(Xin’s POV)
"Huwag ka ng umiyak. Okay lang ako," muli kong sabi sa kanya.
Umiwas lang siya sa akin saka siya naupo sa upuan sa may bintana. Namumugto pa ang mga mata niya kitang-kita ko iyon, indikasyon na bago pa man ako dumating ay umiiyak na siya. Nilapitan ko na lang siya saka ko siya niyakap pero agad niya ring sinubukan umalis sa pagkakayakap ko pero hindi ko rin siya pinakawalan, hanggang sa sumuko na siya.
"Huwag ka ng umiyak, it’s okay. Everythings gonna be fine," pagkasabi ko noon ay lalo lang naman lumakas ang iyak at mga hikbi niya kaya mas lalo ko lang hinigpitan ang pagyakap sa kanya.
"Bakit mo ako niligtas, bakit mo ba ginawa ‘yon? Hindi mo dapat iyon ginawa,” iyak niya pero nananatili lang akong nakayakap sa kanya.
“Isipin mo na lang pagpapaalam ko iyon, isipi
