ANGKOL LULU (SSPG) ANGKOL COLLABORATION SERIES: 10

CHAPTER 1 THIRD PERSON POV Si Kiven "Angkol Lulu" Lulu, 42 taong gulang, ay nakatira sa simpleng baryo ng Santo Birhen, Brgy. Marupok, Sitio Makisig. Buhay niya ay puno ng pawis at sakripisyo araw-araw siyang nagbabalot sa gabi at kargador sa umaga, isang ordinaryong tao na lumalaban para sa maliit niyang mundo. Ngunit sa gabing iyon, iba ang pakiramdam niya. May kaba na hindi niya maipaliwanag habang naglalakad papunta sa elevator ng hotel, na inarkila ni Katarina Bunghanoy, ang kanyang fiance na 29 taong gulang, dalawang araw na nakaraan. Habang hawak-hawak niya ang briefcase niya, pumasok siya sa elevator at tahimik itong nag-akyat. “Bakit kaya ganito ang pakiramdam ko? Para bang… may malalim na masamang mangyayari,” bulong niya sa sarili. Hindi niya alam kung bakit, pero ang puso niya ay parang pumipintig nang sobra, bawat segundo ay parang habambuhay na. Pagdating sa ika-23 floor, huminto ang elevator. Nang buksan niya ang pinto, may kakaibang tunog ang pumukaw sa kanyang pandinig tunog ng ungol, malambing ngunit maliwanag na malakas sa katahimikan ng hallway. Parang nagulat siya sa tunog na iyon, at unti-unti niyang pinisil ang kanyang briefcase na parang sandata sa darating na laban. "You feel so good Baby," bulong ni Ambner habang nilalamas ang dibdib ni Katarina. "Shit... you're so tight," dagdag pa niya, at mas binilisan ang galaw. "Don't stop, bilisan mo, Ambner," halos magmakaawa si Katarina. Mas binilisan ni Rin ang kanyang ginagawa, napapikit si Katarina sa sobrang sarap. "f**k me harder," halos magmakaawa si Katarina. Sumunod si Ambner, mas binilisan at pinalalim ang bawat ulos. "s**t, I'm close," bulong ni Ambner, humihingal. "You want me to come inside?" "Yes... please... fill me up," sagot ni Katarina. Nararamdaman niya ang init sa loob niya nang nilabasan si Katarina. "Katarina... I'm close... I think I'm gonna..." Hindi natapos ni Ambner ang sasabihin dahil sa tindi ng sensasyon. Napaungol siya nang malakas habang nararamdaman ang climax niya. "Oh, fuck... Ambner!" Napaungol si Katarina hanggang sa maramdaman niyang nilalabasan si Ambner sa loob niya. "Shit... I'm cuming," bulong ni Ambner. Ramdam ni Katarina ang init ng likido ni Ambner sa loob niya. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kwarto. At doon niya nakita… si Katarina, ang babaeng minahal niya ng limang taon, nakahubad at nakatakip lang sa kumot, kasama ang isang matandang foreigner na biglang tumakbo palabas ng kwarto, naiwan ang kanyang fiance sa gitna ng sala, umiiyak at nanginginig. “Ka-Katarina…?” halos bumagsak ang boses ni Lulu. “Ano… ano ‘to?! Bakit? Bakit mo ginawa sa akin ‘to?” Umiikot sa kanya ang mata ni Katarina, malamig at walang kasamang konsensya. “Lulu… hindi ko na kaya,” malamig na sagot niya. “Hindi ko na kaya ang pagiging mahirap mo… ang pagiging kargador mo sa umaga, ang pagbabalot mo sa gabi… nakakahiya ka… sa akin, sa pamilya ko, sa mundo ko.” “Ha-hakbang… nakakahiya ako?” nanginginig ang boses ni Lulu. “Ano ba ‘to, Katarina? Limang taon na tayong magkasama! Limang taon! At ngayon mo lang ‘to sasabihin sa akin?” Umiiyak siya nang sobra, parang walang hininga sa sobrang sakit ng nararamdaman. Katarina ay tahimik, habang tinatapik ang kumot sa katawan niya, parang hindi rin siya apektado. “Simula ngayon… hiwalay na tayo, Lulu,” sabi niya, na parang sinasabi lang niya ang isang simpleng desisyon sa grocery. “Hindi! Hindi pwede ‘to!” sigaw ni Lulu, at ang tunog ng kanyang boses ay umalingawngaw sa corridor. “Hindi mo pwedeng gawin ‘to sa akin! Mahal na mahal kita! Mahal kita! Bakit mo ginawa sa akin ‘to?!” Ngunit si Katarina ay hindi umimik. Tahimik siyang nagbihis, kumuha ng bag, at lumakad palabas ng kwarto. Ang yabang at malamig niyang kilos ay parang tinutukso ang sugatang puso ni Lulu. Si Lulu ay nagpatuloy sa pagtayo sa harap ng pinto, nanginginig ang katawan at parang walang laman ang kanyang dibdib. Lumuhod siya sa sahig, hawak ang kumot na naiwan ni Katarina, habang ang luha ay patuloy na bumabagsak sa kanyang pisngi. “Bakit… bakit mo ako iniwan? Ano ba ang mali ko sa’yo? Ano ba kulang sa akin para mahalin mo pa rin ako?” Lumuhod siya at niyakap ang kumot, na parang iyon na lang ang natitirang alaala ng babae na minahal niya ng buong puso. “Katarina… please… kahit isang pagkakataon lang… sabihin mo sa akin… mali ako… please… mahal pa rin kita…” Hindi niya maintindihan ang bigat ng kabiguan. Limang taon na niyang inalagaan, minahal, sinakripisyo ang sarili niya, at ngayon ay parang wala na lahat ng iyon. Napabuntong-hininga siya nang malalim, habang patuloy na bumabagsak ang luha niya, at naramdaman niya ang lamig ng kwarto, ang katahimikan ng hotel, na mas masakit pa sa anupamang kirot na nadama niya. “Lulu… alam mo… ang pag-ibig natin… hindi na sapat,” malamig na bulong ni Katarina bago siya tuluyang lumayo. “Hindi na sapat para sa akin ang… ganito.” “Hindi! Hindi ito pag-ibig! Limang taon na tayo! At ngayon lang ‘to mo sinasabi? Limang taon ng buhay ko! Limang taon ng lahat ng sakripisyo ko para sa’yo!” Halos umiyak siya nang hihiyaw sa sakit. Parang gusto niyang masira ang kwarto sa sobrang galit at lungkot. Humiga siya sa sahig, nanginginig, hawak ang kumot, at parang wala nang dahilan para huminga. “Bakit… bakit ako, Katarina? Bakit ako?! Hindi ba’t mahal mo rin ako? Hindi ba’t ‘yun ang sabi mo limang taon? Paano mo magagawa ‘to sa akin?” Ang mga alaala ng kanilang pagmamahalan ay dumaloy sa isip niya—ang unang halik, ang mga sabayang tawa, ang mga pangarap na pinag-usapan nila… lahat ay biglaang nabura ng isang gabing puno ng pagkakanulo. “Lulu… please… huwag kang umiiyak,” napaiyak si Lulu sa sarili, parang pinapakawalan ang sakit sa hangin. Ngunit ang bawat patak ng luha ay tila apoy na sumusunog sa kanyang dibdib. “Limang taon… lahat ng limang taon na ‘to… nasayang?” Ang mga kamay niya ay nanginginig, ang katawan niya ay parang walang lakas. Para bang siya ay nawala sa mundo, at ang katahimikan ng hotel ay lalo lang nagpapalalim sa kanyang kalungkutan. At sa gitna ng kanyang pag-iyak, naramdaman niya ang isang matinding pangungulila—hindi lang sa babae na iniwan siya, kundi sa lahat ng pangarap na nawala dahil sa isang sandali ng kahinaan at pagkakahiwalay. “Hindi… hindi ka pwedeng basta umalis…” bulong niya sa hangin, para bang umaasang may magbabalik sa kanya. Ngunit alam niya sa puso niya na, kahit anong hiling, wala na. Ang babaeng minahal niya, ang babaeng pangarap niya, ay nawala. At sa gabing iyon, sa hotel room na puno ng alaala, luha, at pagkakanulo, si Kiven Lulu ay natutong masaktan nang higit sa kaya niyang ilarawan. Natutunan niyang minsan, kahit gaano mo kamahal ang isang tao, hindi sapat ang pagmamahal para manatili siya sa tabi mo… at minsan, ang sakit ng pag-ibig ay parang walang katapusan.