Chapter 39
"Are you sore? Kaya mo bang maglakad?" malambing na tanong ni Donovan.
Nakaunan ako sa braso niya. Parehas pa kaming walang saplot sa katawan. Tanging puting kumot lang ang tumatakip sa aming kahubadan.
Kumatok kanina si Mama para sabay-sabay na kaming magdinner.
I can't believe na naka-ilang rounds kami. Ako pa ang nag-insist sa panghuli.
Tigang na tigang lang Zoila?
"I-I can walk" nahihiyang sagot ko.
"Sure? Puwede namang ako nalang ang kumuha ng pagkain natin sa baba at dalhin ko dito" marahan niyang sabi.
"No, baka kung ano ang isipin nila kung hindi tayo bumaba" I said at kinalas na ang yakap ko sa kanya.
"So?" he asked cooly, like we didn't do anything wrong.
Ano nga bang ginawa naming mali?
"Baby, don't be too guilty." natatawang sabi niya.
"I'm not!" tanggi
