[MANDY]
Kinakabahan ako habang pinagmamasdan kong kumain si Rodney dito sa loob ng room niya sa ospital pa rin. Tahimik at mabagal lang kasi siyang kumakain, at hindi rin siya nakatingin sa akin. Sa pagkain lang siya nakatunghay kaya alam kong malalim na ang iniisip niya. Apat na araw na rin mula nang mailipat siya rito sa regular na private room. Galing kasi siya sa ICU pero laking pasasalamat ko sa Diyos na naging okay na siya ngayon.
Kagabi ay sa wakas ay nakakaupo na rin siya sa kama niya. Nong unang dalawang araw kasi na gising na siya ay nakahiga lang siya. Pero malakas yata talaga ang fighting spirit niya dahil parang ang bilis lang niyang maka-recover. At ngayon nga, maayos-ayos na siyang nakakakilos. Tuawang-tuwa nga ako habang nagsasalita siya kagabi dahil akala ko matatagalan
