Chapter 13
1357 Words
Maxton
Three days have passed. I am still waiting for the result for the girl. I'm still here in my office. Even if it's time to go home. I didn't worry much about the girl, because the manang was there at the hospital. I'm just thinking about a lot of work and besides the other work I have besides the company.
Asher Lexter, he call me. We just finished talking about Aviana's ex, boyfriend. Tinawagan ko na rin kaagad si Deacon, tungkol sa pinagusapan namin ng kaibigan ko si Asher. And i also advised him not to tell his wife. Dahil buntis ang asawa nito. Ayaw kung man bigyan ng alalahanin ang dalawa kung kaibigan, na magasawa. Pero kailangan ko parin sabihin kay Deacon, iyon.
Deacon, does want to meet Asher Lexter. But, what he wants to happen is not that easy. Not like a company, which wants to meet the investor. Asher is not like that. Mailap ito sa tao, at nagtatago siya sa isang lugar, na siya lang nakakaalam at mga tauhan niya, nakapaligid lang dito. Pero hindi daw mapapasin may bodygurad ito.
Minsan kulang s'ya na meet sa isang pagpupulong. Pero matagal na iyon at taon na rin ang lumipas. We became friends and he found out about my work. That's where it started, until we had contact with each other.
"Sir?" My secretary knocked and called me from outside my office. Sinandal ko ang malapad kung likod sa kinauupuan ko at pinaikot ko ang office chair ko patalikod sa table ko.
"Open..." I answered him.
"Sir, mauuna po akong umuwi sa inyo, pwede po ba?" Nahihiyang paalam sa akin ng secretarya ko sa tuno ng boses nito.
"Go head, no problem...." Sagot ko.
"Salamat po, Sir..." Masiglang pasasalamat ng secretarya ko sa akin. Sa dami ng naging secretarya ko. Si Q, wer lang nagtagal sa akin. Besides she is not interested in having a fling with me at laging excited umuwi ang secretarya ko, kapag oras na ng uwian. Isa iyon sa pinasasalamat ko sa secretarya ko. Can be trusted
I stood up and left my office. I need to go to the hospital. Para kamustahin siya at itanong kay Manang, kung ano na ang lagay. I'll let manang rest too. She has been watching over the girl for three days in a row and massaging her whole body. Maybe manang is tired. At hindi lang ito nagrereklamo sa akin.
When I got to the hospital, I slowly opened the door. Heard Manang singing, his favorite song. Napangiti nalang ako sa nakita ko.
"Ang swerte naman ng pasyente niyo, manang. Kinakantahan mo pa, s'ya..." Magiliw kung pagkasabi. Nang tuluyan na ako makalapit sa kanila.
"Uhh... Dumating kana pala, hijo?! Ginulat mo naman ako, ng may biglang may nagsalita sa likod ko..." Sabay hampas niya sa braso ko.
"Tumatanda na talaga ka'yo, Manang... Magugulatin na, kayo 'yan..." I examined the girl with my eyes at bumuntong hininga nalang ako.
"Hindi na ako bumabata, hijo... Tsaka, ang tahimik dito sa loob ng kwarto niya. Nabibingi ako sa katahimikan at marahil ay s'ya rin? Kaya kinantahan ko nalang ang batang, ito... Kung magising man ang diwa, niya? Iisipin niya hindi siya nagiisa." I nodded my head and thought. I didn't think about what manang said. Mas sanay kasi ako sa katahimikan ng paligid para mapuna ko. Napaka tahimik nga pala sa loob ng kwarto ng dalaga.
"Tama na po 'yan Manang, umuwi na po kayo at magpahinga sa bahay. Ako na po, magbabantay sa kanya. Ipapahatid ko po kayo sa driver...." Pag aawat kung sabi, sa patuloy na pagmamasahe ni manang sa dalaga.
"Hay, naku hijo... E, dapat nga ikaw muna ang umuwi sa mansyon niyo? Tignan m'yan... Nakapang office kapang damit at dumiretso ka kaagad dito sa hospital na hindi pa nagpapalit. Mas pagod kapa nga sa akin. Maaga kang umaalis dito sa hospital at uuwi sa mansyon niyo. Talagang kinuha muna ang obligasyon na bantayan s'ya, hijo..." Puna sa akin ni manang, na may kasamang pagaalala.
"Malakas po ang alaga niyo si Maxton, Manang... Sanay na po ang katawan ko sa trabaho. Simula ng dinala ko s'ya rito sa hospital, pinatong kuna sa balikat ko na bantayan s'ya. Because I can still see his parents and I can't find where they are? Sabado naman po bukas, is not problem na magstay po ako dito." I said.
"Sana lahat ng mayaman katulad mo, hijo..." Manang said I know what she means.
"Lumalaki na po ang tainga ko, Manang... Sa papuri n'yo sa akin..." Pagsisti kung sabi.
"Nagsasabi lang ako ng totoo, hijo. Halika ka at samahan mo ako magkape, dito sa maliit na table, bago akong umuwi." Pinaunlakan ko ang gusto ni manang at naglapag ito ng dalawang tasa ng kape para sa amin.
"Salamat po, manang... Nagpunta po ba ang Doctor, niya dito, habang wala ako?" Nang maitanong ko. Since we had a misunderstanding with Doctor, Santos. We haven't seen each other even though he was in the hospital. Only the nurse tells me what the patient's condition is and what Doctor, Santos tells me.
"Ay.... Oo, hijo... Bakit sa tuwing pumupunta s'ya rito. Wala ka at hindi kayo nakakapagabot ng Doctor, ng batang 'yan.. Ang sabi nga pala niya. Kapag nagising na ang pasyente, at dalawang araw na ito gising dito sa hospital, ay pwede nang iuwi. Sabi ko, sa Doctor niya. Sasabihin ko nalang sayo. At umalis na s'ya kasama ang dalawang nurse. Minsan nagtataka ako sa Doctor, na iyon, hijo? Nagmamadali s'ya laging umalis dito sa kwarto. May problema ba ang Doctor, niya?" Umiling ang aking mukha at humigop ng kape.
"Baka po, maraming pasyente, nabibisitihan si Doctor, Santos. Kaya po laging nagmamadali. Baka rin po, laging may emergency, sa emergency room,anang..." Pagpapaliwanag ko sa pinagtataka niyang kilos ng Doctor ng dalaga.
"Siguro nga, hijo. Dito kana ba kakain ng hapunan mo? Gusto mo ba, magpadala ako ng pagkain dito na galing sa masyon? Nagpaluto ako ng ulam sa mansyon ng tawagan ako ni Briger, kanina. Nalulungkot daw s'ya, dahil lagi kang wala sa bahay at hindi kayo nakakapagsalo sa pagkainan. Nagsusumbo ang kapatid mo sa akin, hijo..." Napangiti nalang talaga ako sa kalokohan ng kapatid ko. Alam ko binibiro lang niya si manang.
"Sige, po. At pakisabi narin, s'ya ang, magdala dito ng pagkain para makasalo ko s'ya sa pagkainan, ngayon... Naglalambing lang po si Briger, manang... Araw araw po kami nagkikita at lagi siya nandito. Hindi lang po kayo, nagaabot..." Pagsusumbong ko sa kalokohan ni Briger.
Napabuntong hininga nalang si manang ng makainom ng kape.
"Pasaway talaga ang kapatid mong 'yan! Kung ikaw ay seryoso, s'ya maloko, hijo? 'Wag lang sana magpaiyak ng maraming babae. Kawawa naman..." Himutok na sabi ni manang.
"Hayaan niyo po, pagsasabihan ko po, Manang... Kung makikinig?" Pahamble kung saad na ikinangiti niya.
"Mabuti kapa, hijo... Kahit wala kapang ipinapakilalang nobya mo sa amin. Kahit sa familya mo. Alam ko tapat kang magmahal..." I sat down properly and put my hands inside my pants as I finished my coffee. Nang marinig ko ang katagang 'yon.
"Paano niyong nasabing tapat akong magmahal, Manang? Did not feel that?" Seryosong kung pagtatanong.
"Nakikita ko sa mga mata mo, hijo." Lumamlam ang titig ko kay manang.
"Sa mga mata ko, oh? I do not believe! Alam niyo, hindi ako nagpapakita ng emosyon.."
"Sa ngayon hindi mo nararamdaman. Pero kapag nakita mo ang sagot, hijo. Alam ko, kung ano ang gagawin mo... Uuwi na ako, para maipadala ko sa kapatid mo ang hapunan niyong, dalawa..." Napatayo narin ako ng tumayo si Manang at nagpaalam sa akin. Kay Briger, ko narin ipapahatid ang suot kung office cloth ko, kapag uuwi na siya sa bahay mamaya.
What manang told me. I didn't pay much attention. Hindi naman dun ang focus. Kundi ang pasyenteng hinihintay kung magising. Lumapit ako sa dalaga at tinititigan siya. Katulad ng lagi kung ginagawa kapag ako nalang ang nasa kwarto. Awa ang nararamdaman ko for him. Kulang pa ang nasagap na imformisyon ng mga tauhan ko. Sa totoong pagkatao niya. Pumasok nalang ako sa banyo at nagpalit ng damit pagkaalis ni Manang. And after I looked at him.
- Writer
