“I ju-just want to say sorry if I have to leave you all without saying goodbye,” sabi ko habang may unti-unting namumuong luha sa aking mga mata.
Alas-onse pa lang ng umaga, pakiramdam ko ngayon nasa loob ako ng kaserola at pinakukuluan hanggang sa lumambot dahil sa pag-uusap na gagawin namin.
Nakita kong sumenyas siya kay Kurlaiz para lumapit sa kanya. Kaya mas lalong bumigat ang nararamdaman ko dahil sa kaba at takot na baka kung anong sabihin niya sa bata. Pero pinilit ko pa ring pakalmahin ang sarili ko para hindi mapaiyak nang tuluyan dahil sa unti-unting namumuong luhang namumuo sa aking mga mata na madali ring naglago dahil sa nakita kong ginawa niyang pagngiti sa anak k…anak namin.
Kaya siguro niya tinawag dahil may sasabihin siya. Nakaramdam ako ng kapanatagan dahil akala ko
