The next morning, I was not rwady to go to school. How should I act? Am I supposed to be sad, devastated, angry, disappointed? I don't know. Basta lumulutang ang utak ko simula noong nasa loob ako ng sasakyan hanggang sa makapasok ako ng classroom. Nagulat ako nang makapasok ako dahil agad kong namataan si Leona. His two legs were stretched while sitting in a very unmannered way. "Hey." Bati niya. "Hi." Ibinaba ko ang mga hawak na gamit. "Have you eaten breakfast?" He asked. "Yes- uhh..." tinignan ko siya, maangas namang itong nagtaas ng kilay sa akin. "Not really." "Me too," agap niya at tumayo. "Wanna come? Let's eat at the cafe?" He motioned his head. "Malapit na ang time." Naupo ako. Napairap siya. "It's Friday. It is supposed to be our free time." Oo nga pala. I sighed and po

