CHAPTER 29
ENGR. JITSU POV
Simula nang umalis si Zhennaire, para akong nilunod ng katahimikan.
Tahimik ang bahay. Walang halakhak ni Celestina. Walang amoy ng kape ni Zhennaire tuwing umaga.
Ang tanging naiwan ay ang tunog ng orasan tik-tak, tik-tak paalala ng bawat segundo na wala sila.
Tatlong araw na akong hindi halos nakakatulog.
Nasa mesa pa rin ang bulaklak na hindi ko naibigay nang maayos. Nalanta na ito, katulad ng ngiting dati ay sa akin lang nakalaan.
At sa bawat gabi, binubuksan ko ang cellphone ko, tinitingnan ang mga litrato naming tatlo.
Yung mga simpleng larawan si Zhennaire na natatawa, si Celestina na may gatas pa sa labi pero ngayon, parang mga alaala na lang ng mundong hindi ko alam kung mababalikan ko pa.
“Engr.,” tawag ng kasamahan ko sa site. “Okay ka lang b
