Chapter. 15
2303 Words
“Buenos dias Passionis,” tanging bati ni Adrian. Nakipagkamay pa ito sa kaniyang mga investors. Matapos ang isang oras at kalahating pakikipag-usap nito sa ilang visitors na nagmula pa sa bansang Turkey at Spain. Sa halip na pagpapasalamat ang ginawang pagbati niya ay tanging magandang umaga ang kaniyang sinabi. “Goodmorning, meaning have a new day beginning.” Ito ang palagi niyang sinasabi sa kaniyang sarili.
“Congratulations, Mr. Cassanova.” Pagbibigay nang ngiting pagbati nito sa kaniya.
“Your welcome, Mr. Berk. I'm so glad and thank you for being a part of my company.”
“Tesekkurler, iyi günler! Her gün bir yolculuktur!”
(Thanks, Have a good day! Everyday is a journey!)
Successful ang naging meeting ni Adrian sa kaniyang mga investors. Kahit na ilang oras ang pananatili niya sa Conference room ay hindi mawala sa kaniyang isipan ang babae. Paulit-ulit ang pag-vibrate ng kaniyang cellphone. Hindi niya ito magawang tingnan dahil abala siya sa mga investors na kaniyang kausap. Uminom siya ng tubig bago pa nito kuhanin sa bulsa ang kaniyang cellphone. Tanging pagkakangiti ang lumabas mula sa kaniyang mga labi. Nang makita niya ang ilang emoji pictures na galing sa dalaga. Ngunit tila nabago ang itsura ng kaniyang mukha. Nang isang text message ang kaniyang nabasa.
“Thank you, for giving me a beautiful flowers. One of my favorite essent flowers.”
Minabuti niyang tawagan ang dalaga. Subalit out of coverage area ito. Napakagat ang ibabang labi niya dahil sa kaniyang pag-aalala. Mabilis ang pagtungo niya sa nakabukas na pintuan ng kaniyang kinaroroonan. Saka niya tinawagan ang kaniyang sekretarya.
“Claudia, paki-cancel lahat ng appointment ko ngayon!” Maydiin sa boses nitong pagkakasabi sa babae.
“P-Pero Mr. Cassanova,” mautal-utal nitong wika sa pag-aalala.
“Just follow what I said. Do you understand?”
“Yes, Mr. Cassanova.”
Lumabas na lamang ang kaniyang sekretarya. Matapos itong magpaalam sa kaniya. Wala rin naman itong magagawa, sa kung anong gusto ng kaniyang Boss. Minabuti ni Adrian na kuhanin ang kaniyang susi ng kotse. Iniisip niya kung sinong tao ang nagpadala sa dalaga ng mga bulaklak na hindi naman niya ginawa.
“Ayokong may ibang lalaki, ang hahawak sa'yo Aliyah. Tanging ako lang at walang iba!” Ikinuyom nito ang kaniyang mga kamay. At mabilis na sumakay ng private lift nito. Na siya lamang ang maaaring gumamit. “Where are you?!” galit na tanong niya sa kaniyang sarili. Kaya naman napasuntok na lang ang kaniyang mga kamay sa manubela.
Halos magsiksikan ang mga kotse sa kahabaan ng highway sa Makati. At dahil na rin iyon sa sobrang traffic. Hindi naman niya alam kung anong gagawin niya. Nagmamadali siya ngunit tila nagkaaberya pa sa kaniyang patutunguhan. Ilang busina na rin ang kaniyang ginawa, ngunit mabagal talaga ang pag-usad ng mga sasakyan. Hindi na siya nag-aksaya ng panahon na tawagan pa ang babae. Mag-aaksaya lang siya ng oras para sa pag-dial ng numero na hindi naman masagot-sagot ng dalaga. Naiinis na siya dahil sa tanang buhay niya ay ngayon lamang niya ito magagawa. Ang mag-alala ng husto sa babaeng kailan lang naman niya nakilala. Tila ba nagtatalo ang kaniyang puso at sinasabi ng kaniyang isipan. Mariin ang pagpaling ng kaniyang ulo. Nang biglang isang tawag ang kaniyang narinig. Mabilis niyang nasagot ang tawag. At kasunod nang baritonong boses ang kaniyang pinakawalan.
“Where are you? Alam mo ba'ng kanina pa ako nag-aalala sa'yo!” galit nitong wika sa kaniyang kausap.
“Babe, What's happening? What's wrong with you? Why are you worried?” wikang tanong ni Stephanie.
Ang ekspresyon niya sa mukha ay tila nawala. Nang kakaibang tinig ng boses ng babae ang kaniyang narinig. Marahan niyang binanggit ang pangalan nito.
“Stephanie.”
“Yes, it's me. Bakit tila tinatanong mo kung na saan ako? May problema ba?”
Napatigil nang sandali si Adrian at saka muling nagsalita. Ramdam niya ang pag-init ng kaniyang mga palad na tila ang isang kamay nito ay mahigpit na nakahawak sa manubela.
“Wala naman, I-I mean, akala ko si Dave ang kausap ko,” pagsisinungaling niyang sabi.
“Galing ako ng opisina mo ngunit sabi ng sekretarya mo ay kaaalis mo lang. Kaya naman tinawagan kita.”
“I'm sorry, Babe. Hindi na ako nakapagpaalam pa sa'yo. May kailangan ako para kay Dave. May ilang dokumento siyang kailangang pirmahan. I hope your understands.”
“Of course, Babe. Ikaw pa ba? Alam mo naman na mahal na mahal kita. By the way, magkita na lang tayo sa condo unit ko. Kung okay lang sana sa'yo?”
“Later, kapag naayos ko na ang lahat. Kung may problema ka man sa kaibigan mo. Kausapin mo ng maayos, hindi iyong mag-iinit na kaagad ang ulo mo. Sige na mamaya na lang tayo magkita. I love you, Babe.”
“I love you too, Babe.”
Tila ang bawat bigkas na lumabas sa labi ng binata ay hindi para kay Stephanie. Kundi para sa babaeng halos mabaliw na siya sa kakaisip. Kung bakit hindi man lang masagot ng dalaga ang kaniyang tawag? Ilang sandali pa ay lumuwag na rin ang daloy ng mga sasakyan. Nakahinga na siya ng maluwag. Mabilis ang pagpapatakbo niya ng sasakyan. Tila hindi man lang siya nag-aalinlangan sa bawat bilis nito. Nakailang pag-iwas na rin siya sa mga sasakyang kaniyang nasasalubong.
“f**k!” pagmumura niya sa kaniyang sarili. “Aliyah, please answer your phone!” may galit nitong tinig. Habang hawak niya ang kaniyang cellphone. At ang mapupungay na galit nitong mga mata ay nakatuon sa harap nang binabaybay niyang kalsada.
***
NANG dahil sa pag-aalala sa nabasa niyang sulat. Hindi niya napigilang maiyak. Kahit na isa siyang matapang na abogado ay hindi pa rin mawawala ang pagkatakot niya sa mga kasong kaniyang hinahawakan. Subalit iba ang kaso ng dati niyang nobyo. Tila ba pakiramdam niya ay may kung sinong pumipigil sa kaniya. At iyon ang mga tanong na hindi niya masagot sa kaniyang isipan. Ilang oras rin siya nakatulog sa silid ng kaniyang kaibigan. Nalimutan na rin niya i-charge ang kaniyang cellphone. Ini-off kasi niya ito pansamantala. Matapos ang ilang oras na pakikipag-usap niya kay Anny. Iniunat nito ang dalawa niyang mga kamay. Habang paghikab naman ang kaniyang iginawad sa sarili. Marahan ang pagkilos niya sa kama. Kinapa-kapa pa ng kaniyang mga paa ang tsinelas na pambahay na ibinigay ng kaniyang kaibigan at saka siya tumayo. Ang dampi ng hangin na nagmumula sa balkonahe ang unang bumungad sa kaniyang harapan. Tila ba nawawala ang pagkatakot at pangamba niya sa tuwing ito'y dumadampi sa kaniyang balat.
“Sandali, na saan ba si Anny?” tanging tanong nito sa kaniyang kaisipan.
Ngunit bago pa man siya makalabas ng silid. Napansin niya ang bag na kaniyang dala-dala kanina. Kinuha niya ito sa wooden chair. Na katapat lang ng tinulugan niyang kama. Naalala niya na low-battery na pala ang kaniyang cellphone. Minabuti niya itong kuhanin lalo na't maraming importanteng mensahe ang kailangan niyang mabasa. May ibang kaso pa kasi siyang hawak at bukod pa iyon sa kaso ng dati niyang kasintahan. Ini-charge niya ito at saka siya lumabas ng silid.
“Anny...” malumanay niyang tawag sa kaibigan.
Walang kahit na anong pagtugon ang kaniyang narinig. Bagkus ay tanging katahimikan lang ang nag-e-echo sa kaniyang tainga. Naka-off ang mga ilaw nito. At tanging liwanag na nagmumula sa labas ang umaaninag sa loob ng buong bahay. Akmang bubuksan na niya ang ilaw sa kusina. Nang marinig niya ang tunog ng isang sasakyan mula sa labas. Kaya naman nabuhayan siya ng loob.
“Kahit kailan, hindi na talaga nagbago si Anny. Aalis at papatayin ang mga ilaw dito. Na parang walang tao,” ngiting wika ni Alliyah.
Bago pa man siya lumabas at salubungin ang kaniyang kaibigan. Binuhay muna niya ang mga ilaw na naka-off. Saka niya binuksan ang pintuan nito. Tumigil na rin ang makina ng sasakyan na kanina pa niyang naririnig. Sa pagbukas ng pintuan ay isang malakas na boses na pagbati ang kaniyang iginawad.
“Anny! Kahit kailan hindi ka pa rin—”
Tila na patigil siya at ang ngiti sa kaniyang mga labi ay napalitan ng pagtataka. Hindi niya alam kung tatakbo ba siya papalayo o, sasalubungin nang mahigpit na yakap ito. Napakagat ang ibabang labi niya. Ibubuka na sana niya ang kaniyang mga labi. Nang ito ay magsalita s akaniyang harapan.
“I'm so worried about you. Hindi mo man lang sinasagot o, sagutin man lang ang bawat text messages at tawag ko,” wika ni Adrian. Habang nakatuon ang kamay nito sa nakabukas na pintuan ng kaniyang sasakyan. Marahan nitong isinara ang pintuan. Kasabay nang pagkuha nito ng car key remote upang patunugin ang kaniyang sasakyan. Dahan-dahan itong lumapit patungo sa dalaga. Habang pagkakangiti ang bumabalatay sa mga labi nito. Ang makisig nitong pananamit na bumagay sa ma-muscle nitong katawan. Na halos bumakat ang malapad nitong dibdib. Hindi napigilan ni Aliyah ang pagmasdan ito. Napapakagat labi na lang siya sa attraction na kaniyang nararamdaman para sa lalaki. At saka siya marahan na nagsalita. Na tila kusang pinipigilan ang pagbuka ng kaniyang bibig.
“A-Adrian, anong ginagawa mo dito?” mautal-utal nitong wika.
“Do you think? Hindi kita mahahanap, kung na saan ka? Sobra-sobra akong nag-alala para sa'yo. Akala ko may nangyaring hindi maganda sa'yo.” Hinawakan ni Adrian ang kaniyang mga kamay. At isang dampi ng halik ang iginawad nito sa kaniya. Tila ba napapaso siya sa sensasyon na kaniyang nararamdaman.
“I'm sorry, kung hindi kaagad ako, nakapagsabi sa'yo na nandito ako. Masyado lang ako napagod sa trabaho. At isa pa binisita ko na rin si Anny. Nang makapag-enjoy naman kaming dalawa.” Pagsusunungaling niya habang nakahawak rin ang kaniyang mga kamay sa lalaki.
“Next time, ako na ang tawagan mo. Okay ba 'yon? Para alam ko kung anong nangyayari sa'yo. Ayoko lang mawala ang babaeng pinakamamahal ko. At ang babaeng nagbibigay ng kaligayahan ko.”
Pagdampi ng dalawang kamay nito sa kaniyang makinis na pisngi. Pinisil-pisil pa niya ito. At tila ang magandang babae sa harapan niya ay mas lalong nagbibigay ng mainit na pakiramdam. Gusto niya itong halikan. Isnag mapusok na halik na tanging sa kaniya lang magmumula.
“Ano ba'ng ginagawa mo? Hindi naman ako bata, para pisilin mo ang pisngi ko.”
“Ayaw mo ba'ng pinipisil kita? Or else iba ang gusto mo.”
“Ano ka ba?! Tumigil ka nga. Baka mamaya may makakita sa atin dito sa labas.”
“Sino ang kaibigan mo ba? I think, hindi siya makakauwi sa ngayon.”
Halos pagkakangiti ang iginagawad ni Adrian sa dalaga. Tila ba sa kaniya lamang ito at hindi para sa iba. Isang mahigpit na yakap ang iginawad nito. Kasabay nang pagsandal ng ulo ng dalaga sa malapad niyang dibdib. At pagganti rin nito nang mahigpit na pagkakayakap sa kaniya.
“Sana palagi tayong ganito. Sana hindi mo rin ako iwan. Mahal na mahal kita. Hindi ko alam kung bakit ganito kabilis? Ngunit alam ng puso kong mahal na kita,” wika ni Aliyah. Kasabay nang luhang nagmumula sa kaniyang mga mata.
“No matter what happens, I will never ever leave you. I will always choose you. And most of all, I will always love you.”
Napaangat ng mukha si Aliyah. Nang marinig niya ang bawat katagang binigkas ng binata para sa kaniya. Hindi niya mapigilan ang pagdaloy ng luha sa kaniyang mga pisngi. Ang bawat butil ng luha niya na nagmumula sa kaniyang mga mata. Na tanging kayang-kaya siya nitong saluhin sa kaniyang pinagdaraanan. Mga bagay na tila gumugulo sa kaniyang isipan. Gusto niyang magsumbong sa kahit anong paraan.
“I never believed in love again. Noong panahon na nawala siya sa buhay ko. But then I meet you and suddenly everything just changed. You made me realize this world is beautiful place. You helped me to forget my past. And made my happiness,” tanging wika ni Aliyah sa hindi niya mapigilang pagpatak ng kaniyang mga luha.
“I love you. You meant a lot to me. I'm really grateful to have you in my life. And I promise to there for you in both bad and good days. I will always love you too, Aliyah.”
Isang sabik na halik sa labi ang iginawad ni Adrian. Halik na tila walang sinoman ang pipigil sa kaniyang ginagawa. Maydiin at halong kakaibang sensasyon ang hindi niya mapigilan. Bumaybay ang mga kamay nito sa malulusog na dibdib ng dalaga. Habang naririnig niya ang mahinang daing nito sa kaniya. Napapaungol ito sa bawat galaw ng kaniyang mga labi. Tila ang kanilang pinagsasaluhan ay patungo sa loob ng bahay. Napapaatras ang mga paa ni Aliyah. Kasabay nang pagkapa ng mga kamay nito sa bawat pasilyong kanilang nadaraanan. Walang pag-aalinlangan na tinabig ng binata ang pintuan sa kanilang likuran. Hudyat na pagsarado ng pinto nito. Ang liwanag na nagmumula sa loob ng sala ay napalitan ng dilim. Nang hindi sinasadyang matuunan ng binata ang switch botton nito. Halos wala nang pakialam si Aliyah sa kaniyang nararamdaman. Ang mahalaga ay maabot niya ang hinahangad ng kaniyang katawan. Tila ba na hipnotismo siya sa sensasyong ibinibigay ng lalaki sa kaniya.
Itinabig ni Adrian ang ilang bagay na nakapatong sa lamesa. Nang marahan niyang inilapag ang dalaga sa ibabaw nito. Tila ba pag-aaari niya ang buong bahay. Na halos wala siyang santuhin sa kung anong bagay ang kaniyang mabasag. Tanging pag-ungol lang ang iginaganti ng dalaga sa kaniya. Ang malulusog nitong dibdib at maganda nitong katawan ang kaniyang nakikita. Ang makinis at maputi nitong balat na mas lalong nagbibigay sa kaniya ng init.
“Damn it!”
“s**t!”
“f**k!”
Iba't ibang lumalabas na tinig ni Adrian. Ang pawis na dumadaloy sa kaniya ay tila hindi pa kuntento sa kaniyang paghahangad. Kasunod nang marahan na pagbaybay ng kaniyang mga kamay sa iba't ibang parte sa katawan ng dalaga.
- Writer
