Ang totoo hindi lang ang ulo ko ang nananakit, pakiramdam ko mabibiyak na ang dibdib ko sa hindi ko mailabas na emosyon. Tuluyan ng tumulo ang masaganang luha sa mga mata ko na kanina ko pa pinipigilang kumawala.
“Ilang beses kong pinigilan ang sarili ko na huwag kayong sundan dahil baka mas lalo kang lumayo. Kaya noong malaman ko sa kanya na uuwi kayo sa Pilipinas ay sinabihan ko siya na yayain ka niyang pumunta ng S.M Megamall. Kaya nga nandito ako ngayon kasama mo. Hinayaan muna kitang ma-realize mo na kailangan mo pala ako, kami ng mga naging kaibigan mo,” nagpapaunawang sabi niya habang pinupunasan niya ang luha ko ng kanyang palad.
“Alam mo bang simula ng may mangyari sa atin at mawala ang pagkabirhen ko ay hindi ka na nawala sa isip ko. Sa loob ng mahigit na apat na taon, palagi
