She wear the Pain

"Tao po, Ixs andiyan ka ba? usap naman tayo please!" pakiusap ni Drix. Sa ngayon ayaw ko muna sya makausap dahil sobra sakit ng ginawa nya pangloloko sa akin. Kami tatlo lang magkakapatid ang nasa bahay ngayon dahil wala sina mama at papa.Sa farm sila natulog ngayon dahil tag-anihan ng mais. Kaylangan nila asikasuhin ang mga tauhan namin sa farm. "Ixs buksan mo ito kung hindi mo ito bubuksan magwawala ako dito sa labas!" Patuloy pa din sya sa pagkatok.Kanina pa sya tawag ng tawag sa akin buhat sa labas pero hindi namin sya pinapansin dahil kahit mga kapatid ko na gagalit sa kanya, kaya wala kahit isa sa kanila ang pumapansin sa kanya. Patuloy lang sila sa panonood ng telebisyon. "Ano ba kasi kaylangan mo pa? Wala na tayo di ba? Tapos na ang lahat sa atin!" hindi ako nakatiis na sigaw ko. "Kung pwede lang umalis ka na, wala na tayo dapat pag usapan pa! "umiiyak na sabi ko.Nakakainis na mga luha ito kanina pa wala tigil.Mula sa School hangng makauwi ako ng bahay. "Mag usap tayo ng maayos ayaw ko nang ganito. Mahal na mahal kita Ixs" "Sorry na Ixs please naman oh! Umiiyak nya sabi habang patuloy pa din sa pagkatok. Dahil natatakot ako magising sina lolo at ang mga tiyuhin ko na nasa katabi lang ng amin bahay.Isang compound lang kasi kami magkakamag anak. Binuksan ko na ang pintuan. Ayaw na ayaw kasi ng pamilya ng papa ko kay Drix dahil mukha daw ito hindi matino tao, mukha tamad at babaero. Nasa tingin ko hindi nga sila nagkakamali. Dahil ako mismo nakaranas ng pangloloko nya. Sinuway ko sila dahil akala ko kapag ako ang naging girlfriend nya magbabago sya.Hindi pala. Oo na naging bulag ako, bulag sa mga nakikita ko noong hindi pa kami dalawa. Naniwala kasi ako sa sarili ko na magbabago sya at naniwala din ako sa sinabi nya na ako lang magpapatino sa kanya. Nakita ko sya umiiyak, nagliwanag ang mukha nya ng makita nya binuksan ko ang pintuan akala siguro makikipagbalikan pa ulit ako sa kanya pagkatapos ng ginawa nya. Pero nakapag desisyon na ako, hindi na ako magpapaluko sa kanya. Kakausapin ko lang sya para matapos na ang lahat ng ugnayan namin.Hindi sa isang sorry at pagsasabi lang na mahal nya ako mawawala ang sakit na nararamdaman ko. Kung gaano ko sya minahal non ganoon ko din sya kinakamumuhian ngayon. Sometimes, we need to risk everything as much as we can, give everything that nothing left on you but, in the end no one can appreciate your effort. Holding on to nothing, might hurt you the most and put you down into a miserable life. "The moral lesson is to let go of it and what matters most, is you learn from that experience". Kung mapapatawad ko ba sya sa ngayon hindi ko pa alam.Baka Oo or hindi. Panahon na ang bahala mag-sabi.