MY RUTHLESS, MASTER

Kabanata 8

Kabanata 8

PAGKAMULAT ko pa lamang ng mata kaagad na 'kong bumangon.

Hindi ko alam kung anong nasa isip ni Tyson at basta na lamang nito ginawa ang pagdukot sa akin.

Nababaliw na talaga siguro si Tyson! Hindi na ba talaga ko nito papalayain? Sa tuwing masaya na ko o payapa. O sa maikling salita, maayos na ang buhay. Saka ulit ito darating at manggugulo na parang ewan. Kailangan bang isa isahin ko pa ang paghihirap ko para masabing bayad na 'ko sa milyong ginasta niya sa akin.

Kinuha ko ang bag na nakita ko silid kung nasaan ako. Nang makuha hinanap ko ang cellphone ko. Ngunit hindi ko ito makita kahit na nilaglag ko na ang mga gamit.

'Nasaan na 'yon?' Tanong ko sa isip.

Siguradong nag-aalala na si Fergus sa akin. Ni isang beses hindi ako umaalis sa tabi nito nang hindi nagpapa alam man lang. Mabilis kase itong mag-alala.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto at yabag ng pagpasok sa loob. Hindi na ako nag-abala pang lumingon dahil kilala ko naman na ang paparating.

Napabuntong hininga na lang ako.

"Is this what your looking for?" Nang sabihin nito 'yon kaagad akong bumaling rito. Nakita ang cellphone na kanina ko pa hinahanap at tinaasan pa ang hawak non.

Hindi ako sumagot. Dahil tama naman ito ba't pa'ko mag-aabalang magsalita diba?

Hindi naman din nito ibibigay 'yon sa akin.

"Why not try to speak? Hindi ba't hinahanap mo 'to kanina pa?"

"I know na hindi mo bibigay sa akin 'yan." Sabi ko.

"You really know me, huh. Kahit ilang taon pa rin ang lumipas."

Napailing ako.

Tumahimik ang pagitan naming dalawa at parang wala ng gustong magsalita.

Sumulyap ako rito na tinitignan ako.

Hindi ko alam kung galit ito o ano. Dahil kung dati kaagad kong nakikita ang emosyon nito. Ngayon ay hindi na. Wala itong emosyon ng tinitigan ako ngayon at umiigting ang panga.

Binasa nito ang labi ng dila at tumalikod sa akin. "Stay here."

Nang sabihin nito ang salitang 'yon. Lumapit ako at sinamaan siya ng tingin.

"Sa tingin mo dahil sa sinabi mo mananatili ako. Hindi, Tyson! Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote mo at ginawa mo 'to. Pero kahit ano pang sabihin mo. Hindi ako mananatili rito!" asik ko at kinuha ang bag. Nang papa alis na ko. Hinaklit nito ang braso ko at malamig akong tinitigan.

"Bitawan mo 'ko, Tyson!" Mariin kong sabi.

Matalim na tinitigan ko pa ito para iparating ang pagka disgusto sa ginagawa niya sa akin.

"Pwede ba, Tyson. Palayain mo na 'ko." Nagmamakaawa ng sambit ko dahil kahit anong pagpupumiglas ang gawin ko sa hawak nito. Hindi pa ako makawala sa kaniya.

"No." Pinal niyang sabi at umiling pa.

Hindi ko napigilan ang sarili na hampasin ang dibdib nito ng bag. Hinayaan naman ako nito sa ginagawa at hindi pa umilag.

Napaiyak ako ng matapos.

"Ba't mo ba 'to ginagawa, Tyson. Kung hindi pa sapat ang paghihirap ko sa'yo noon. Sinasabi ko na sapat na 'yon. Gusto mo bang ipaliwanag ko pa kung bakit huh?" Turan ko.

Inangat ko ang tingin at nakita ang malamig na emosyon sa mata niya.

Hindi ito nagsalita kahit na nagsalita na ulit ako.

"Palayain mo na 'ko, Tyson. Ito naman ang gusto mo mangyari sa akin noon diba? Noong maging master kita.. Maging masaya at wag isipin na binili mo lang ako para maging malaya. Pero sa taon na lumipas naging masaya ba 'ko, huh?" Tanong ko na ako din mismo ang sumagot.

"Maaring naging masaya 'ko non, Tyson. Pero hindi naman matagal. Dahil kahit anong gawin ko. Hindi 'yon naging sapat sa akin. Kase tama ka... Naghangad pa nga 'ko ng sobra. Iyon ay ikaw na alam kong imposible ko makuha."

Ewan ko kung anong dahilan at nagkaroon ako ng lakas para sabihin kay Tyson ang hinaing ko. Siguro dahil para malaman nito talaga na sapat na nga ang paghihirap ko noon. Na hindi na dapat ulit ako pahirapan pa ngayon at hayaan na maging masaya.

"Ngunit kahit na impossible pa na makuha kita. Na maging akin. Sumugal pa din ako. Pero wala...ako pa din kase ang talo sa huli."

Ilang sandali at nagsalita ito na hindi ko inaasahan.

"I'm sorry," Nagkaroon ulit ng emosyon sa mata nito at nabasa ko ulit ang naroon.

Pagsisisi, Galit. Basta halo halong emosyon na ang iba ay hindi ko mawari kung dapat ko pa bang paniwalaan.

Inalis nito ang paghawak sa braso ko at humakbang para lumayo. Tumingin ito sa mga building sa labas. Transparent glass kase ang condo nito. Tulad ng sa company ni John noon na nakikita ang labas.

"I believe you, Cath. Pero t*ngna kase... I'm afraid na... masaktan ulit ako. A-ayoko ng masaktan. You know that."

Tumahimik ito at tumikhim bago nagsalita. Binalingan pa ako nito at tinitigan. "Tulad mo sumugal din ako. Kaso walang saysay 'yon. Dahil hindi ako tulad mo. Hindi ako naging malakas. Takot pa kase talaga akong masaktan. Kaya para protektahan ko ang sarili. Sinarado ko ang utak sa mga paliwanag mo. Kahit na may mga posibilidad na mangyari 'yon...

I'm sorry... I'm f*cking deeply sorry. Nasaktan kita ng sobra. Kaya ngayon, gusto kong bumawi sa'yo. Kaya ginawa ko 'to. Dahil alam kong hindi ka sasama sa akin. Pagkatapos ba naman ng mga ginawa ko."

Tumawa ito ng mahina.

Napakagat ako nang labi ng maramdaman na tumaas ang balahibo ko sa batok.

"Catherine, I don't f*cking care if you insisted again that the twin was mine."

Lumapit ito sa akin at hinawakan ang kamay ko.

Nagulat pa ako ng lumuhod ito sa akin.

"Forgive me, Catherine. If you can't forgive me now and accept my apologize for being a jerk and stupid. I'll wait for that thing to happen. I'm sorry.... Sorry ulit dahil while waiting for you to forgive me. You need to stay here. I wanted to change your mind."

Pinunasan nito ang kung ano sa mata ng tumayo. Kumurap ako at hindi naniwala sa nakita.

Kinumbinse ko ang sarili na wag lumambot ang puso dahil lang roon. Pero kung totoo man na umiyak ito. Hindi iyon sapat. Dahil mas maganda siguro kung balde baldeng luha ang iniyak nito. Mas maganda rin siguro kung nalakad na nito ang isang apoy. Lumangoy sa malalim na karagatan. Kase para sa'kin doon ko lamang masasabing sapat. Pwede pang lumambot ang akong puso.

Napabuntong hininga ako.

Ayaw ko munang pilitin ito na paalisin na ako. Dahil mas mabuting mag isip muna ko ng paraan. Hindi na ko pwedeng magpadalos dalos ng desisyon. Kase pwede pa din akong mapahamak kung hindi ako mag-iisip ng mas magandang paraan.

Napapikit ako nang mata ng maramdaman ang pagyakap ni Tyson sa likod ko.

Alam kong dapat pigilan ko ito at itulak dahil kase nga diba galit ako at mali 'to? Pero bakit wala akong ginagawa? Bakit hinahayaan ko lamang ito?

Wala, kase nga kahit sandali gusto ko ulit maramdaman ito. Dahil kahit natatakot ulit ako sa mga lalaki. Pag dating rito ay hindi. Halimbawa na ang sinasabi nito noon na pap*tayin ang anak namin.

Natakot ako pero hindi sobrang takot. Ramdam ko na hindi ito ganon na mananakit.

Mananakit ito ng salita at hindi sa pisikal. Magbago man ito hindi lahat. Naroon pa rin ang ugali ng lalaking binili ako noon para malayo sa hirap na dinanas ko.

Nararamdaman ko ang unti unting pagbigat nang talukap ng mata ko.

Mukhang makakatulog pa ko habang nasa bisig nito.

Pero habang nakapikit ako. Narinig ko ang salitang madalas ko lamang naririnig kay Fergus.

"I love you. That's the truth. I-I know everything too. Sorry if I can't tell it now. But baby this is not the right time to tell those things. I need to make sure first who's the person that manipulate us. I just hope that you wait me." Nakatulog na ko na sa isip ang salitang sinabi nito.

--

NAGISING ako na maganda ang pakiramdam. Parang ngayon ko lang naramdaman ang ginhawa at payapang pagtulog.

Nakita kong may pagkain na sa bedside table ng tignan ko.

Nandoon ang bacon at pancakes na bagong luto lang.

Habang kumakain. Bigla akong natigilan nang maalala ang sinabi ni Tyson kagabi.

Totoo ba ang narinig ko? O gawa gawa ko lamang? Baka din panaginip ko lamang.

Tinignan ko ang paligid.

Ang condo kung nasaan ako ngayon ay iba sa condo kung nasaan si Tyson nang nagtatrabaho pa ako.

Maganda ito at mukhang mas malawak pa. Kumpara sa noon.

Napalabi ako nang matapos kumain at maalala si Fergus pati na ang mga anak.

Hindi ako pwedeng magtagal. Kailangan ko ng maka alis agad.

Nakuyom ko ang kamao nang biglang pumasok sa isip ko ang kagabi. Kung saan kinidnap ako ni Tyson at hindi paalisin dito.

Siya pala ang boyfriend ni Samantha. Kapatid ni Fergus.

Baket pa ako nito kinidnap? Dahil sa kapatawaran ba talaga o gusto ako nitong pahirapan? Kung kapatawaran pwede din. Para matahimik na siya habang sila ni Samantha.

Para kong pinagsakluban ng langit. Nanikip ang dibdib ko.

Ba't ako nasasaktan?

Hindi ba dapat masaya na din ako para sa kaniya?

Dahil ba hindi ko inakala na hindi si Sophia ang babae na magiging huli nito? Dahil ba mas higit si Samantha sa mga babae?

I should be happy. Kase sa lahat ng hirap na naranasan nito. Kagabi ko lamang nakita ang ngiti nito habang pumapasok sa loob ng place kung saan ang Welcome Party ni Samantha.

Hindi dapat ako masaktan eh.

Tumulo ang luha sa mata ko.

Napasigok ako. Pinunasan ko din naman nang pumasok si Tyson.

"Ba't ka umiiyak?" Tanong nito. Nahimigan ko pa ang pag-aalala.

Umiling ako. Hindi ko gustong sumagot baka humagulgol pa ako.

Inalis ko ang bikig sa lalamunan para magsalita.

"May kailangan kang malaman." Saad ko bago ko pa makalimutan.

Sumulyap ako dito, "Anak mo talaga ang kambal."

"W-what?" Di makapaniwalang sabi pa niya.

"I have proofs and I can show you that. Kaya para maipakita 'ko. Set me free." Nanginginig pa ang boses ko.

"I know they're mine." Sabi nito na nagpagulat sa akin.

Nanlaki ang mata ko.

"A-Alam mo? Paano?" Nauutal kong tanong.

"I have ways, Catherine. Too damn late to found out. But at least nalaman ko."

Umiling ito at ngumiti sa akin. Hindi masayang ngiti kung hindi malungkot.

"That's the reason kung bakit gusto kong bumawi sa'yo. Sa lahat ng mga kagag*han ko."

"Hindi muna kailangan bumawi sa akin, Tyson. Kina- "

Maniwala rin kaya ito pag sinabi ko ang tungkol kay Tianne?

Tumaas ang kilay niya at hinintay ulit akong magsalita.

Pinilit kong sabihin ang kay Tianne.

"Hindi lang ang kambal ang anak mo, Tyson." Nahihirapan ko pang wika.

"What do you mean?"

"Explain me, Catherine." Sunod sunod niyang tanong sa akin.

"Y-yung araw na nakita mo kami ni Tyron sa condo niya. Wa-walang nangyari sa amin." Saad ko na inilingan niya.

"Impossible, Catherine." Hinawakan nito ang sentido at hinilot 'yon.

"F*cking impossible!" Tumalim ang tingin nito sa akin.

Tumayo ako dahil sa sinabi nito at sinampal siya.

"Gusto mo pa lang patawarin kita? Paano kita papatawarin huh dahil sa sinasabi mo?!" Hindi ko din mapigilan na pagtaasan ito ng boses.

"T*ng ina!"

Sinampal ko ulit ito dahil sa inis.

"Maniwala ka at makinig sa akin tulad ng ginawa mo sa kambal."

Nawala na ang galit sa mata nito at ng tumingin ito sa akin. Malamig na kinanginig ko. Hinawakan nito ang balikat ko.

"How the f*cking hell that thing happened?" Tanong niya.

"Dahil hindi tinuloy ni Tyron. N-nakatulog ako bago pa mangyari."

Humalakhak ito. "May proof ka rin ba dyan para patunayan?"

"Tyron made me watch a CCTV video with us. He has a video on his room. Nagpa DNA test din ako noon." Pagpapaliwanag ko.

Mahinahon na dahil handa na itong makinig. Parang hindi na ko bubugahan.

Inalis nito ang hawak sa balikat ko. Napatalon ako sa gulat nang pumunta ito sa harap ng salamin at suntukin.

Dumugo ang kamao nito at mabilis na pumatak sa sahig ang dugo.

Nag igting ang panga nito.

Sumigaw ito na aking gulat. Muntikan pa kong matakot. Pero buti nalang at tumalikod na ito.

Bago magsara ang pinto. Nakita ko pa ang pag galaw ng balikat nito.

Hindi ko mapigilan sumunod. Kaso napahinto ako ng marinig ang boses ni Tyson. Kausap nito si... Samantha.

"I don't know where is she... yeah I don't see her.. Can I come to your pad? If okay lang, Caith."

"Thank you..."

"I'll tell you why I'm crying okay, yeah. I love you too."

Nagpunta ito sa silid niya. Nagpalit lamang ito ng suot na pang itaas. Polo shirt at trouser. Nang hindi man lamang ito nagpaalam sa akin umalis na ito.

Pinilig ko ang ulo.

Hindi ko muna ininda ang sakit na unti unti na naman na naramdaman ko.

Dahil lumapit ako at pinihit

ang seradura ng pinto. Hindi 'yon bumukas.

Ibig sabihin lang sinarado ni Tyson ang pinto sa labas.

Wala na kong pagpipilian pero hanapin na lamang ang cellphone ko, para makahingi ng tulong.

Ngunit ng hanapin ko ang cellphone ay hindi ko naman makita.

Bumalik ako sa kwarto. Natulog na lamang ulit ako habang hinihintay si Tyson.

"Wake up..." Nakikiliting nagmulat ako ng mata dahil sa boses na nagpagising sa akin.

Nanuyo ang lalamunan ko.

Madilim ang mukha nito at naamoy ko pa ang alak sa bibig niya.

"Are you still mine?" Mahina niyang tanong.

Malungkot na tinignan ako nito at hinaplos ang leeg ko.

"You're not mine. Before, yes. But now... no... You don't have the tattoo of my name. That's how you loath me na pinatanggal mo ang pangalan ko sa'yo."

"I set you free to be my slave, Catherine. Because that's how I treated you before. But I don't set you free na ayaw ko na talaga sa'yo. I only need space that time."

"Baby....."

"I miss you and I'm becoming crazy everyday for missing you that much. Ikaw lang ang babaeng gusto ko... Hindi ang iba."

Bumaba ang mukha nito at hinalikan ang leeg ko.

Nagtagal ang labi nito sa leeg ko. Nasabunutan ko pa ang buhok nito ng gumalaw ang labi niya para sipsipin ang leeg ko.

"Tyson..." Sambit ko.

Pumasok sa aking isip ang mukha ni Fergus. Ang malungkot na mukha nito.

Tinulak ko ito habang nasa matino pa akong pag-iisip.

"Mali ito...." Sabi ko.

"No."

Nanghihina na tinulak ko ito. "Don't fight, Catherine. Please... I wanted to feel you." Nahihirapang sabi niya pa sa akin.

"Mali..." Hindi ko natuloy ang sasabihin ng ilapat nito ang labi sa labi ko.

Napapikit ako at hindi ko mapigilan ang sarili na mapatugon.

Ngayon lang... Isang beses lang. Alam kong mali ito.

Maling mali. Una pa lamang... Kay Tyson noon ng gawin namin ito. Kahit na kasal pa ito kay Sophia. Sa akin naman ngayon na kasal na 'ko kay Fergus.

Ngunit gusto kong maramdaman ulit siya. Gusto kong maging masaya kahit panandalian. Dahil pagkatapos nito. Lalayuan ko na si Tyson. Sa anak ko lamang ito pwedeng bumawi hindi sa akin. Kung noon pwede pang maging kami. Ngayon ay impossible. Kasal ako kay Fergus habang ito ay may relasyon kay Samantha.

"Ah... " Ungol ko ng salitan nitong sipsipin at mahinang kagatin ang dunggot ko.

"Shush... "

"Ty...son please..."

"I wanted to pleasure you, Cath."

Hinayaan ko ito. Pagkatapos nitong sambahin ang katawan ko at iparamdam sa akin na babaeng babae ako. Pinasok na nito ang pagkalalake sa aking hiyas. Na nagpaungol sa akin ng matindi.

Pinagpawisan ako at sinabayan ang galaw ni Tyson sa ibabaw ko.

"Oh... f*ck... so damn good."

"Ah... ah... "

Sa silid kung nasaan kami ni Tyson puro ungol lang namin ang naririnig.

Nang matapos sa aming pagniniig. Kaagad na binalutan ko ang sarili ng kumot.

"Pinapatawad na kita, Tyson. Pwede na ba akong umalis?" Sabi ko pagkaraan ng ilang minuto.

Kinagat ko ang labi upang maiwasan ang sarili na magsalita ng makakapahiya lang sa akin.

Parang walang nangyari sa amin dahil din sa akto ko.

"Psh...katatapos lang mangyari sa atin. Ta's sasabihin mo 'yan. Nice timing huh." Naiinis na sambit ni Tyson sa akin at inikot ang mata.

Napalunok ako at napaiwas ng tingin ng lumapit ito sa akin.

Tinulak ko ito na kinalayo niya.

"Ano ba, Tyson!" Sambit ko maya maya lang.

"What?" Pagmamaang maangan niya pa kahit ang daliri ay busy sa paglalaro sa kaselan ko na tinatakpan ng kumot.

"Tigilan mo na ang ginagawa mo, Tyson. Hindi porque pinayagan kitang may mangyari sa atin ay iisa ka ulit sa akin. Hindi ko alam kung alam mo na 'to. Pero kasal na 'ko, Tyson."

"Married? Is that a joke?"

Natatawang aniya.

"Hindi ako nagbibiro... ohhh..." Pinanlisikan ko ito ng mata ng gumalaw ang daliri niya at bumilis.

"Tyson!"

"Just enjoy, Catherine."

Pumasok ako sa kumot at tinampal ang kamay nito. Napa aray naman ito kaya naalis ang daliri niya sa kaselan ko.

"What the hell..."

"Tama na ang isa, Tyson. Nasaan na ang cellphone ko?" Tanong ko at nagbihis.

"Ayan pa rin ba ang susuotin mo?" Tanong niya. Nang suotin ko ang red dress na kagabi ko pa suot.

"Sagutin mo ang tanong ko and don't mind my dress. Where's my phone?"

Kinuha nito 'yon sa bulsa niya at inilahad sa akin.

"Thank you... aalis na 'ko."

Pag imporma ko.

"No... Don't leave."

Napalingon ako sa turan nito.

"Kailangan ko ng umalis, Tyson. Napatawad na kita. Hindi ba't papauwi mo na ako pag nagbago na ang isip ko at napatawad na kita?"

"Yes, baby. But could you go and leave me with that delectable neck of yours na may..." Tumaas baba ang kilay nito.

Tinignan ko ang leeg ko sa bagong salamin.

Pinigilan ko ang sugurin si Tyson.

"May damit ka bang pambabae?"

"No..." Sagot naman niya.

"Walang damit dito si Samantha?" Tanong ko at tinignan ito.

Malamlam na tinitigan niya ako at ngumisi. "Why? Do you want me to have Samantha to clothes in my closet? Sabihin mo lang para gawin ko."

Inirapan ko ito.

Nawala ang dalahin ko dahil sa sinabi nito.

May posibilidad na hindi pa nakapunta rito si Samantha dahil siguro kung oo may damit na 'rito. Ba't ko ba iniisip 'to.

Ano namang pake ko?!

"Ang pinaparating ko, Tyson. Baka may damit siya na pwede kong suotin dahil maliligo ako at para matakpan ko 'to ng susuotin o make up."

"Don't hide that. Wala ka ng tattoo ng pangalan ko. That red mark is the only thing that can tell that you're still mine."

"I'm not yours, Tyson. Wake up to your dream. I told you. I'm married. What happened between us is you should forget. Pinagbigyan lang kita para tigilan mo na ko."

"You're married huh. Why did you even give yourself to me? Hindi dahil sa gusto mo akong pagbigyan, Catherine. That's a f*cking petty lame reason to tell me. Why not try to admitted that you give yourself to me because you have feelings for me na hindi mo sinasabi sa akin?" Mahangin na saad niya pa.

"Sabihin mo na kung anong gusto mong sabihin. But I don't have feelings for you. Dahil kung oo. Hindi ba dapat hindi ako nagpakasal sa iba? Alam mo dapat 'yan, Tyson. Dahil noon wala 'kong ibang lalaki maliban sa'yo."

"Forget what happened to us, Tyson. Dahil isang beses lang yon mangyayari. Stay away from me for now at sa mga anak mo ikaw bumawi at hindi sa akin. Nga pala, you're sons and daughter don't even know that you are their father. Bakit hindi ko pinaalam? Dahil sa ginawa mo. Wala kang karapatan sa kanila. So ikaw mismo mag explain at wala kong pake kung anong paliwanag ang sasabihin mo."

"Gusto ko ng maging malaya, Tyson. Sana naman ibigay mo na sa akin 'yon. After all that I did to you. You still wouldn't set me free?"

Huminga ito ng malalim.

"Please.... Wag mong sabihin 'yan, Catherine. Wait me to explain everything. I know you despise me for leaving you and not believing. But..."

"I don't care about your explanation. You're late, Tyson.

Nagising na 'ko sa kabaliwan ko noon sa'yo."

"You're just my master and the father of my sons and daughter. That's all. So, set me free and hayaan mo na 'kong maging masaya. Hayaan mo ring maging masaya ang sarili mo. You want my forgiveness diba para matahimik ka na habang kasama si Samantha? Then give me that peaceful freedom that I wanted from the start. If gagawin mo 'yon. Then hindi ko na kailangan ipeke. Papatawarin na kita sa mga kasalan mo."