
Papaki usapan ko sana si Joy na ibigay ang new number sa akin. Pero pagka upo ko sa tabi nya ay sinabi nya sa akin ang isang bagay na hindi ko inasahan.
" Dey, inihatid ko sa airport kahapon ng umaga si Ronn." Pasimula nya na hindi pa rin naka tingin sa akin. "Kabilin bilinan na huwag kong sasabihin sayo. Halayaan na lang daw kita. Gusto daw niyang makalimot sa sakit." At narinig ko pa ang pag garalgal na boses niya.
Parang me bomba na sumabog sa harap ko, Namanhid ang buo kong katawan at bumukal ang masanang luha sa aking mga mata,
"No! This cant be!" Yun na lamang ang nasabi ko habang impit na umiiyak.
Tiningnan ako ni Joy na may galit at sama ng loob. At ang sumunod na sinabi nya ay parang kutsilyong kumitil sa aking hininga.
" Akala ko mabait ka. Naloko mo kami doon. You are a w***e! Alam pala ni Ronn na dalawa mo silang pinagsasabay nung taga Liberal Arts. Teo timing b***h! Ilan ba sila lahat?" matalim nyang akusa sa akin. "He knows all along. But he love you so much, na kayang niyang ipikit ang mata niya sa sakit basta makasama ka lang."
Wala na akong maintindihan, ang mga salita ni Joy nauubos na ang hanggin sa sistema ko.
"Malandi ka, nasa loob pala ang kulo mo. You deceived us thinking na napa innocent mo! I will never forgive you for hurting him!" Madiin niyang sabi "Akala niya siya ang pipiliin mo. Pero he was wrong. Mas pinili mo ang may sasakyan kesa sa kanya na akala mo nag cocomute! You think na sa scholarship lang siya nakakapag aral? You are wrong! Kaya niyang ibigay sau kahit ang buong building na tinitirahan mo!" Nangigigil nyang sabi sa akin.
What? Wala akong naintindihan. hanggang may naramdaman na lang akong dumapo sa aking pisngi na nagpayanig sa akin. Tinalikuran nya ako. Naiwan akong nakatulala. Alam ni Ronn ang tungkol kay Nicco? Paano? Kailan pa? Gaano kadami at totoo ba ang alam nya? Nagagalit siya sa akin ng ganun? Wala sa sarili akong naglakad pauwi. Lahat ng sinabi sa akin ni Joy ay paulit ulit na nag e echo sa aking pandinig. Ang aking pagluha ay naging hikbi... hanggang naging hagulgol. Wala akong paki alam na pinag titinginan na ako ng mga tao. Bingi na ako at manhid hanggang makarating ako sa aming unit. Pagpasok ko ay dumirecho ako sa aking silid at ini lock ko iyon, Manhid na manhid ang buo kong katawan. Hinanap ko ang aking disecting set sa aking drawer. kinuha ko ito, Nilagyan ko ng blade ang scalpel. Patuloy pa rin ang malakas kong hagulgol.Wala akong naramdaman ng hiniwa ko ang aking palapulsuhan. Bakit hindi nito maagaw ang sakit na aking nararamdaman sa buo kong pagkatao. Tinitingnan ko ang wrist ko, tumutulo ang dugo bakit hindi masakit....hanggang akoy mapapikit sa antok.
- Writer
