Chapter 29
Aria Monique’s Point of View “Hindi ka ba marunong sumagot ng telepono mo, Aria Monique Evangelista?!” Napatayo kaagad ako ng makitang nakatayo si Carter sa harapan ko. Madilim na pero alam ko agad na namumula na siya sa galit. Patay! Kung ano ano kasing iniisip ko, yan tuloy, hindi ko na namalayan yung oras. “What are you doing here?! Wala ka bang balak magsalita?!” Narinig ko nanaman siya kaya agad ko na siyang nilapitan. Galit na galit siya at alam ko agad na sandamakmak na sermon ang aabutin ko. Sorry na po tatay Carter! “Hindi ko namalayan yung oras. Sorry na,” I exclaimed as I went to him and held his arms. Kahit na madilim ay kitang kita ko pa rin kung paano niya ako inirapan. Tinalikuran niya ako at naglakad na palayo. Galit na galit nga. “Carter!” I called his name. “Sorry
- Writer
