YELENA P.O.V
Umabot kami ng December, at kahit papaano, masaya ako na unti-unti nang bumubuti si Vladimir. Nakikita ko ang pagbabago—ang liwanag sa mga mata niya, ang kaunting lakas na bumabalik sa katawan niya. Ngayong gabi, sabi ng doktor, pwede ko na siyang ilabas para maglakad-lakad. Gusto ko siyang ipasyal, ipakita sa kanya ang magagandang dekorasyon ng Pasko sa lungsod, at maranasan naming dalawa ang kagandahan ng winter. Hindi ko hahayaan na kahit malamig ang paligid, maramdaman niya iyon. I’ll make sure he’s warm and comfortable.
Binihisan ko siya ng makapal na coat, scarf, at bonnet. Pinagmasdan ko siya habang inaayos ang coat niya. Medyo pumayat na siya dahil sa mga treatments, pero siya pa rin ang Vladimir na kilala ko. "You look good," sabi ko, pilit na pinapasigla ang boses
