Shadow of Doubts

Kabanata 27

WALA na ang mga manggagawa sa labas ng makabalik si Jelome sa pasilidad. Tanging ang mga kahoy na at ilang gamit na naiwan ang naabutan niya. Bumuntong-hininga siya at ninamnam ang lamig ng simoy ng hangin, at ang payapang huni ng mga crickets sa paligid.

Sinipat niya ang orasan at nakitang pasado alas otso na rin pala ng gabi. Hindi niya namalayan na halos isang oras din pala ang itinagal niya sa tulay, at sa pakikipag-usap kay Zee. Mabuti na lamang talaga at naagapan na niya agad bago pa kumalat ang balita at makarating sa showbiz, lalong lalo na kay Meera. Hindi niya mapapatawad ang sarili kung sakali man na umabot sa punto na muli niyang masasaktan ang aktres, Hindi na maatim ng kosensya at kalooban niya kung makikita niya nanaman itong umiiyak at halos waang buhay dahil ulit sa kaniya.

Napatalon sa gulat ang binata nang mayroong tumapik sa kaniyang balikat mula sa likuran. Hindi naman tumaas ang mga balahibo niya at hindi rin naman siya nanlamig kaya paniguradong hindi ito multo. At saka isa pa, sa Ospital siya nagtratrabaho, at medisina ang tinapos niyang programa. Noong siya ay kasalukuyang nag-aaral pa lamang, patay na tao o iyong tinatawag nilang cadaver ang ginagamit sa pag-aaralo at pagsasanay. Ito ang binubuksan, tinatahi, pinag-eeksperimentuhan, at pinag-aaralan nila. Naranasan na rin niyang mag-opera sa isang palaka, puso ng baboy, at sa isang patay na pusa. Mabaho iyon ngunit kailangan tiisin na bitbitin at iuwi sa dorm. Nang maging doktor naman ay mas lalong tumibay ang loob niya at hindi na natakot sa mga multo na sinasabi nila dahil araw-araw ay marami siyang nakakasalamuha na ganoon sa loob ng Ospital.

“Ikaw ho pala, manong,” aniya nang lingunin ito.

“Pasensya na po sir este Jelo, nagulat po ba kita?” Ito ang kapitan kanina. Mag-isa na lang niyang bumalik upang ligpitin ang mga gamit at siguruhin na nasa mabuting kalagayan ang mga ito. Mukhang tulog na ang mga kasama niya at siya nalang ang gising.

“Hindi naman ho gaano,” tugon niya. Ngumiti ang aktor at sinuguro na ayos lang siya at wala itong dapat ipag-alala.

“Pasensya na po ulit. Itatanong ko lang sana kung nakausap mo iyong dati mong kasamahan sa Ospital, iyong mahalaga kamo.”

“Ah, iyon.” Napakamot siya sa ulo nang maalala ang kabaliwan ni Zee kanina. Mabuti na lang sakanya niya sinabi ang tungkol doon at hindi san direktor o magulang ni Jelome. Paniguradong tatawagan siya ng tatay niya at pauuwiin, hindi na siya hahayaan na sumama sa cast ng proyekto.  Iyon ba pa e atat na atat na siyang magkaroon ‘daw’ ng apo dahil tumatanda na raw siya.

“Nakapag-usap ho kami ng maayos at nagka-unawaan na,”aniya. Tipid siyang ngumiti. “Maraming salamat ho ulit. Ingat ho,” dagdag niya nang muling bitbitin ng kapitan ang mga gamit at nagpaalam sa kaniya.

“Salamat po ulit. Sana ay magkatuluyan kayo ni miss Meera sa totoong buhay. Bagay na bagay kayong dalawa. Tuwan tuwa nga po sainyo iyong kambal kong anak,” kwento niya bago tuluyang umalis.

Napagpasyahan ni Jelome na manatili muna saglit sa labas. Presko kasi dito at masarap langhapin ang sariwang hangin. Walang ganito sa City dahil masyadong polluted doon. Mabahong hangin at gasolina ang malalanghap doon.

“Meera, what are you doing here this late?” Kunot noo at buong pagtataka niyang tanong nang madatnan ang dalaga na nakasandal sa sasakyan at nakatingin sa kawalan.

This is very unusual and strange because the Meera he knows was afraid of dark. Wala itong lakas na loob lumabas sa gabi o manatili ng ilang minuto sa madilim na lugar dahil bukod sa takot siya sa dilim at takot din ito sa multo.

“Sinusundan mo ba ako?” Umarko ang kilay niya pataas  ng marinig ang boses ni Jelome at maramdaman ang presensya nito sa kaniyang tabi.

Tinabihan ni Jelome ang dalaga, ginaya ang posisyon, at sumandal din sa sasakyan.

“Hindi a,” mabilis niyang dipensa sa sarili. “Sinusundan agad? Hindi ba pwedeng nagkataon lang, o ‘di kaya naman ay pinagtagpo talaga tayo ng tadhana?”

Umiwas ng tingin si Meera. “Ang corny mo,” aniya.

“Kanina ka pa dito?” Usisa ni Jelome. Inilagay niya ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon at tumingin din sa itaas, sa madilim na kalangitan at kaunting bituin na naglilitawan.

“Hindi gaano. Ikaw ba?”

“Galing ako sa tulay, naglakad-lakad lang at nagpapahangin. Ikaw?”

“Same. I can’t sleep,” nakalabi niyang pag-amin.

Bumalik nanaman ang sakit niyang ito na nahihirapan matulog sa gabi at masyadong maaga kung magising. Kung makakatulog naman siya agad ay binabangungot siya. Mahirap dahil kahit pagod na ang kaniyang katawan at pasuko na ang mga talukap ng mata ay nananatilin gising ang kaniyang diwa.

“Uminom ka ba ng nanaman ng kape?” Worriedly, he asked.

“Hindi na ako umiino niyan, matagal na.”

“Great! What’s keeping you awake this past few days?”

You, she wanted to say but she won’t. “I don’t know either.”

“Don’t hurt yourself, Meera,” paalala niya na mayroong halong pagbabanta. “Gawin mo ulit iyong breathing exercise a itinuro ko sa ‘yo. Avoid drinking coffee, and you should observe yourself to assess your stressors. Try to listen soft musics or pwede rin naman kitang haranahin bago matulog just like the old times.”

“Thanks! I can manage. Iba na ang coping mechanism ko ngayon,” kalmado niyang saad.

Touching herself five minutes before going to bed became her coping mechanism. Sa tuwing ginagawa niya ‘yon ay hindi siya gaanong nahihirapan matulog.

“Okay,” tipid niyang tugon. Napadpad ang mata ni Jelome sa siko ng dalaga. Marumi ito at parang may galos. Kusang kumunot ang noo niya at hindi napigilan ang sarili na mag-usisa dulot ng kuryusidad.

Hinawakan ni Jelome ang maruming siko ng aktres at inangat. “What happened to this, Meera?”

“Wala lang iyan.” Agad niyang binawi ang kamay at saka ito pinagpagan. “May nasabit lang kanina na parang mga dahon ba. Ewan pero okay lang ako. Malayo sa bituka.”

“Give me your hand,” utos ni Jelome. “I need to see if you have a wound. Come on, Meera. Give me your hand and I’ll check. Baka mamaya ay mapasukan iyan ng bacteria. Mahirap na,” dagdag niya. He’s not talking as Jelome, or as his co-actor anymore. He is talking now as his doctor.

“Look, I’m fine.” She rolled her eyes. “See?” She asks, turning in a circle so he cal tell that not a single inch of her body that’s been injured.

When she face him again, his features are less strained, his jaw slacks as his eyes feast on her like a starved man who hasn’t seen a woman in years.

The way he watches her is terrifying but exhilarating. His hungry gaze feeling like a physical caress dancing along her skin, leaving goosebumps in its wake while Meera tries to remember how to breath properly.

“There is no reason to worry,” she assured him.

He took a deep breath while keeping his eyes glued to her. Jelome strides forward, stopping just short of pressing his body against her. Ang mabangong hininga niya ay direktang tumatama sa mukha ni Meera.

“Look at me, lady,” he commanded. “Promise me, Meera,” he reaches up and gently runs the back of his hand along the side of her face.

“Promise you, what?” Raising a brow, she asked.

“Promise me you’ll be more careful.”

That is not so easy to do when the most dangerous thing for my health is sending waves of flutters through my stomach with a simple touch. “Sure,” she replied shortly.

Without thinking, Meera press against his hand, wanting to feel more. His other hand lands on her waist, lightly pulling her flush against him.

Her hands rest on his chest, splayed wide, feeling the rise and fall of his jagged breaths. Leaning down, he pauses before taking a deep breath and runs the tip of his nose along her jaw tracing her ear, gravelly whispers, “Please, Meera.”

“Okay. I promise.” Her hands first the soft cotton material of his black t-shirt as she swallows hard and nods.

Painfully slow, his lips barely graze over the skin just below her ear, sending a shudder through every muscle in her body. She feels his lips tug into a smirk against her skin, clearly pleased with her reaction.

“Are we doing it again inside my car?” Meera asked.