LUCAS
Tahimik lang ang aking bunsong kapatid matapos ang lahat ng kaniyang narinig. Hindi ko rin alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya, ang alam ko lang ay kanina pa siya nakatulala at nakaalis na rin sina ama at Ariadne dahil may kailangan pa silang pag-usapan, samantalang ako naman ay nagpaiwan lang dito dahil wala naman akong ibang gagawin kundi ang maghanda sa hapunan mamaya.
“Hindi ka pa rin naniniwala sa amin, ano?” pagbasag ko sa katahimikan. Tinignan niya ako at doon ay nabasa ko mula sa kaniyang mga mata kung gaano siya naguguluhan sa mga bagay-bagay. Napabuntong-hininga ako nang hindi siya sumagot. “Hindi ka namin pipiliting maniwala pero sana ay bigyan mo rin ang sarili mo ng oras na kilalanin kami dahil wala naman kaming rason para magsinungaling sa ‘yo.”
“Lucas ang iyo
