The Childhood Dream

Chapter 19

Looking back, things weren't perfect at all. We were so deperate to found someone who will be there for us whenever we need them, we're looking for our support system and when we found them, That is the time when things started to mess up.

Kiel found me while I am desperately looking for my peace, he found me when I am on the process of ending my life. He helped me built my self, he brings out the best in me. But, now. I ruined the person who pushed me to become better.

I can't help but to feel guilty for what I've done. I was eager to end things with him to focus on myself but, I can't deny to myself that aside from his mistake, I wanted to get back with Dominique. Selfish, isn't it?

To him, his mistake was the only reason for us to break it. To me, si Dominique at ang opportunity ang dahilan ko. Natatakot ako na baka pag itinuloy namin ito, masira ko siya, si Dominique at ang opportunity.

I can't handle everything in one go. Sa sobrang dami kong reason, hindi ko na maisa-isa pa.

Kiel was loved by me and I feel his loved too, even we weren't in a relationship. Breaking a non-label relationship is harder than breaking up a real relationship. Iba't-ibang klaseng memories ang nabuo naming dalawa sa loob ng 3 years na iyon at sobra akong nagpapasalamat sa mga nagawa niya para sa akin.

For 30 minutes na nasa labas kami ng restaurant, naka-tingin lang ako kay Kiel na hindi pa tumitigil sa pag-iyak. Ang mga kaibigan ko ay tahimik na naghihintay lang sa akin, ilang beses na rin nila pinaalala ang oras pero hindi man lang ako natinag.

I wanna see him stand strong, I want to see him smiling again. Parang ang sama kong tao para hilingin pa ang mga ganitong bagay matapos ko siyang saktan.

"It's time. We have to get going, tita keeps calling me." Kath broke out the silence with her news. I looked at her wishing they will give me another couple of minutes but, they refuse.

Tahimik akong sumunod sa kanilang tatlo, nakayuko at umiiwas sa tingin ng mga tao. Hindi ako umiiyak or ano, Ayoko lang na makita ako.

"Hoy, saan ka pupunta?!" Napatingin ako sa harapan ko, wala na sila doon. Hinanap ko sila, nasa parking lot ng SM at hinihintay ako. Kasama siguro ni Kath ang driver nila.

Tumawid ako at pinuntahan sila sa pwesto nila. Sa passenger's seat nakaupo si Kath habang kaming tatlo ang nasa likod, si Erika sa kanan ko at si Rachel sa kaliwa ko.

"Huwag niyo papwestuhin iyan sa bintana kung ayaw niyong biglang may shooting ng music video ng 'malaya' ni Moira." Natatawang sinabi ni Kath, binatukan ko naman siya.

"Baliw ka! Hindi na ako iiyak hoy!" Singhal ko sa kaniya.

Nagtawanan naman sila maging si kuya Mel, driver nila Kath. Kasundo naman namin si kuya Mel dahil siya lagi ang kasama namin tuwing may gala kaming magkakaibigan.

On a serious note, ang mga kaibigan ko ay never humiwalay sakin since lumabas kami ng restaurant. Gusto na nga nila ako hatakin paalis doon pero hindi nila ginawa kasi alam nilang sinusulit ko lang ang mga huling minuto na makikita ko siya.

"Bakit bumalik ka ulit sa loob kanina?" tanong ni Erika.

"Nagbago isip ko sa pagtanggap ng favor niya."

Sa totoo lang ay parang t*****e ang gagawin namin sa isa't-isa kaya tinanggihan ko muling ito. Ayokong pareho naming tinitiis ang isang linggong iyon at naghihintay na lang na matapos. Kahit gaano niya kagustong mangyari iyon, hindi na bale. Magiging miserable lang kami.

"Anong favor?"

"Na next week na lang daw namin tapusin tapos day by day, ipaparamdam ko sa kaniya na ayaw ko na ganon."

"Bakit daw?"

"Para ready daw siya at hindi ganoon kasakit na hindi tulad ngayon ay biglaan."

"Oh, tama na! Dapat nagsasaya tayo today at hindi nagluluksa!" Awat ni Kath, I mouthed her 'thank you' and she smiled.

15 Minutes Earlier...

Muli akong pumasok sa loob at umupo sa harap niya. Nagulat siya sa biglaang pagbalik ko. Ngumiti ako sa kaniya habang siya naman ay ganoon pa rin ang kalagayan, patuloy pa rin ang pagbagsak ng kaniyang mga luha.

“Stop crying, it won't change anything." sambit ko sa kaniya. Pinunasan niya ang kaniyang mga luha gamit ang scarf na binigay ko sa kaniya.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang sabihin sa kaniya ang desisyon ko.

“I thoroughly think about your favor and let's not do it. I won't let you and myself spend another week in pain." panimula ko. Akma itong magsasalita ngunit pinigilan ko siya.

“The reason I wanted to end things here is because I have given a chance to work at a publishing company. Gusto ko mag-work iyon, kailangan kong mag-focus. I know it's a lame reason for ending things here. However, I am settling things with my first love." Napapikit ako sa pagkakasabi kong iyon, masyadong masakit sa part niya iyon. Habang tinatapos ko ito at inaayos niya, inaayos ko naman ang akin sa iba.

“You've got to be kidding me!" napailing-iling pa siya habang sinasabi niya iyon, hindi makapaniwala.

Natahimik ako dahil doon, alam kong may sasabihin pa siya. Naging sobrang selfish ako sa kaniya, hinayaan ko siya na isipin niya na kasalanan niya ang nangyari.

“You still love him?" tanong niya sa akin, umiling naman ako.

“No, but there's a part of me that has been waiting for him. This kind of longingness." Sagot ko sa kaniya, sobra na ang pagiging selfish.

“You've been thinking of him even when we were together?"

“No, but I know that I missed him."

“Aren't you too selfish? Missing another man when I am here, making you feel loved? Why did you never see me the way I see you? I always make you the happiest, but this is what I got." Tuluyan akong natahimik dahil sa sasabihin niyang iyon.

I looked at him, he wasn't crying but he looks in pain and mad. Sa malayo ito nakatingin at pilit na ikinakalma ang sarili.

“Probably you did that because I was a jerk but I will make sure you will see me as a man who loves you." Tumingin siya sa akin, nagkatagpo ang paningin naming dalawa.

“I will not stop courting you. If I have to compete with your first love, be it. I will not make the same mistake again." Pagtatapos niya sa sinasabi, tumayo ito at pumunta sa restroom.

Ang akala ko ay titigil na siya, nagkakamali ako. Gusto niya pa ring ituloy iyon at ngayon ay dalawang lalake na ang manggugulo sa akin.

Tumayo ako at iniwan na siya doon, hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng pagkatuwa dahil sa sinabi niya. Maybe this time, he's really serious as he has now a competitor. Am I look like a business?

“Hoy, tama na day dreaming." Napatingin ako kay Rachel, naka-ngiti lang ito sa akin.

“Bakit huminto tayo?" nasa gasolinahan pala kami, akala ko ay nasa bahay na.

“So, may dalawa ka ng manliligay ngayon? Kailan mo ipapakilala ang isa?" tanong ni Erika, sinamaan ko naman siya ng tingin.

“I clearly told you na hindi ako magpapaligaw. Ayoko na ng sakit sa ulo plus may trabaho na ako." sagot ko sa kanila.

“Edi pagsabay-sabayin mo!"

“Gaga, edi nabaliw naman 'yan!"

“Hindi kasi pero seryoso, minsan lang 'yan oh!"

“Hoy, talagang pag-uusapan niyo ako 'no? Pwede stop na? walang dulot promise." medyo inis kong sinabi sa kanila.

Ang sa akin lang naman, mas mahalaga para sa akin ngayon ay ang makatulong sa pamilya ko. Kung ang mga panliligaw na iyan ay may bayad, why not hindi ba? Buti sana kung matutustusan ang pang araw-araw na gastos namin sa bahay.

On a serious note, ayoko rin naman na magpaligaw ulit. Nakakalimutan kong pagtuonan ng pansin ang mga responsibilidad ko sa bahay maging sa sarili ko.

Ayos lang sana kung nasusunod ko ang time management ko pero hindi. Lalo lang ako nawawala sa dapat kong gawin dahil masyado akong pressured na.

Ngayong may trabaho ako, pwede ko na mabili ang mga dapat kong bilhin. Makakapag-ipon na rin ako. Magagawa ko na rin kunin ang kursong gustong-gusto ko.

Kung makukuha ko man talaga ang culinary, pwede akong magtayo ng sarili kong restaurant habang kumikita rin ako sa pagsusulat. I can't wait for to happen!