MY RUTHLESS, MASTER

Kabanata 3

Napabaling pakaliwa't kanan ang aking ulo habang pinipigilan na gumawa ng ingay na maaring dahilan upang saktan na naman ako ni Kuya Ken.

"Wag po...Kuya Ken.. Please... Nagmamakaawa po 'ko." Nahihirapan at humihikbi kong sabi habang nagpatuloy ito sa paglaro sa aking kas*lan.

"Wag po... Hindi naman po 'to sinasabi ni Boss....." Suminghot singhot ako.

"Tumahimik ka! Pakadaldal mo!" Galit niyang sigaw.

"Daliri ko pa nga lang pinapasok ko ngumangawa ka na. Paano na kung pagkal*lake ko na huh?! Gusto mo ba 'yon?!"

Umiling ako.

"Edi mabuti. Kung ayaw mo tumahimik kang bata ka!"

"Ayoko na plsss.."

Naramdaman ko ang mahinang pagtampal sa aking pisngi dahilan para magising ako.

"Tyson?" Sambit ko.

"Tang... Baket ka umiiyak? May napaginipan ka na naman ba?" Nag-aalala niyang tanong.

"Oo."

Umigting ang panga niya, "Patay na rin naman ang hayop na 'yon." Tukoy niya kay Ken na pin*tay na ni Boss noon.

Nasabi ko kase rito ang ginagawa ni Ken sa akin na hindi naman inuutos ni Boss.

Tumingin ito sa akin at hinaplos ang buhok ko. Mataman pa 'kong tinitigan.

"Simula ngayon, po-protektahan na kita. Patawad kung hindi ko 'yon nagawa noon. Kaya Catherine 'wag mo na 'kong iwan. Para magawa ko ang tungkulin ko."

Napatungo ako.

Po-protektahan ako nito sa iba? Paano naman ang pag protekta sa'kin laban sa sarili niya?

Natulala ako at hindi umimik.

"Okay ka lang?" Tanong niya.

Ngumiti ako at tumango rito.

"Tyson, Salamat nga pala dahil tinanggap mo 'ko bilang secretary mo." Sambit ko bago ko makalimutan.

Nagkibilit balikat ito at tinago ang ngiti na nakita ko naman.

Kinabahan tuloy ako ng konti.

May pina-plano ba itong masama sa akin?

"Huwag mong sabihin na may pina-plano ka?" Hindi ko mapigilan 'yon na itanong.

"Wala!" Sabi naman niya at umiling pa sa akin.

Tumango naman ako.

Tinignan ko ito na bumalik na sa pagkakaupo at pagpipirma ng mga documents.

Alam kong hindi mo 'ko sasaktan ngayon, Tyson. Pero alam kong sa oras na malaman mo ang totoo. Pwedeng maaring magawa mo. Natatakot ako na baka saktan mo ko ng higit pa.

"Uuwi ka ba sa bahay na tinutuluyan mo?" Tanong pa niya. Bahagya akong natigilan at ngumiti ng patabingi pa ata.

"Oo, baket mo natanong?" Tanong ko pabalik.

Sasama ba ito sa akin o hindi ba ko nito papayagang umuwi? Kinabahan tuloy ako. Pero ng umiling lang ito nakahinga ako ng maluwag.

Tumayo ito sa swivel chair at lumapit sa akin. Nagulat ako ng nilagay niya ang palad sa noo ko.

"May sakit ka ba?"

"Huh? Wala ah!"

"Pinagpapawisan . Okay ka lang ba talaga?"

Tumango ako ng pilit.

Niyakap niya ako at hinawakan ang baba ko.

"Kapag may problema ka sabihin mo lang sa akin."

"Oo, Sa-salamat," Sambit ko rito

"Muntik ko ng makalimutan kanina ko pa 'to gustong gawin. Matagal na rin kase." Bago ko pa isipin kung ano ang tinutukoy niya ay hinalikan na ako nito.

Nanlalaki pa ang aking mata,

"Wag ka ng magulat dahil araw arawin ko na 'to." Bago ako ulit halikan sa pangalawang beses.

"Kiss me back, Catherine. Can you do that?" Sabi niya sa akin, nang uutos din. Pinikit ko ang mata at tumugon.

Ikinawit ko ang braso sa leeg niya. Naramdaman ko na bumigat ang paghinga niya sa akin at marubdob akong hinalikan. Lumayo rin ito at nag titigan ako ay nag-aalab sa pagnanasa ang mata niya.

Umiwas siya ng tingin, "Sorry hindi ko lang mapigilan.

"Okay lang," Sagot ko naman.

"Sige, magpahinga ka na muna, Pag natapos na ko roon." Sabay turo niya sa mga papeles at documents na nasa desk niya. "Ihahatid na kita sa bahay na tinitirhan mo." Wika niya at ngumiti sa akin.

"Hindi na kailangan!" Pagpigil ko rito at umiling pa.

Kung sakali na ihatid ako nito. Malalaman niya na hindi ko pinalaglag ang anak namin.

"Hindi pwede, Catherine. Gusto kong ihatid ka upang makasigurado na walang mangyaring masama sa'yo, bago ka umuwi. Kaya ihahatid na kita."

"Pero-- "

Umiling siya, "Kung ayaw mong ihatid kita. Manatili ka nalang ulit sa bahay na binili ko. Roon mas ligtas ka."

"Hindi na, Tyson."

Sinamaan ako nito ng tingin at tinaasan ng kilay, "May tinatago ka ba?" Nagtatanong at mariin na tanong niya sa akin.

"Wala, ba't mo naman natanong?" Tanong ko din.

"Sa palagay ko meron, Catherine. Kung ano man 'yon sabihin mo na sa akin."

"A.... "

"Ano?"

"May pamangkin kase ako na nakatira sa bahay." Pagdadahilan ko

"Anong connect 'non, Catherine sa paghatid ko sa'yo. And kailan ka pa nagkaroon ng pamangkin, hindi ba't wala ka ng kamag-anak." Nagtataka niyang sabi at nagsalubong pa ang kilay.

"Inampon ko sila. Baka kase pag pumunta ka roon. Akalain nila ikaw 'yung totoong magulang nila at maiyak, at sumama ang mga bata."

"It doesn't make sense, Catherine. Pumayag ka nalang." Sambit niya at tinitigan ako.

Napabuntong hininga ako at tumango rito.

"Salamat." Sabi niya sa akin at bumalik sa upuan.

Habang nagpipirma ay nakangiti lamang ito.

Wala naman akong ginagawa kaya nakatingin lamang ako rito.

Sino kaya ang babaeng mahal nito ngayon?

"Wag mo 'kong titigan baka kung anong gawin ko sa'yo." Usal niya kaya napakurap ako ng mata.

"Sorry.." Sabi ko at kinagat ang labi.

"Hindi ka dapat nagso-sorry lalo na kung nagustuhan ko ang pagtitig sa'yo." Aniya.

Napaawang ang labi ko.

"Ganda mo talaga," Pag compliment niya sa akin kaya napangiti ako ng wala sa oras.

Sandali lamang, tumayo ulit ito.

"Tapos na 'ko. Hatid na kita." Kinuha niya ang bag ko na nasa desk at isinukblit sa balikat niya.

"Hindi mo na dapat kinuha." Sabi ko.

"Baket naman?" Tanong niya at tumingin sa akin bago pinindot ang pinakababa. Nasa elevator na kase kami ng natanto ko.

"Baka kase mapagkamalan ka ulit na bakla ng iba." Saad ko at ngumiwi. Naalala ang pagiging matulungin niya na napagkakamalang bakla siya.

Nagpigil ito ng tawa. Pero hindi rin napigilan at humalakhak ito. Hinaplos niya ang buhok ko. "Okay lang 'yon, Catherine. Alam mo naman diba na hindi ako bakla. Napatunayan ko pa nga 'yon sa'yo."

Namula ako at hinampas 'to sa balikat. Ngunit ng ma- realized na mali ang akto ko ay yumuko ako. "Sorry,"

"Nah, okay lang. Kahit nga pag tayong dalawa, kahit ilang beses mo pa 'yon gawin."

Tumango ako at ngumiti.

Nang bumukas ang elevator. Nawala ang emosyon niya at tinignan ang mga employees.

"Don't stare. Kung titignan niyo ko o tititigan. Siguraduhin niyong tapos na kayo sa mga gawa niyo." Naiinis niyang sabi sa mga ito. Dahilan upang magbalik sa ginagawa ang lahat.

"Ingat, Sir!" Sambit ng guard sa kaniya.

Lumingon naman ang isang guard sa akin, "Ma'am, taxi driver po?" Nagtatanong na sabi nong guard.

"No, hindi niya na kailangan. Sa'kin siya."

Napanganga naman ang guard at nagpalipat lipat ang tingin sa amin.

"Ahm, ganoon ba, Sir. Sige, Sir. Ingat po kayo ni Ma'am." Nahihiyang sabi ng guard at ngumiti sa amin. Siniko niya rin ang isa na nakatunganga nalang.

"Ingat, Ma'am at Sir!" Kumaway pa ito ng humakbang na kami paalis.

"Tsk." Sabi naman ni Tyson.

Hindi naman ito ganoon dati sa mga employees. Pero ba't ganoon na?

"May tanong ka?" Tanong niya ng makapasok sa loob ng sports car nito.

"Wa-wala!" Wika ko 'rito.

"Sure kang wala?" Naniniguradong tanong niya sa akin at bumusangot pa sa hindi malamang dahilan.

Pinaglaruan ko ang daliri sa kamay at napakagat ng labi. Pinigilan ang sarili na magtanong. Para kaseng nagiging labis na 'ko.

Master ko ito hindi parin 'yon magbabago.

"Alam kong may tanong ka, Catherine. Sabihin mo sa akin kung ano 'yon."

"Kase..."

"Catherine please.." Nagmamakaawa niyang sabi habang sinimulan na ang pag dadrive.

"Sige na nga, sasabihin ko na."

"Good, ano ba 'yon."

"Nagtataka kase ako kung baket ganun ang trato mo sa mga employees ngayon. Gayong noon ay hindi ka naman ganoon."

"Maraming nagbago, Catherine. Lalo na nong nawala ka at iwan ako." May hinanakit ito ng sabihin 'yon. Kaya hindi ko maiwasan na mag-iwas ng tingin.

"Hi-hindi na kita iiwan." Sabi ko

"Sana lang talaga," Ngumiti ito pero hindi umabot sa mata niya.

Tumango ako, naiintindihan.

Sana pala ay hindi ko nalang ito naiwan noon. Lalo na kung mas magiging magulo ang buhay niya.

Naging tahimik ang byahe namin papunta sa bahay.

"Tyson," Pagtawag ko 'rito.

Lumingon siya sa akin at tumaas ang kilay, hindi ito nagsalita.

"So-sorry talaga." Sabi ko.

"Sabi ko okay lang." Aniya. Ngunit sa palagay ko ay hindi. Dahil humigpit ang hawak nito sa steering wheel.

Nang makita na malapit na kami. Sinabi ko na ibaba nalang ako nito.

"No. Gusto ko sa tapat mismo ng bahay niyo."

"Hindi--"

"Kanina ka pa, Catherine. Sinisimulan mo na 'kong inisin." Wika niya.

Kinagat ko ang labi.

"F*ck, fine! Whatever. Just take care. Text me pag nasa loob ka na ng bahay niyo." Saad niya at napaikot pa ng mata. Hindi na 'rin ako tinignan.

"Salamat," Sabi ko.

Nang makababa, lumingon muna 'ko sa kotse niya. Naglakad na ako at nakahinga ng maluwag ng hindi na ito sumunod pa sa akin.

--

"MAMA!" Napangiti ako at kaagad na niyakap ang mga anak ko na nasa bungad nang pinto ng kapitbahay.

"Mama, How's your day?" Tanong ni Cohen ng naglakad na kami papunta sa bahay.

"Okay lang naman, kayo ba?" Tanong ko at tinignan ang dalawa.

"Hindi po okay, Mama." Sabi ni Colt dahilan para kumunot ang noo ko.

"Baket naman? May nangyari ba?" Sunod sunod kong tanong.

"No, Mama. Namiss ka lang po namin kaya ganoon." Ngumiti ako sa sinabi ni Cohen.

"Miss din kayo ni Mama." Saad ko.

Nang nasa tapat na kami ng pinto. Humarap ako sa dalawa.

"Pag may problema kayo. Tawagan niyo lang si Mama, okay?" Ngumiti ako.

Tumango si Cohen. Pero si Colt ay umiling lang.

"Colt?" Tawag ko rito.

"Opo, Mama." Ngumiti si Cohen sa sinabi ni Colt at binulungan pa.

Napataas ang kilay ko. "Anong pinag-uusapan niyo?" Napapantiskuhang tinignan rin sila.

"Wala po." Sabay nilang sabi.

Nang mabuksan ko na ang pinto. Umupo muna 'ko sa sofa at binaba ang bag sa table. Minasahe ko pa ang ulo ko.

Natigilan pa ako ng may matanto, 'Ano ba 'yan. Ba't ko nakalimutan!' Inis kong sabi sa sarili.

Tumingin ako sa dalawa na nag-uusap. Napakagat ako nang labi at napabuntong hininga.

"Cohen atsaka Colt, Sorry. Nakalimutan ni Mama na magdala ng pasalubong ngayon. Wag ka 'yong mag-alala. Bukas ay meron na." Wika ko.

Ba't ba kase hindi sumagi sa isip ko kanina habang pauwi.

"Naiintindihan ko po." Sabay na sabi ng dalawa sa akin.

"First time po 'to, Mama. Siguro po stress kayo." Turan ni Cohen sa akin.

"Hindi naman, mga anak." Sagot ko.

Namomroblema lang ngunit hindi stress.

Pagkatapos kong makapagpahinga ng ilang minuto. Pumunta na akong kusina upang magluto ng makakain.

Maaga pa naman kaya paniguradong hindi pa gutom ang dalawa. Kabisado ko na kase ang mga ito at nasisiguro kong mga busog pa sila. Pero sa oras na maamoy nila ang luto ko ay mawawala ang pakabusog nang mga ito. Napangiti ako ng wala sa oras habang iniisip 'yon.

"Anong ulam ang gusto niyo?" Tanong ko at lumingon sa kanila.

"Fried chicken."- Colt.

"Anything." -Cohen. Wag lang ang hindi nito gusto.

Nagluto nalang ako ng Fried Chicken para sa sa dalawa. Gusto rin kase nila 'yon. Nang matapos at magsasaing na sana ako. Napahinto pa ako ng mapatingin sa rice cooker namin at naka on na. Nang tinignan ko ang loob meron nang bigas.

Tinignan ko ang dalawa. "Sinong nagsaing?" Tanong ko at ngumiti.

Hindi ko ito mga tinuruan eh.

"Si Cohen po, Mama." Sabi ni Colt at itinuro ang kambal.

"Paano ka natuto, Cohen? Hindi ba't hindi ko naman kayo naturuan na dalawa." Turan ko rito. Dahil sa pagka-alala ko ay hindi naman, saka mga bata pa ito kaya hindi pwedeng turuan ko agad sila. Baka may mangyari pang masama.

"I learned it from, Kuya Dylan."

"Salamat, Cohen. Pero 'wag mo na ulit gagawin 'yon. Bata ka pa." Saad ko at nagpaala rito.

"Yeah," Tanging tugon niya at nagbasa na ulit ng libro. Ngunit alam kong gusto niyang umapela.

Nang matapos sa pagluluto. Pinatigil ko na ang dalawa sa ginagawa upang magsabay na kami na kumain.

Katulad ng mga nakagawian nagkuwento lamang ulit si Colt ng mga pangyayari. 'Yon ay 'yung kanina.

"Yon na nga po, like what I always did in their house. I and Tina watched an anime. Pero bago na po ngayon, Mama. It's anime, which is entitled the 'Attack on Titan'. So cool! It's like we're in the cinema!"

"Don't worry, Next time pupunta ulit tayo roon." Sabi ko kay Colt.

Nangningning ang mata niya ng tumingin sa akin. "Talaga po?"

"Oo naman," Sagot ko at hinaplos ang buhok niya.

"Hindi muna ako sasama." Napatingin ako kay Cohen ng sabihin nito 'yon.

Nilunok muna nito ang kinakain at bored pa akong tinignan. "Now, that you're hired and currently working in a company that has high salary. Can you now tell to dad to come back here in Philippines. Because I've been thinking, siguro naman naka ipon siya at sapat na 'yon.

Nga pala, Mama. Can you please stop saying stuff that would divert the topic of dad. I don't like it since from the begging. I am now losing my temper this days." Nagsalubong ang kilay na pinagmamasdan ko si Cohen. Nakahawak pa ito sa tinidor ng mariin at parang doon binubuhos ang inis niya.

"Hindi ba't sinabi ko na konting time nalang--"

"Time? Konting time, Mama? That's bullsh*t!" Nanlaki ang mata ko ng marinig ang mura ni Cohen.

Hindi ako nakapagsalita at nakatutok lang ang mata sa kaniya, na parang binata kung makaasta.

Gusto ko rin magsalita.

"Don't you ever tell that again, Mama. Quota na po ko na naririnig ko 'yan sa inyo. "

May pinagmanahan nga sila ni Tyson. Kaya hindi maipagkakamali na anak niya ang kambal. Ngunit hindi pwedeng matulad kay Tyson na ganto ang ugali. Hindi magandang tignan.

"Cohen, we can't convince your Dad to come here. You know that he's thinking about the money that can pay your expenses in school. Do you already forget that you are studying in a prestigious elementary school. We can't just tell your Dad to come here. Hindi 'rin dahil nakapasok na ako sa trabaho ko na may malaking sahod ay ganoon nalang. Marami--- " Mahinahon kong sabi na pinutol lang nito.

"I can't f*cking understand, Mama. Never!" Lumingon muna ito at naluluhang umiling. "Nga pala, I'm not cussing you. It's just I hate the situation and I'm now in my self that I can't controlled."

Nang tumalikod si Cohen. Napatingin ako kay Colt na hinawakan ang kamay ko. "Pagpasensyahan niyo na po si Cohen, Mama. Hindi niya po gusto ang nasasabing pagmumura. But the words na hindi naman mura. 'Yon ang gusto niyang iparating sa'yo. Hanggang ngayon kase na palaki na lang kami at nagkakaisip na ay wala pa rin si Papa. He's just think that Papa should be here. Wala na din pong pake si Cohen kung sa Public School na rin po kaming mag-aral na dalawa. Basta nandito lang si Papa at buo na tayong pamilya." Mahabang paliwanag sa akin ni Colt.

"I think okay na rin po ngayon. Kase kung dati tahimik ni Cohen at tipid lang magsalita. Ngayon ay kulang nalang, Mama. Maging essay ang mga sinasabi niya sa haba."

"Pagpasensyahan niyo na po ulit si Cohen, Mama. He loves you that much that he don't want to see you suffer."

Ngumiti ako, niyakap ako ni Colt at hininto ang kinakain.

Hindi ko man gusto ngunit hindi ko mapigilan na umiyak.

Ngayon, hindi lang ako stress pero may problema na rin.

Kailangan gumawa na 'ko ng hakbang kung paano sasabihin kay Tyson na nagka-anak kami at totoong anak niya sila.

Kailangan din nang mga anak ko ng Papa nila.

Tyson, Mali ka nang iniisip sa akin. Humihingi ako nang tawad sa pag-iwan ngunit hindi ang dahilan 'non. Dahil siguro kung nanatili ako ay wala na ang mga anak ko na nagpapasaya sa akin bukod sa'yo.

--

BUMALIK si Cohen sa pagiging tahimik at tipid magsalita. Nagtatanong ito ngunit hanggang doon na lamang 'yon. Hindi ko na alam kung na appreciate niya ba ang mga regalo ko o hindi. Tinutulungan ako ni Colt. Pero pag dating sa kaniya ay ganoon din ito.

"Ahm, Tyson" Tawag ko. Ayaw kase nito na tawagin ko siya sa pagiging Boss gamit ang last name niya. Katulad din ni Cohen ang pakikitungo ni Tyson sa akin, kaya iniisip ko tuloy kung paano masosolusyunan ang problema ko at the same time masabi rito ang bumabagabag sa akin.

"What?" Walang gana niyang sabi sa akin. Bagot pa ang mata niya ng tinignan ako.

"Pwede bang..." Hindi ko masabi ang sasabihin dahil baka hindi ito sumang-ayon.

"Tell me." Malalim muna akong bumuntong hininga bago sabihin ang pakay. "Kung pwede sana sa'yo. Gusto ko kase na maagang umuwi ngayon." Sambit ko at napatungo.

Hindi matagalan ang ekspresyon niya. "Okay,"

Ngumiti ako at nagpasalamat.

Bumalik na ko sa table ko at nag ayos ng mga papeles na pipirmahan niya.

Mabilis lang din at agad na 'kong natapos at inilapag sa table niya.

Minasahe niya ang noo ng mapunta ko sa harapan. "F*ck, headache. Then so, difficult to pretend."

"Tyson," Pagtawag pansin ko.

Inangat niya ang tingin sa akin. Naghintay sa sasabihin ko.

"Aalis na ko." Pagpaalam ko.

"Take care," Bulong lang ang pagkakasabi niya na muntikan ko pang hindi marinig. Bago ko isarado ang pinto. Narinig ko muna ang malalim niyang buntong hininga na pinakawalan.

Naisipan kong pumunta sa Mall. Dumaan ako sa National Book Store upang hanapin ang libro na sigurado akong magugustuhan ni Cohen. Pumili na rin ako ng libro na magugustuhan din nong isa.

Nang nasa counter na ako, Sinabi ng babae ang babayaran ko. Nang tingnan ko ang loob ng wallet.

Halos mawalan ako ng kulay ng makita na nasa isang libo na lamang ang laman. Kulang pa ng mahigit tatlong libo.

Baket ba kung kailan naman naisipan kong bumili. Nakalimutan ko pa na hindi ko pa pala sahod at nataon na konti lang ang nadala ko.

Paano na 'to?

"Here." Napalingon ako sa lalaking wala sa sarili na inabot ang pera niyang tatlong libo sa babaeng nasa counter.

"Thank you, Sir." Sabi nong babae at namula pa.

"You're welcome, Miss." Baritonong boses nung lalaki.

Kinilabutan pa ko roon.

Gusto ko sanang sabihin sa lalaki na hindi na dapat at hindi ko naman ito kilala. Pero dahil tinanggap na rin nong babae kahit hindi ako tinanong kung kasama ko ay wala na rin akong nagawa.

"Sa susunod ulit, Mr and Mrs Franskeinhad!"

"Ma--" Itatama ko sana ang babae pero wala na 'kong nagawa at nailing nalang.

"Pay me once na magkita ulit tayo." Yan lamang ang sinabi ng lalaki at umalis nalang agad sa harapan ko na tumatakbo pa.

"Sana naman pag binigay ko 'to kay Cohen. Mapatawad niya na ako."

Ba't din kase ang talino ng mga ito.

Bitbit ang mga gamit ng mapahinto naman ako sa mga pagkain. Natakam ako at naisipan na kumain.

Nahinto muna 'ko sa pagkain at tinignan ang picture ng dalawa kong anak sa screen ng phone.

Ngumiti ako, "Sasabihin ko na kay Tyson mga anak. Pagkatapos muna natin magkaayos ay sa araw din na 'yon ay sasabihin ko."

--

[COHEN'S P.O.V]

I was reading my favorite book when suddenly Colt sat in the couch, where I was.

"Cohen, please stop acting like an ass." I gritted my teeth in so much annoyance, nang dahil sa sinabi ni Colt sa akin. Nawala ako sa binabasa ng wala sa oras.

F*ck!

Ang ayoko sa lahat 'yong focus ka na at may makekealam sa'yo.

I rolled my eyes and grin, "Don't fool me, Colt. You should also stop acting like a kind kid." I told him. Gustong asarin. Pero totoo rin naman ang sinabi ko.

"Mabait ako," Sabi niya sa akin.

Natawa ako. "Mabait your ass."

"Pasalamat ka nga, pinagtanggol kita kay Mama eh. Aba kung hindi ko 'yon ginawa edi pinagalitan ka na niya ngayon." Saad ni Colt sa akin at umiling pa.

"Edi salamat, huh."

"Naiinis na rin ako kay Mama. Pero hindi tulad mo na kulang nalang bastusin siya."

I stood up and glare at him. "Hindi ko binabastos si Mama," Mariin kong sabi.

"Chill! I didn't say that. Almost lang, high blood."

"Tsk," Sambit ko.

Nagpatuloy na lamang ako sa pagbabasa.

Pero napahinto ulit ng may kumatok sa pinto.

Kainis naman!

"Buksan mo nga 'yan at tignan mo kung sino sa peephole. Alam mo na kung sinong hindi bubuksan." Paalala ko. Hindi inalis ang tingin sa libro.

"Yes po." Sabi naman ni Colt at ini off muna ang television. Humakbang na ito para buksan ang pinto.

"Sabi ko-- " Kita ko na hindi man lang nito tinignan sa peephole. Pero hindi ko na natuloy ang sasabihin.

Dahil napatayo ako ng wala sa oras ng makita na parang naestatwa nalang si Colt.

Nang tingnan ko, napaawang ang labi ko.

Nasa harapan lamang namin ay walang iba.

Kundi ang lalaking matagal na naming hinihintay.

Matagal na namin na gustong makita.

Walang iba kundi ang Papa namin.

Maybe, Mama was lying or telling a story that she just made to us to believe. But little didn't she know. We know the exact true, we're just waiting for her confirmation.

--

[BACK TO CATHERINE P.O.V]

Pumunta ko sa bahay ng kabitbahay ko upang sunduin sana ang dalawa ngunit sinabi ni Dylan na nasa bahay raw ito. "Nasa bahay sila?" Tanong ko ulit.

"Yes, po."

Kumunot ang noo ko at pumunta nalang at binuksan ang pintuan ng bahay. Tahimik ang loob at wala sina Cohen at Colt.

"Nasaan naman ang mga 'yon?" Tanong ko. Napahinto ako ng marinig sa kusina ang munting bulungan.

"Tingin mo sasabihin pa natin sa kaniya, Cohen?" Tanong ni Colt.

"No, let her find out." Sagot naman ni Cohen.

"Nandito lang pala kayo," Saad ko.

"Kanina ka pa po ba diyan?" Tanong ni Colt at parang kinakabahan sa tono niya.

Tumaas ang kilay no. "No, kararating ko lang Colt. Baket?" Tanong ko.

"May pumunta rito, Mama." Sabi ni Cohen sa malumanay na boses.

"He said he's looking for you. But the moment we let him enter the house. Umalis na rin po siya." Pagpapahayag ni Cohen.

Kinabahan ako. Naramdaman ko rin ang mabilis na pagtibok ng puso. Para akong mahihimatay.

"Anong pangalan?" Hindi ko mapigilan na itanong 'yon.

"Tyson." Sabay nilang sabi.

"Tyson," Banggit ko.

"Kaalis lamang po niya. Pwede niyo pa siyang habulin."

Dahil sa sinabing ni Cohen tumakbo nga ako. Tinignan ko pa ang paligid upang tignan kung nasaan si Tyson.

Napahinto ako ng makita ang pigura niya na akmang papasok sa sasakyan nito.

"Hindi mo pwedeng patayin ang anak ko. Dahil anak mo sila."

Sabi ko kay Tyson bago pa ito makapasok.

Hindi pwedeng patayin niya ang dalawa.

Napahinto ito at lumingon sa akin. Ngumiti, "Talaga? Anak ko sila?" Hindi ko inaasahan na sasabihin nito 'yon. Iba sa inaasahan ko.

"Pwede bang ulitin mo?" Tanong pa niya sa akin.

"Anak mo sila Cohen at Colt."

Sabi ko sa pangalawang beses, dahil na rin sa sinabi niya.

"F*ck."

Napalingon ako sa nagsambit 'non.

Halos manlaki ang mata ko at nagpalipat lipat nang tingin sa harapan ko at sa lalaking nasa dalawang metro ang layo.

"What a f*cking revelation."