The Innocent girl Encountered[Devils Series # 2] on going

Chapter 23

Savannah

Nasa pinto palang kami ni Maxton, masaya na kaming sinalubong ni Manang.

"Masaya akong nauwi ka dito hija..." Tsaka niya ako, niyakap ng mahigpit. Gumanti ako ng yakap kay Manang ng bitiwan ako ng binata sa pag-aalay sa'kin. Kahapon lang kami hindi nagkita ni Manang, pero ang bilis nang pangungulila ko sa kanya. Ituring ko na kasi siyang pangalawang lola ko sa buhay. Nang makita ko sa kanya ang pagaasikaso niya sa'kin noong nasa hospital pa kami.

Inaasahan ba ni Manang na dito ako tutuloy ngayon. Kaya nasabi niya nauwi ako rito. Bumaling ako ng tingin kay Maxton. Nagtatanong mga mata ko sa kanya. Mukha hindi naman niya makuha ang mga gusto kung marinig mula sa kanya. Iniisip ko tuloy baka binabalewala lang niya ang tingin ko sa kanya. Gusto ko kasi magsalita siya at magpaliwanag sa'kin. Nakatitig lang siya sa'kin na seryoso.

Ang layo ko na nga sa amin tapos pakiramdam ko may tinatago pa ang binata sakin. "Manang, pasok na tayo sa loob. Para makakain na siya..." Saad ni Maxton kay Manang at kumalas si Manang sa pagyakap sa'kin.

"Oo, hijo... Sakto, hija.. Tapos na akong magluto at pinapahanda ko narin sa lamesa ang mga kakain niyo... Ang ganda mo ngayon, hija..." Sabi ni Manang sa'kin. Umiling ang ulo na hindi pero naginit parin ang magkabilang pisngi ko. At iwan ko nga ba? kung bakit akong tumingin kay Maxton, ng alisin ko ang presensys ko sa kanya. Na nagiinit ang mukha ko sa papuri ni Manang sa'kin. Hanggang kailan kaya nila ako pupuriin ng ganito? Hindi kasi ako sanay.

Nakitang-kita ko pa naman kung paano tumaas ang isang labi ni Maxton, na may kaunting ngiti na dagdag. Kaya lalo akong naginit sa nakita ko sa naging reaskyon niya sa mukha ko.

"Nahihiya po siya, Manang..." Sakap pa niyang sabi kay Manang. Nayuko ko ang ulo ko sa kahihiyan na makita iyon ni Maxton sa'kin.

"Pasensya kana, hija... Maganda ka naman talaga... Tsaka masanay kana rin 'yan ang maririnig mo sa'kin. Maganda naman talaga siya hijo, di'ba?" Kaagad 'kong inangat ang ulo ko ng tanungin ni Manang si Maxton. Tumingin ako sa kanya, naiinis ako sarili ko, kung bakit lagi akong naghihintay ng sasabihin niya, tungkol sa'kin. Bakit ganun nalang ang pananabik ko. Sa isasagot niya kay Manang. Tumingin siya kay Manang tumingin siya sa'kin.

"Cute parin po siya, Manang..." Sagot niya kay Manang. Namewang si Manang sa harapan ni Maxton at sumingot.

"Aba, hijo... Magsalamin ka nga! Kung ako, kagandang-kaganda ako sa kanya. Ikaw? Cute parin.... Hindi siya bata, para sabihin mong cute siya..." Naiinis na sabi ni Manang kay Maxton. Natawa ako, nang makita ko kung paano mainis si Manang si kay Maxton. Ang binata, ngumisi lang sa naiinis na pananalita ni Manang sa kanya.

"Hindi ko naman po sinabi na hindi siya maganda, Manang. Cute siya sa patingin ko...." Sabay taas ng isang kilay ni Maxton sa'kin. Sa'kin pala siya nakatingin. Mukha akong tanga nakatitig lang sa kanya.

"Sumunod na kayong dalawa... Para sa'kin maganda ka, hija.... Iwan ko lang sa mata ng alaga ko?" Inis parin sabi ni Manang sa'kin ng umalis siya sa amin harapan at naiwan akong nakatanga at bukas pa ang labi.

"Ganyan talaga si Manang... kapag hindi ako san'ayon, sa nakikita niya..." Pagpapaliwanag ni Maxton sa'kin. Naramdaman ko ulit naka-alalay na ang matipunong braso niya sa baba ng bewang ko at sa kamay ko.

"Galit kaba? Kung sa patingin ko hindi ka maganda?" Akmang ilalakad ko na ang mga paa ko. Napahinto ako. Kalmadong at seryosong niyang tanong sa akin. Pinisil pa niya ang kamay ko na hawak niya kaya dun nabaling ang atensyon ko.

Walang kaso sa'kin kung hindi ako maganda sa patingin niya at hindi iyon ang hangad ko. Umiling ako, at tiningala ko siya, maabot ko lang ang sagot ko sa kanya at magaan na ngumiti.

"Good girl... Ang kung sabihin, ay mabuting babae..." Ngumuso ako, ng himasin ng binata, ang tutok ng ulo ko. Kung sa patingin ni Maxton hindi ako maganda. Baka sa totoo patingin niya, ay isa akong batang paslit lang. Na inaalagaan niya kaya siguro siya ganito sa'kin na maalaga.

Wala naman akong makita ibang dahilan, para gawin ito. Kundi iyon. Huminto ang paghinga ko ng dampian niya ako ng halik sa'kin sentido, saglit lang ang ginawa niya. Pero parang kakapusin na ako ng hininga. Kasama ba iyon sa pag-aalaga niya? tanong ko sa kamang-mangan ng isip ko. Nang magsimula na siyang lumakad. Lumakad na rin ako, dahil naka-alalay ang binata sa'kin. Pero nagpipigil akong huminga. Dahil sa paghalik niya sa sentindo ko. Hindi ito ang unang ginawa ng binata iyon. E, bakit kaya ginagawa ng binata ang halikan ako?

Nakakasira ng isip ang hindi nakakapag salita. Saad ko sarili ko. Nang makapasok kami sa loob ng bahay. Aaminin ko sa sarili ko dito ako, huminga kaya napahinto ako sa paglalakad at ganun din si Maxton. Nasa akin nga ang mga mapanuring tingin ng binata.

Napaka ganda ng bahay at napalaki pa. Parang bahay ng reyna at ng prensesa, ang nasa harapan ko ngayon. Siguro, marami nakatira tao dito kasi malaki.

Hindi ko nga masisisi ang sarili ko sa nakikita ko ngayon na buong pusong humahanga sa ganda ng loob ng bahay.

Kulay puti ang kulay ng ilaw na may halong ube. Pero parehas nangingibabaw ang mga kulay na kikita ko. Hindi masakit sa mata, unang tingin ko ay puti, pero habang tumatagal ang naghahalo ang ube sa kulay puti. Pati buong paligid ay ganun din ang nakikita ko. May habang upuan, kahit sa maggilid ay meroon din at may mga unan din nasa ibabaw tsaka sa gitna ng upuaan ay maliit na kung ano bagay, hindi ko masabi kung lamesa ba iyon. Kasi maliliit ang mga paa at may sapin pa, na malabahibo. Kinukurap ko mga mata ko kung totoo ba nakikita ko. Kasi naman namamangha ako at nangunot pa ang noo ko ng makakita ako isang malaking itim, nakasabit sa dingding sa harap ng malaking upuan. Malaki salamin. Pero bakit itim? bakit dito sa harap ng upuaan? Hindi ba kakasya sa kwarto nila, kung sino man may nagmamayari ng salamin na itim.

Kahit sino ang dumaan dun makikita ang sarili at ang daming ilaw nakasindi kaya bumagay ang ilaw sa paligid. Kung ano ang kulay ng paligid iyon narin ang naging kulay ng mga gamit kahit mga puti ito at ngayon ko rin nararamdaman na malamig pala sa loob. Kung hindi pa dumampi sa pisngi ko ang malamig na hangin hindi ko pa malalaman.

"Nagandahan kaba? Hindi muna ako, pinsin..." Manghang lingon ko kaagad sa kanya na may himig na pagtatampo sabi ng katabi ko sa'kin. Nahiya ako sa kanya, at kinabahan narin sa naging inasal ko ng makakita ng magandang bahay.

Humingi ako ng pasensya kay Maxton.

"Ngayon kalang ba nakakita ng ganitong bahay sa buong buhay mo?" Nang magtanong siya sa'kin. Saglit ako ng tumingin sa binata at tinignan din ang kanyang tinitignan ang loob ng bahay.

Umu-o ang ulo ko. Tsaka siya malalim na tumingin sa'kin. Alam ko nagtatanong ang mga mata ng binata sa'kin kung bakit? Bumuntong hininga siya ng isang malalim at pinisil niya ang tagiliran ko, kaya ramdam ko ang init ng palad niya dun kahit naka suot pa ako ng dyaket niya.

"Marami akong ipapakita sa'yo... Na hindi mo pa nakikita sa buong buhay mo..." Sa sinabi ng binata sa'kin. Nabuka ang bibig ko, habang tumitig ako sa mapatang na aura ni Maxton sa harap ko.

Pinisil ko ang kamay niya nakahawak sa'kin, katulad ng ginagawa niyang pagpisil sa tagiliran ko na kinakatapos ko ng hininga sa tuwing ginagawa ng binata iyon sa akin.

"Bakit?" Namutawi sa mapulang labi ni Maxton, nanikit ang mga mata niya sa'kin. Hay! Kapag nananikit ang mga mata ng binata sa'kin. Mas lalo akong kinakain ng kaba, hiya, takot sa kanya. Kapag tumatagi ako sa gusto niya.

Hindi na ako nakasagot sa binata. Nahiya ako sa patango-tangong kung, sagot lang sa kanya. Alam ko naiintidihan niya ang sitwasyon. Mas mainam na hindi ako sumagot. Baka magtanong siya ulit at wala naman din siyang makukuha sagot sa'kin. Kahit ako, mula sa sarili ko wala din akong makuha sagot.

'Yung tipongng kakapusin na ako ng hininga ulit sa katabi ko. Lalo pa sa ginawa niya ngayon sa harapan ko. Lumulupot lang naman ang dalawang matipong braso niya sa likod ng bewang ko. Ginawa na niya ito noong nasa hospital kami. Nakaharap kami sa isat-isa at nakatingala ako sa matapang na aura ng mukha ni Maxton. Nakatitig naman kasi iyon sa'kin at nakadikit ang mga katawan namin.

Sa tangkad ni Maxton, ngawit na ang leeg ko sa kanya. Bumuntong hininga pa siya sa harap ko. Kaya langhap na langhap ko ang hininga niya bumuka sa mukha ko.

Inamoy ko nalang... Iyon naman ang magagawa ko kung kaharap ko siya at kaunting lang pagitan ng mga mukha namin dalawa. Kung kaya gawin iyon ni Maxton sa harap ko. Ako, hindi... Baka mapangiwi pa ang matapang na mukha ng binata kapag ginawa ko iyon sa kanya.

"Kapag, nakakapagsalita kana. I mean... Kung nakakarinig kana ng boses na galing sayo... Pwede bang ako, ang unang lapitan mo? Pwede ba?" Bigkas ng mga labi niya na gumagaralgal na boses ni Maxton ng sabihin niya ito sa'kin at nawawala ang tapang ng mukha niya sa tuwing ganito siya sa'kin. Binuka ko ang labi ko, at nagsalita ng oo. Pero parehas kaming, nagulat ng makarinig kami ng mahinang tunog sa boses ko. Piyok pero may tunog na.

Naipakita ko tuloy sa binata na naging masaya ako. Sa nanyari sa boses ko. Kaya nga, isang halik sa noo ko ang natanggap ko mula sa kanya. Natameme ako at bumuka nalang ang labi ko, sa ginawa niya sa gulat ko.

"I heard your voice is beautiful..." May pagkamangha salita niya. Ngiwi ko naman. Kahit hindi ko naintindihan ang sinabi niya. Hindi naging mahalaga sa'kin iyon. Ang mahalaga sa'kin ay may boses na ako at maririnig ko na ulit ang nawalang tinig mula sa boses ko.

"That's why it took you so long, Bro?! you're busy!" Ani ng galit na boses ng isang lalaki, sa likuran ni Maxton. Napakapit ako sa matipong braso ng binata at nagtago sa malapad na dibdib niya. Ganito ba mga tao dito, laging galit? Kahit hindi ko pa nakikita ang itsura. Paano pa kaya kung makita ko ang itsura.

"Don't shout, Manddox! You at my home! You know, I'm busy! why did you come here?!" Galit din na boses ni Maxton, kaya napakapit ako na mahigpit ulit sa kanyang braso, kaso ang tigas ng mahawakan ko ulit.

"Manang has called you. The food was already ready on the table... Kanina namin kayo hinihintay, Bro.." Ani ng isa pang boses na lalaki ang narinig ko mula sa likod ni Maxton. Hindi mukhang galit ang boses na iyon pero parang naiinip naman ang dating nun sa'kin at hinihintay kami? Bakit kaya?

Tumingala ako kay Maxton. "Susunod na kami... 'Wag kang matakot sa kanila. My friends its it's here. Ahm... Ang ibig kung sabihin, nandito mga kaibigan kung lalaki. Tara na, para kumain..." Saad niya mga kaibigan pala ng binata ang mga nagsalita na galit at naiinip. Kumalas si Maxton sa paghawak niya sa likod ng bewang ko at hinawakan niya ang kamay ko ng umu-oo ako ng bigkas ulit ng ibuka ko ang mga labi ko sa kanya.

Hindi ko nakita ang mga itsura ng kaibigan ni Maxton. Pero humanga rin ako sa tangkad nilang dalawa. Nasaunahan lang namin kasi silang dalawa at hindi nalalayo ang taas nila kay Maxton, kahit sa pangangatawan din.

Nakaramdam ako ng kaunting takot. Dahil lalaki ang mga kaibigan ng binata at sana mabait sila. Wala akong naging kaibigan na lalaki, kundi si lolo lang tanging lalaki na kilala ko sa buhay ko. At wala din naman akong balak magkaroon ng kaibigan na lalaki, takot ako. kasi lalaki sila...

"You hand is cold... I'm here, don't worry..."