Halos labinlimang minuto ang putukan, ngunit wala man lang ni isang pulis na rumesponde. Sa kagustuhang protektahan ako ni Rico, ang balang para sana sa akin ay siya ang sumalo.
“R-Rico!” sigaw ko nang tumagos ang bala sa kanyang dibdib. Nanghihina ang aking mga tuhod, ngunit pilit akong tumayo at lumapit sa kanya. Agad kong tinakpan ang sugat niya gamit ang aking dalawang palad, umaasang mapipigilan ko ang pag-agos ng dugo.
“R-Rico, huwag kang bibitaw. Dadalhin kita sa ospital!” pakiusap ko. Ngunit ngumiti lamang siya at marahang hinawakan ang aking mukha.
“My love… for me, this is the end. Pero pangako mo sa akin na hindi mo ako kakalimutan kahit bilang kaibigan lang.
M-mahal na mahal kita, Sea. Ikaw pa rin ang pipiliin ko, kahit alam kong siya pa rin ang laman ng puso mo.”
Bumuhos
