The Innocent girl Encountered[Devils Series # 2] on going

Chapter 19

Maxton

My eyes just stared at the girl who was sleeping soundly. Doctor Santos is here in the room as he observes the girl in her condition. Itzayana was also with me in the room. While the Doctor was saying something to him.

I was just in the back not taking my eyes off the girl. I was just listening to what the Doctor was saying, to Itzayana.

"Sa mga susunod na araw, pwede na siyang makapag salita. His voice will return, but not completely... We will wait for two more weeks. Para tuluyanng bumalik ang dating boses niya.." Saying the Doctor, to Itzayana. Nagkibit balikat nalang ako, sa paulit ulit niyang sinasabi kay Itzayana.

"So, what is the problem?" I asked him coldly.

"She had amnesia from his illness..." He told me directly to my eyes. My eyes narrowed when I heard him.

"How, Doc? May pagasa pabang bumalik ang alala niya? Kung sakali?" Itzayana, concern question to Doctor, for girl.

"Yes, meroon... Kung may itatanong tayo sa kanya? Kaya dapat makapag salita na siya. So we can talk to him and if she remembers anything from the past..." Sagot niya sa tanong ni Itzayana sa kanya.

"What if nothing?" Walang buhay kung tanong sa kanya.

"Temporary amnesia, lang ang meroon si'ya. But, if you take him to his place, where you help him? Mas mapapadaling bumalik ang alala niya..." Kumuyom ang mga kamao ko, sa pabalang niyang sagot sa'kin.

"Max..." Itzayana called me, just as I was about to approach Doctor, santos... Gusto ko siyang kuwelyuhan at iparating sa kanya, huwag niya akong angasan, kahit isa pa siyang, Doctor...

Damn! Ginagago yata ako ng Doctor na 'to. Gusto yata nito mawalan ng lesensya, sa pagiging Doctor niya... Nag-iigting ang panga ko sa kanya, sa tuwing sasagot siya sa mga tanong ko para sa babae.

"Kailan namin siya maiuuwi, Doc?" Paniguradong tanong ni Itzayana sa Doctor, ng bigyan niya ito ng atensyon ulit.

"Anytime, pwede na niyo siyang iuwi, na sabi ko na sa inyo. Kung ano ang something sa kanya? Follow up, check up nalang ang pagpunta niya rito..." He said.

"Good! Now she will go home..." Pasya kong sabi saka nila. Maganda na maiuwi na ang dalaga. Para maiba naman ang paligid niya at nakikita niya. What is something the Doctor is saying, to him, I will explain. Even if she is afraid of me, I will explain to him what happened to him.

"Wait lang Max..." Pigil sa'kin ni Itzayana.

"Why?" Seryosong tinignan ko siya.

"Hintayin natin siyang magising at ipaliwanag sa kanya, nauuwi na siya.. Baka magulat siya sa biglaan pasya mo, ngayon?" Pangambang sabi ni Itzayana sa akin.

"Okay... I call manang now... Not to go to the hospital..." Tumalikod na ako saka nila ng Doctor. No need to wait a long time for the girl to wake up. Now she is awake from his coma sick. So there is no reason for us to stay in the hospital for a long time.

Tinawagan ko narin si Manang, na maghanda ng pagkain sa bahay para sa amin at pinalinis ko narin ang isang kwartong bakante sa masyon. Para sa dalaga. Manang is happy now. Dahil sa nalaman niya. Pero alam ko magtatanong din siya at ang dalaga narin.

Sa pagalis ng Doctor. Lumapit ako kay Itzayana at sa babae, tulog parin.

"I'm just going out for a while to pay the bill at the hospital and the medicines she needs to take when she gets home..." Pagpapaalam ko.

"Okay. Naawa ako sa kanya. Pakiramdam ko nagiisa nalang siya sa buhay, Max! Now I know him very well.. Pero naging magaan ang pakiramdam ko sa kanya.. Nang makasama ko siya..." I stopped walking out of the room, when Itzayana told me her feelings for the girl.

"Maybe, nadadala kalang ng emosyon mo? Kaya nasasabi mo sa akin 'yan?"

"No, this is my feeling to girl, Max..." Naniniwala ako sa sinasabi ni Itzayana sa akin.

"Okay, I'm leaving, please have her clothes ready. The clothes she wears when she leaves the hospital are also there..." Tinuro ko sa paper bag nasa ibabaw ng sofa. Binili ko iyon nang magising siya.

"You have already prepared it?" Itzayana said to me in disbelief, she little smile on lips.

"Yup, because she needed things..." I answer to Itza.

"I hope you don't get tired of helping him, Max? If you are too tired to help him? Ako, ang tutulong sa kanya.. Hanggat kaya ko..." Mabigat na pagkasabi niya sa akin.

"I will... Hanggat nandito ako..." Madiin na saad ko sa kanya at lumabas na ng kwarto. I don't know? why was that said to Itzayana. Hanggang kailan nga ba? kayang tulungan ang babae? I ask myself at nagkibit balikat nalang ako. And sighed.

Savannah

Tahimik na nakaupo ako sa ibabaw ng kama at nagmamasid kay Itzayana. Abala ito sa mga gamit ko, na nilalagay niya sa loob ng bag. Bigyan niya ako ng pagkain pero hindi ko ginagalaw. Hindi ko naman ramdam ang gutom. Kaya mamaya ko nalang ito kakainin ng tignan ko ang pagkain at tinakpan ko nalang ito.

Pati mga pagkain at mga gamit sa loob ng kwarto, ay. Isa isa niyang nilalagay sa loob ng bag. Bumaba ako mula sa'kin kinauupuan at may hila, na bakal. Kung saan nakasabit ang bag na may tubig at hose na may karayom nakatusok sa kamay ko. Hindi ko naman alam ang mga pangalan nito. Pero malaki ang tulong nito sa akin. Lumapit ako sa kanya. Kaya napatigil siya sa kanyang ginagawa.

"Bakit bumaba ka? Tapos kana bang kumain?" Napanguso ako, sa mga tanong niya sa akin. Parang bata naman ako? tinuro ko ang bag, nasa tabi niya.

"Ahh... Sabi ng Doctor, kanina... Pwede kana daw umuwi ngayon. Kaya ginagayak ko ang mga gamit mo. Para makauwi na.." Sa sobrang tuwa ko sa narinig ko kay Itzayana, ay napayakap ako sa kanya sa labis na tuwa ng nararamdaman ko. Kasi makikita kuna si lola, at babalik na ako sa dating buhay ko. Mas gusto ko kasi iyon. Tahimik ang buhay.

Nang kumalas ako ng pagyakap sa kanya parang hindi siya masaya? May problema kaya? Nalungkot ang mukha ko sa pagkakita ko sa mukha niya na hindi siya talaga masaya na makakalabas na ako. Ngumiti siya pero pilit lang. Baka ang hospital ang dahilan? Baka malaki ang babayaran ko. Natakot din ako, baka masyado malaki? Kaya hindi masaya si Itzayana. Anong gagawin ko? Wala akong perang pangbayad sa hospital. Kung ito ang inaalala ni Itzayana at ako.

Nanatili ako sa tabi niya habang pinapanuod ko lang siya at nang matapos siya, ngumiti siya sa akin at lumapit.

"Kumain kana, para paglabas mo rito sa hospital, busog ka.. Huwag kang magalala, inaayos na ni Maxton, ang paglabas mo ngayon at mga kailangan mong gamot ay binili narin niya. Kaya wala siya rito. Pati ang babayaran sa hospital, siya na ang bahala dun... Kung iyon ang inaalala mo?" Sa pagkasabi ni Itzayana sa'kin iyon. Nakahinga ako ng maluwag at hindi maaalis na mahiya ako ulit sa nalaman ko. Si Maxton ang nagbayad ng bill ko sa hospital ko. Kahit hindi kami malapit ni Maxton sa isat isa. Ang bait niya! at nagpapasalamat ako sa kanya sa labis na tulong na ibinigay sa akin.

Kung magpapasalamat ako sa kanya. Bibigyan ko ng lakas ang sarili kung lapitan siya at magpasalamat sa lahat lahat. Sa kabutihan niya sa akin at ikukuwento ko siya kay lola. Kapag nakauwi na ako sa amin. Na may, nakilala akong taong, mabait kahit natatakot siyang lapitan. Siguro pagtatawanan lang ako ni lola sa ikukuwento ko sa kanya. Minsan ganun si lola sa akin. At biglang magiging seryoso ang sasabihin niya sa akin.

Baka sabihin pa nun sa akin. Baka ang lalaking tumulong sa akin ay maging asawa ko pa. Pagtatawanan ko talaga, ang sasabihin ni lola sa akin. Malabong manyari iyon at takot ako sa kanya. At mas lalong hindi ko pinangarap maging asawa si Maxton. Dahil malayo talaga ang kapalaran namin dalawa. Baka ganun din ang lalaki sa akin. Ano ang mapapala niya sa akin? Wala... Mas bagay pa sila ni Itzayana at masaya ako, kung sila ni Itzayana ang makatuluyan kesa sa akin?

Ikukuwento ko rin kay Lola si Itzayana, at Manang sa kanya. Sigurado ako matutuwa siya sa maraming baon kong kwento kay lola. Sana nga tuluyan na bumalik ang boses ko. Para magpasalamat saka nila bago ako umuwi sa totoong bahay ko. May paghihinayang kasi ako, nasa puso ko. Hindi ko man lang masasabi saka nila ang salitang salamat dahil sa wala akong boses.

Pero may pumasok sa isip ko na paraan. Para magawa ko ang nais kung sabihin saka nila. Natagpuaan ko nalang ang sarili ko nakatitig sa bukas na pinto ng kwarto. Napalunok ako ng matuyaan ako ng laway sa pagtama ng mga mata namin ni Maxton. Lumakas ang kabog ng dibdib ko nang masilayan ko ang magandang tindig ng aura ng binata.

Hindi naman siguro ako bulag na hindi makita ang magandang lalaki Maxton. Mas lalong hindi ako bulag sa katangian niya na parang barumbado, pero malakas ang dating. Dali-dali kung inalis ang tingin ko sa kanya. Na hindi rin niya inaalis ang tingin ng binata sa akin. Ano ba kasi meroon sa kanya? Bakit ganun nalang ako makatangin sa lalaking ito. Dahil ba sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakakita ng gwapong nilalang sa mundo.

Hay! nakakabaliw ang magisip ng matino. Kapag nandiyan siya. 'Yung wala akong alam sa mga ganitong pakiramdam noon. Ngayon ako ang nasa sitwasyon. Nalalaman ko na ang ganitong pakiramdam nakakaiba sa lahat.

"Mabuti naba ang kalagayan mo?" Kalmadong niyang pagtatanong sa akin. Nang bahagyang lumapit siya sa akin. Niyuko ko ang ulo ko at tumango sa tanong sa akin. Nahihirapan ang puso pati paghinga ko.

"Okay kalang ba?" Napanguso ako dun. Medyo tinaas ko ang mukha ko at ngumiti ng kaunti at tumango ulit saka ko inalis ang tingin ko sa binata. Nakamasid ang dalawang niyang mata sa akin. Parang akong lang yata ang tao dito? Nandito rin kaya si Itzayana malapit lang sa amin. Hindi ba niya pansin iyon? Kaya lumapit ako kay Itzayana.

Nagiisip tuloy ako sa kanya nang masama. Nagiiba ang tingin niya sa akin. Sana mali ang akala ko sa kanya. Takot talaga ako sa tao. Lalo na kapag iba ang tingin sa akin. Nagiisip ako ng hindi maganda, lalo babae pa ako.

"Max! Stop... Natatakot na siya..." Saway sa kanya ni Itzayana. Nangunot ang magandang noo ng binata sa sinabi sa kanya ni Itzayana.

"Why? I don't do anything bad to him? Tinitigan ko lang siya? Masama ba?" Medyo galit na sabi niya. At bakit parang ang dating na huling sinabi niya, para sa akin.

Nagalit yata siya? Dala ng takot ko sa kanya at nagiba ang timpla ng boses niya. Umiling ang ulo ko na wala at hindi makatingin ng diretso sa mga mata ng binata.