Kagaya nang sinabi niya ay hinayaan niya lang na nakabukas ang pinto ng kuwarto niya para kapag kinailangan siya nito ay mabilis niya itong maririnig o kaya madali siya nitong mapupuntahan.
Nang makarinig siya ng mga yabag ay mabilis niyang ipinikit ang mga mata niya para magkunwaring tulog.
Makalipas ang ilang sandali ay narinig niyang nagsara ang pinto ng kuwarto niya kaya napalingon siya sa direksyon nito.
“Bakit hindi ka na bumalik sa kuwarto ko?” tanong ni Jaiyana sa kaniya. “Kanina pa kita hinihintay doon, ah.”
“Sabi mo kasi umalis muna ako, eh.”
“Sinunod mo naman!” mataray nitong sabi. Hindi na talaga niya alam kung ano ang gusto nito. Sobrang sakit na ng ulo niya dahil sa kaiisip kung paano ito hindi magagalit at iiyak sa araw-araw. “Porque sinabi kong umalis ka, umalis ka
