The Childhood Dream

Chapter 27

“Sila 'yung mga manliligaw mong papatay sakin?" natatawang tnaong ni Louis, tumango naman ako sa kaniya.

“Actually, papatigilin ko na ang mga ito." sagot ko sa kaniya.

“Baka titigil kami." singit ni Kiel sa usapan.

Tinignan ko siya ng masama. I am being serious at ayokong ilabas ngayon ang saloobin ko sa kanilang dalawa ni Dominique.

They have been really good to me although Kiel was out of the picture for a one month, I know he's doing a thing for himself to become better. On the other hand, Dominique was there. I really appreciate all his countless effort to support me and cheer me up. But, some things will eventually come to an end.

I just can't ignore the fact na mas may pangangailangan ang family ko kaysa sa pumasok sa isang relationship. It wouldn't be helpful lalo na at masyado akong maraming priorities.

“Here, a bottle of chocolate drink." abot sa akin ni Dominique and he never fails to give me anything everyday, kahit na sobrang liit na bagay lang non.

“Thank you." kinuha ko iyon at hinawakan lang, hindi pa naman ako nauuhaw or any needs para uminom nito.

We just remained quiet, wondering kung ano ba ang mga dapat pag-usapan or kung may pag-uusapan ba talaga.

Kinalabit ako ni Louis sabay lapit ng bibig niya sa kanang tenga ko. Sina Kiel at Dominique ay parehong tahimik lang at nanonood sa ibang mga students, paminsan-minsan ay nag-uusap lang din sila.

“Ganyan ba talaga 'yang mga 'yan?" tanong nito sa akin.

“Bakit? Anong meron?"

“Ewan ko, feeling ko may gagawing hindi maganda." natawa naman ako bigla dahil sa sinagot nito.

Lumayo ako sa kaniya at tinignan siya. Nagtatakhang tingin naman ang ibinato niya sa akin. Paano kasi ay lagi niyang iniisip na walang magandang gagawin ang dalawang ito.

“They're good friends of mine kaya I swear, kung ano man ang iniisip mo, wala lang 'yan." natatawang sinabi ko sa kaniya, giving him assurance.

Tumango ito sa akin, hindi satisfied sa narinig na sagot. Bahala siya, stranger lang kami kaya I don't owe him any explanation.

“You don't have to worry, Louis. Kate is a really really good friend. We already talked about to stop courting her as it seems that we think, we're pestering her." Seryosong saad ni Kiel.

I was shocked! Kanina lang ay inanunsyo niya sa akin na manliligaw pa rin siya pero ngayon ay ititigil na nilang dalawa. I wonder what did they talked about para lang mapatigil ang isa't-isa sa panliligaw.

Si Dominique ay napaka-persistent na tao so did Kiel. Hindi ko alam kung may kumausap ba sa kanila or sariling desisyon nila ito.

Louis stand up and excuse himself, he knows that this will going to be a serious talk at hindi niya na kailangan pang marinig iyon. At least he knows his boundary unlike some people who wanted to eavesdrop.

“To be honest, we know how hard it is for you. Nagpadagdag pa kami sa mga iyon. We were so inconsiderate of your feelings. Ako na biglang nag-pop up na lang ulit sa buhay mo at si Kiel na nandyan for 3 years at alam niyang nasasaktan ka lang niya pero nagpatuloy kami. Masyado kaming naging greedy na mapasaamin ka knowing na ang dami mong dala-dalang problema." Pahayag ni Dominique.

I thought they were not aware of my feelings, my condition, since I never told them anything except for Dominique of course. Kiel didn't know anything pero siguro sinabi sa kaniya ni Dominique iyon.

I was about to tell them to stop courting me as I need to focus on my work as a writer. Ngunit ngayon nauna na sila, ganito pala ang feeling na para kang ni-reject.

“We felt it." sambit ni Kiel.

“Ang?"

“You, being distant. We're giving you a space so you can breathe as well as to focus on your work." Sagot nito sa akin.

“Are you making me cry?" natatawang tanong ko sa kanila, umiling lang naman ang mga ito.

“Eh bakit?" tanong ko, feeling ko may dahilan pa sila. Hindi dahil sa hindi ako agree, alam kong may gusto pa silang sabihin na hindi pa nila masabi.

They remained quiet probably having a second thought kung dapat bang sabihin sa akin iyon o hindi. I don't know what they are hiding but I hope na it doesn't has something to do with me or my family.

Ayokong dahilan nila ay ang parents ko dahil sobrang lame na ng excuses na iyon. Ewan ko ba, basta ang gusto ko approval lang. Ayokong sila ang gagawa ng desisyon para sa akin. Once is enough and twice is too much. Okay na 'yung pagdedesisyon nila sa kukunin kong kurso, huwag naman sana na umabot pa na sa lahat ng gagawin ko ay sila ang magdedesisyon.

Natapos ang 5 minutes break na hindi na sila sumagot sa tanong ko. Nagpaalam ang mga ito na babalak sa pwesto nila kanina. Sinundan ko sila ng tingin, napansin ko si mama na nakatingin sa dalawa. I knew it.

I already had a motive why pero gusto kong manggaling sa kanila mismo iyon. Hindi ko naman akalain na by that look, na-confirm na ang hinala ko kung bakit at bigla-bigla.

“Kalma, mother mo 'yan." rinig kong sinabi ni Louis. Nandito na pala siya.

“How did you know?" takhang tanong ko sa kaniya, umayos naman ako ng upo. Ang mga students ay nagbalikan na sa upuan nila.

“I just knew kasi sobrang dami ng ganyang cases kaya hindi na ko naninibago at alam na alam ko na rin based sa mga napapanood kong films." seryosong sagot nito na ikinatawa ko.

“At talagang tinulad mo kami sa films ha." natatawnag sinabi ko sa kaniya, bahagyang napangiti naman ito.

Hindi na ito sumagot nang magsalita na ang emcee para ipagpatuloy ang program. Umaasa pa rin akong may isasagot siya doon kahit na wala naman akong tanong, funny!

Why did these people keep leaving me on air? Ano ba, kailangan ko ng kasagutan! Bakit naman kasi kailangan pang putulin 'yung sasabihin kung pwede naman sabihin na lang diretso? Edi sana makakatulog ako ng mahimbing na walang iniisip na kung ano-ano.

“Pero okay lang ba sa kanila?" biglang tanong niya, tinignan ko lang ito.

“Iyong pagtrato or ginawa ng mother mo sa kanila? I bet, first time niya lang ma-meet 'yung dalawa." dagdag nito.

“I think, hindi. Although pumayag sila sa gusto ni mama syempre iba pa rin diba kung sarili mo 'yung susundin mo. Ang lumalabas kasi eh mas pinili mong ipa-control sa iba ang buhay mo kaysa sa sarili mo." Sagot ko sa kaniya, hindi ko alam kung gets niya ang pinupunto ko.

Bakit hahayaan mong controlin ang buhay mo ng iba? Kaya mo naman magdesisyon para sa sarili mo tapos aasa ka lang sa iba na walanh ibang ginawa kung hindi ang punain ka.

Bakit ba napapansin ko ang iba eh nangyayari naman iyon mismo sa akin. Ano nga bang magagawa ko, sila ang nagpalaki sa akin. Alangan namang maging masamang anak ako para lang sa pagiging mabuti ko sa mga taong nakapaligid sakin.

It can be balance, yes. Ang tanong ay hanggang kailan? We will never know kung kailan ba sasabog ang isang tao. Hindi natin alam kung ano mga pinagdadaanan nila tapos wala tayong ibang gagawin kung hindi ang punain ang mga mali nila.

“Ang sama ng mundo 'no?" biglang sinabi nito sa akin.

“I can't agree with you. Siguro nasasabi mo 'yan kasi hindi sumasang-ayon sa'yo 'yung panahon pero alam mo, sila ang magiging reason kung bakit magiging maayos ka. Kung bakit magiging strong ka sa buhay. I was there, blaming others na kahit mali ko naman talaga. Anyway, I can't compare what you have been to my journey, we have different paths. However, The cruelty of world ang tutulong sa iyo para maging better version of yourselves."

“Lagi naman nating sinisisi ang mundo, that's part of it. Pero syempre hindi mawawala ang pagsang-ayon natin sa ginagawa niya para sa atin. Our journey may be tough, but that's it. Walang masama sa sumabay sa agos ng buhay, ang mahalaga ay masaya at nag-eenjoy mo." Mahabang pahayag ko sa kaniya.

Ayokong mang-down ng iba kasi naranasan ko na iyon, na i-down imbes na tulungan. Mas masarap sa pakiramdam na makatulong sa iba kaysa sa pahirapan natin yung sarili natin na agawin sa kanila ang spotlight nila.

He looks amazed sa mga sinabi ko sa kaniya, ngingiti-ngiti naman ako sa kaniya bilang pang-aasar. Eto siguro ang epekto sakin ng pagiging mature sa murang edad. Nahahawa ko ang iba sa mindset na binuo ko para sa sarili ko.

“I like you." He suddenly utters, I looked at him. Nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi niya. Kita mo 'to, Kanina nagbibiro lang siya tapos ngayon biglang tinotoo.

“Baliw ka." natatawang sinabi ko sa kaniya, napailing naman ito bigla. Mukhang natauhan sa sinabi niya.

“Joke lang 'yon, ang kulit mo kasi!" nakita ko ang pamumula ng pisngi niya dahil doon.

He's cute, but not my type. Okay na sa akin na puro friends lang muna ang ma-gain ko. I don't see myself being in love again. I prefer alone in a middle of the sea than having someone who will push me off the boat to get what he wants.