Pagkapasok pa lang namin sa campus, alam ko nang hindi magiging tahimik ang umaga ko.
Hindi pa nga ako nakakabawi sa lakad namin ni Rui mula parking area papunta sa main building nang makita ko na agad ang isang pamilyar na mukha na ayokong makita lalo na kapag kasama ko si Rui.
Si Miller.
Nakatayo siya malapit sa fountain, naka-sunglasses kahit maaga pa, may hawak na kape, at may ngiting parang may balak manggulo ng buhay ng may buhay.
Napabuntong-hininga ako. “Of course,” bulong ko. “Ikaw pa talaga.”
Hindi pa siya nakakalapit, pero nakita na niya kami. Lalo na si Rui. Kita ko kung paano gumalaw ang mata niya, parang nakakita ng bagong laruan.
“Kitten! Morning!” sigaw niya habang papalapit, walang pakialam kung may tao o wala.
Hindi ko na pinag-isipan.
Pinakyuhan ko siya.
Diretso
