"ANAK, Angelique! K-kumusta ka rito? Hindi ka ba nila sinaktan, ha? Sabihin mo sa akin, anak!" iyak nang iyak si mama habang inuusisa ang buo kong katawan kung may sugat ba ako o wala.
Nais ko sana siyang yakapin ngunit nakaharang ang bakal ng rehas sa aming pagitan. Pilit akong ngumiti nang hawakan ko ang pisngi niya para magtama nang deretso ang aming mga mata.
"A-ayos lamang po ako, ma. Walang masakit sa akin. Ayos lang ako. Wala po kayong dapat ipag-alala sa akin, ok?" sa kabila ng pagsakit ng aking lalamunan, tinuwid ko ang sinasabi para hindi nila maisip na hindi ako ok.
Ayokong makita nilang natatakot ako, ayokong makita nilang nanghihina ako. Ayoko silang masaktan, ayoko silang bigyan ng isipin kahit na ang hirap-hirap na magpanggap na ayos sa harapan nila.
"P-paano po pala kay
