(CRUSH TO LOVERS)

CHAPTER -2 [CRUSH TO LOVERS]

EPISODE - 2

Nanatiling tahimik si Elise matapos marinig ang sinabi ni Liam. Halatang hindi niya inaasahan iyon.

"May gusto ako sa’yo," muli niyang ulit, mas matapang na ngayon.

Napatingin si Elise sa kanya, kita sa mga mata ang pag-aalinlangan.

"Liam…" bumuntong-hininga ito. "Hindi ko alam."

Kinabahan siya. Hindi niya alam kung anong ibig sabihin ng sagot ni Elise.

"Ano'ng hindi mo alam?" tanong niya, pilit na inaalis ang kaba sa kanyang boses.

"Kung… kung paano kita dapat tingnan," sagot nito nang mahina. "Hindi ko kasi inasahan na may gusto ka pala sa akin."

Napangiti si Liam, kahit na parang may bumigat sa dibdib niya.

"Okay lang ‘yon," sagot niya. "Hindi kita minamadali. Gusto ko lang malaman mo."

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa unang pagkakataon, nakita ni Liam na hindi lang siya basta iniwasan ni Elise—hindi rin ito sigurado sa nararamdaman nito.

At doon siya kumuha ng pag-asa.

Simula noong araw na ‘yon, napansin ni Liam na tila umiiwas na si Elise sa kanya.

Kapag papalapit siya, nagmamadali itong lumalayo. Kapag sinusubukan niyang kausapin, laging may dahilan para umalis.

Nasaktan si Liam.

"Bro, baka naman nagulat lang siya," sabi ni Jake isang araw.

"Pero bakit parang… ayaw na niya akong makita?" bumuntong-hininga si Liam.

"Hindi mo malalaman kung hindi mo siya kakausapin ulit," sagot ni Jake.

At tama siya

Hindi na nakatiis si Liam. Isang araw, hinintay niya si Elise sa may library.

Pagdating nito, mukhang nagulat nang makita siya roon.

"Elise," tawag niya.

Napatingin ito sa kanya, kita sa mata ang alinlangan.

"Bakit ka umiiwas?" diretsong tanong niya.

Umiiwas ito ng tingin. "Hindi ako umiiwas."

"Elise."

Bumuntong-hininga ito. "Liam, hindi ko lang alam ang gagawin."

"Eh ‘di sabihin mo sa’kin," sagot niya. "Mas okay nang alam ko kaysa sa ganito, na parang hindi na tayo magkakilala."

Natigilan si Elise. Tiningnan siya nito nang matagal bago ito nagsalita.

"Hindi ko pa alam ang nararamdaman ko," pag-amin nito.

Ngumiti si Liam. "Eh ‘di alamin natin. Hindi kita mamadaliin."

Nagkatinginan sila. At doon nakita ni Liam ang bahagyang pagluwag ng mukha ni Elise, na parang nabawasan ang bigat na nasa dibdib nito.

Mula noong araw na iyon, unti-unting bumalik sa dati ang pakikitungo ni Elise kay Liam.

Pero may kaibahan—ngayon, mas nagiging aware ito sa kanya.

Kapag napapatingin siya, mabilis na iniiwas nito ang tingin. Kapag nagbibiruan sila ng tropa niya, hindi maiwasan ni Elise ang mapangiti.

At isang beses, nang biglang bumagsak ang malakas na ulan at pareho silang naiwan sa hallway, napansin ni Liam ang isang bagay.

Ngayon, hindi na siya ang laging nakatitig kay Elise.

Si Elise na rin ang palihim na tumitingin sa kanya.

Nagsimula nang gumaan ang loob ni Elise kay Liam, ngunit hindi niya pa rin maamin sa sarili kung ano talaga ang nararamdaman niya.

Ngunit isang pangyayari ang nagpagulo ng isip niya.

Isang araw, nakita niyang may kausap si Liam—si Trina.

Mula sa malayo, nakikita niyang masyadong malapit ang babae kay Liam. Maya-maya, natawa si Liam sa sinabi nito, halatang nag-eenjoy sa usapan nila.

Hindi niya maintindihan, pero bigla siyang napasimangot.

Pagpasok niya sa classroom, napansin siya ni Jake.

"Uy, ba’t ang tahimik mo?" tanong nito.

"Ha? Wala," sagot niya.

"Hmm… baka nagseselos ka lang?" tukso nito.

"Hindi ah!" mabilis niyang tanggi.

Pero sa loob-loob niya, hindi siya sigurado kung nagsisinungaling siya o hindi.

Isang gabi, habang nag-aaral sa kwarto niya, hindi mapigilan ni Elise ang sarili na mag-isip tungkol kay Liam.

"Bakit ko ba iniisip ‘yun?" bulong niya sa sarili.

Bumuntong-hininga siya.

At doon niya napagtanto—hindi lang siya iniisip ni Liam.

Iniisip niya na rin ito.

At siguro, baka nga may gusto na rin siya dito.

Kinabukasan, dahil sa bagong natuklasan niyang nararamdaman, mas lalong hindi alam ni Elise ang gagawin.

Kaya naman, iniiwasan niya ulit si Liam.

Pero ngayon, may kaibahan.

"Huy, Elise, hindi mo na ako matatakasan," natatawang sabi ni Liam nang mahuli siya nito sa hallway.

Napahinto siya. "Ha? Anong sinasabi mo?"

"Yung ginagawa mong pag-iwas sa’kin. Hindi na ‘yan uubra," sagot nito.

Napakamot siya ng ulo.

Wala siyang nagawa nang sabayan siya nitong maglakad.

At habang nag-uusap sila, hindi niya mapigilang mapangiti.

Sa paglipas ng mga araw, mas naging madalas ang pag-uusap nila ni Liam.

Mas napansin niya kung gaano ito kabait at ka-caring. Sa tuwing may ginagawa siya, laging nandiyan si Liam para tulungan siya.

At kahit hindi niya sabihin, parang alam nito kung kailan niya kailangan ng kasama.

At sa isang iglap, hindi na lang basta tingin ni Liam ang gusto niyang mahuli.

Ang presensya nito, ang boses, ang tawa—unti-unti na niyang hinahanap

Minsan, habang nasa rooftop sila para magpahinga, biglang nagsalita si Liam.

"Alam mo, Elise," panimula nito.

"Ano?" tanong niya.

"Hindi na kita tinititigan gaya ng dati," nakangiting sabi ni Liam.

Napakunot-noo siya. "Anong ibig mong sabihin?"

"Ngayon kasi," sabi ni Liam, tinitigan siya sa mata, "hindi na kita kailangan titigan nang palihim."

Napakagat-labi siya, ramdam ang bilis ng t***k ng puso niya.

Dahil ngayon, ramdam niyang hindi lang si Liam ang nahulog.

Hindi na maitago ni Elise ang totoo niyang nararamdaman.

Kaya isang gabi, bago matapos ang klase, siya mismo ang lumapit kay Liam.

"Liam," tawag niya.

Nagulat si Liam. "Oh, bakit?"

Tumikhim siya. "Gusto mo bang sumama sa’kin sa library mamaya?"

Nagtaas ng kilay si Liam, pero napangiti.

"Hindi mo na kailangang mag-imbita," sagot nito. "Dahil kahit saan, susunod ako sa’yo."