CHAPTER 8 (SUSUMBONG KITA…)
2151 Words
Puyat ako.
Hindi yung classy na puyat na nag-aral magdamag o nagtrabaho. Yung puyat na nakahiga ka lang, nakapikit, pero gising na gising ang utak mo kakaisip ng mga bagay na ayaw mo namang isipin.
Kaya nung biglang bumungad sa akin ang alarm clock ko at nagsimulang umingay, wala na akong pag-aalinlangan.
BEEP. BEEP. BEEP.
“Tumigil ka,” bulong ko, sabay hampas sa ibabaw ng alarm.
Tahimik na ulit ang kwarto. Pero hindi pa rin tahimik ang isip ko.
Nakapikit pa rin ako, nakatihaya, nakatitig sa kisame na parang may isasagot sa lahat ng tanong ko. Wala naman.
“Bangon ka na, Ambi,” sabi ko sa sarili ko. “Hindi ka mayaman. Hindi ka pwedeng umabsent dahil lang pagod ka sa pagiging tanga.”
Umungol ako at dahan-dahang bumangon. Parang ayaw sumunod ng katawan ko. Mabigat ang ulo ko, mabigat ang talukap ng mata ko, mabigat pati loob ko.
Pagtingin ko sa salamin, napaangat ang kilay ko.
“Grabe,” sabi ko sa reflection ko. “Kung may casting sa zombie apocalypse, hired ka agad.”
Magulo ang buhok ko, maputla ang mukha ko, at ang mata ko parang may sariling desisyon na ayaw nang magbukas nang buo. Nag-toothbrush ako na parang robot. Kaliwa. Kanan. Banlaw. Tingin ulit sa salamin.
At doon na naman pumasok ang isip ko.
Bakit ibang babae na naman ang kasama niya?
Huminto ang kamay ko sa pagsisipilyo.
“Talaga ba, Rui?” bulong ko, puno ng inis. “May rotation ka ba? May schedule ba ‘yan?”
Binanlawan ko ang bibig ko at huminga nang malalim. Pero kahit anong gawin ko, hindi umaalis yung pakiramdam na parang may nakadagan sa dibdib ko.
Nagbihis ako na parang walang pakialam. Hoodie ulit. Jeans. Sneakers. Hindi ko na inayos ang buhok ko nang maayos. Tinirintas ko lang nang mabilis.
“Bahala na,” sabi ko sa sarili ko. “Hindi rin naman siya titingin.”
Paglabas ko ng kwarto, dumiretso ako sa balcony. Pagbukas ko ng sliding door, sinalubong ako ng malamig na hangin. Medyo nagising ako doon, pero hindi sapat.
Humawak ako sa railing at tumingin sa baba. Mga tao, mga sasakyan, normal na umaga. Parang lahat sila may direksyon. Ako, parang nakatigil.
“Bakit ba ako affected?” tanong ko sa sarili ko, mahina. “Hindi naman kami.”
Tahimik lang ang paligid, pero ang utak ko, walang preno.
Ibang babae na naman.
Ibang mukha.
Ibang boses.
Napangiwi ako.
“Grabe ka, Ambi,” sabi ko sa sarili ko. “Selosa ka kahit wala kang karapatan.”
Huminga ako nang malalim. At doon, bigla kong naisip ang isang bagay na mas lalong nagpasikip sa dibdib ko.
“Wait,” sabi ko, napapikit. “Paano kung… paano kung may sakit?”
Nanlamig ang batok ko.
“s**t,” mura ko, mas malakas na.
Napakapit ako sa railing.
“Hindi,” sabi ko agad. “Ayoko isipin ‘yan.”
Pero huli na. Nandoon na.
“Baka mamaya kung sinu-sino ang kasama niya,” bulong ko. “Baka mamaya may mga sakit ang mga babaeng nakaka… nakaka…”
Hindi ko matapos ang salita.
“s**t,” ulit ko, mas mahina. “Ang sakit isipin.” Napayuko ako. Para akong tinamaan ng sariling imahinasyon ko.
“Rui! Rui!”
Lumabas ang sigaw ko bago ko pa napigilan ang sarili ko. Tumalbog ang boses ko sa pagitan ng mga pader ng condo, malinaw, diretso, parang wala akong pakialam kung may makarinig.
Humawak ako sa railing ng balcony ko, bahagyang nakayuko, saka muling sumigaw.
“Rui!”
Tahimik.
Saglit akong napahinto, huminga nang malalim. “Ang tanga mo,” bulong ko sa sarili ko. “Ano ba ‘to, teleserye?”
Pero kahit sinasabi ko sa sarili kong tumigil na, hindi mapakali ang dibdib ko. Kanina pa umiikot sa utak ko ang isang ideya na ayaw kong aminin.
Kailangan kong iligtas si Rui.
Hindi dahil bida ako. Hindi dahil feeling ko mahal niya ako. Kundi dahil… baka kung ano na naman ang pinapasok niya.
Sumandal ako sa railing at tumingala sa balcony niya. Sarado ang pinto. Tahimik ang ilaw. Walang sign na nandoon siya.
“O baka tulog,” sabi ko sa sarili ko. “O baka busy.”
At doon na naman pumasok ang ayaw kong isipin.
Busy… sa babae.
Napapikit ako. Hindi dahil sa selos lang, kundi dahil sa takot na hindi ko ma-explain nang maayos.
“Paano kung may sakit?” bulong ko. “Hindi lahat ng tao malinis. Hindi lahat nag-iingat.”
Napailing ako agad. “Stop. Stop, Ambi. Hindi mo trabaho ‘to.”
Pero kahit sabihin ko iyon ng paulit-ulit, hindi umaalis ang bigat sa dibdib ko.
“Rui,” tawag ko ulit, mas mahina na. “Lumabas ka nga.”
Walang sagot.
Napabuntong-hininga ako at napa-upo sa maliit na upuan sa balcony. Tinukod ko ang baba ko sa kamay ko, nakatitig sa unit niya.
“Ang gulo mo,” sabi ko sa sarili ko. “Concern ka masyado.”
Pero hindi ko mapigilan.
Sa isip-isip ko, parang may imaginary scenario na tumatakbo. Si Rui, carefree, walang pakialam. Mga babaeng hindi ko kilala, hindi ko alam kung saan galing, hindi ko alam kung anong dala.
“Hindi ka pwedeng basta-basta,” bulong ko. “Hindi ka pwedeng ganyan.”
Napatawa ako nang mahina. “Wow, Ambi. Sermon mode ka na.”
Tumayo ako ulit at sumandal sa railing, mas malapit sa edge.
“Rui,” tawag ko ulit, medyo iritado na. “Lumabas ka. Hindi ‘to joke.”
Tahimik pa rin.
Napabuga ako ng hangin. “Fine. Ayaw mo. Bahala ka.”
Pero kahit sinasabi ko na bahala siya, nananatili pa rin ako roon.
“Baka mawala pa ang pinakamamahal ko dahil sa babaeng iyon!”
Bigla kong nasabi nang malakas.
Nanlaki ang mata ko.
“Ano ‘yon?” bulong ko agad. “Ambi, hinay-hinay lang.”
Humawak ako sa dibdib ko. Hindi ko alam kung kanino ako mas nagulat, sa sarili ko o sa sinabi ko.
“Pinakamamahal?” ulit ko, mas mahina. “Talaga?”
Napailing ako at tumawa nang pilit. “Concern lang ‘yan. Concern. Hindi ‘yan love.”
Pero kahit anong justification ang gawin ko, ramdam ko ang takot. Hindi yung selos na immature. Yung takot na may mangyaring masama sa isang taong… importante sa’yo kahit ayaw mong aminin.
“Hindi mo kailangang maging sweet,” sabi ko sa hangin. “Kailangan mo lang maging maingat.”
Tumahimik ako saglit, nakikinig kung may kahit anong galaw sa kabilang unit.
At saka biglang bumukas ang sliding door ng balcony ni Rui.
Napahinto ako sa paghinga.
Lumabas siya, suot ang simpleng shirt, magulo ang buhok, mukhang inis na inis. Sumilip siya pababa, diretsong tumingin sa akin na parang alam niyang ako ang dahilan kung bakit siya nabulabog.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Hindi ako nakagalaw.
“Ano ka ba,” bulong ko sa sarili ko. “Sabihin mo na.”
“Rui,” sabi ko, mas mahinahon na. “May sasabihin lang ako—”
Hindi ko na natapos.
Tinaas niya ang kamay niya.
At diretsahan niya akong pinakyuhan.
Nanigas ako.
Literal.
Nakaangat pa rin ang kamay niya, walang ka-emotion-emotion sa mukha, parang sinasabi lang niya na tumigil na ako.
Tahimik ang paligid.
Narinig ko ang sarili kong lumunok.
“Wow,” sabi ko, mahina pero malinaw. “Okay.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay niya, tinitigan pa rin ako ng ilang segundo, saka pumasok ulit sa loob at isinara ang pinto.
Naiwan akong nakatayo sa balcony, nakatulala.
“Deserve,” bulong ko sa sarili ko. “Deserve mo ‘yan.”
Napaupo ako ulit at napatawa, maikli, walang saya.
“Concern pa more,” sabi ko. “Ayun, napakyuhan ka tuloy.”
Pero kahit ganoon, hindi ko maalis ang isang bagay sa isip ko.
Galit man siya. Bastos man siya.
Buhay siya.
At kahit hindi niya alam, kahit ayaw niyang pakinggan, kahit pinakyuhan niya lang ako…
Gagawin ko pa rin ang makakaya ko para hindi siya mapahamak.
Hindi ako susuko.
Ano kala niya sa akin? Ganoon-ganoon na lang? Isang pakyuhan lang tapos tapos na? Hindi pwede. Hindi ganito ang Ambi na kilala ko. Kung may isang bagay akong hindi marunong gawin, iyon ay ang umatras nang walang paliwanag.
Huminga ako nang malalim sa balcony ko. Nakatingin pa rin ako sa saradong pinto ng unit niya, parang may lalabas na multo anumang oras. Tahimik na ulit ang paligid, parang walang nangyaring sigawan, pakyuhan, at internal crisis ilang minuto lang ang nakalipas.
“Isusumbong kita kay Nanay!” sigaw ko, sabay takip ng bibig ko. “Joke lang.”
Napailing ako agad. Oo, joke lang talaga. Hindi ako suicidal. Baka bago pa ako makapindot ng call, lagutan na ako ng hininga ni Rui. Kaya hindi, hindi ko talaga gagawin.
Pero sa loob-loob ko, alam kong narinig niya iyon.
At parang sinagot agad ang iniisip ko nang mag-vibrate ang phone ko.
Sandali lang iyon, pero sapat na para kumabog ang dibdib ko.
From Rui:
Try it… you’ll see…
Napangiti ako kahit pilit. “Sabi na nga ba,” bulong ko. “Narinig.”
Hindi na ako nag-reply. Hindi ko na kailangan. Kilala ko na ang tono niya kahit sa text pa lang. Iyon yung boses na walang halong biro, walang lambing, diretso sa punto. Yung boses na parang laging may babala.
Pero hindi ako natakot.
Well, konti lang.
Lumabas ako ng unit ko matapos magpalit ng mas maayos na sapatos. Hindi ako nag-ayos ng buhok, hindi ako naglipstick, wala akong plano magpa-impress. Ang plano ko lang ay harapin siya, huminga nang maayos, at patunayan sa sarili ko na kaya kong tumayo sa harap niya nang hindi umaatras.
Tumayo ako sa labas ng pintuan ng unit niya.
Tahimik.
Masyadong tahimik.
Sumandal ako sa pader at naghintay. Hindi ako nag-check ng oras. Hindi ko rin binuksan ang phone ko ulit. Para akong estatwang nakatayo roon, naka-focus lang sa isang bagay.
Si Rui.
Habang naghihintay, pumasok sa isip ko ang mga bagay na ayaw kong aminin. Na kahit ganoon siya ka-suplado, ka-walang emosyon, ka-sungit, may parte pa rin ng utak ko na umaasang lalabas siya. Na may parte sa akin na gustong makita kung galit pa rin ba siya o wala na.
“Tanga,” bulong ko sa sarili ko. “Pero andito ka pa rin.”
Ilang minuto pa ang lumipas bago ko narinig ang tunog ng lock.
Napatuwid ako agad.
Bumukas ang pinto.
Lumabas siya, suot ang jacket niya, may hawak na helmet, mukhang nagmamadali. Hindi niya agad ako tinignan. Para bang alam na niya na nandoon ako pero pinili niyang huwag pansinin.
Hanggang sa tuluyan siyang humarap.
Nagtagpo ang mga mata namin.
At bago pa ako makapag-isip ng masyado, ngumiti ako.
Hindi yung pilit. Hindi rin yung sobrang saya. Yung simple lang. Yung parang walang nangyaring pakyuhan kanina.
“Sorry,” sabi ko agad, mahinahon. “Di naman kita susumbong ah.”
Tahimik siya.
Hindi siya sumagot.
Ngumiwi lang siya, parang naiirita, parang gusto na niyang matapos ang eksenang ito. At sa isang mabilis na galaw, binato niya ang helmet sa dibdib ko.
“Uy,” sabi ko, napaatras nang kaunti. “Easy.”
Hindi pa rin siya nagsalita.
Lumampas lang siya sa akin at naglakad papunta sa elevator. Walang lingon, walang paalam, parang hindi ako kasama sa plano ng araw niya.
Tinitigan ko ang likod niya ng ilang segundo.
Tapos sumunod ako.
Naglakad ako sa likod niya, sakto lang ang distansya. Hindi masyadong malapit para makairita, hindi rin masyadong malayo para magmukhang hindi ako kasama. Hawak ko ang helmet sa dibdib ko, ramdam ang bigat nito, parang simbolo ng lahat ng hindi niya sinasabi.
Tahimik ang hallway.
Tahimik din ang elevator pagdating namin doon. Pumasok siya. Sumunod ako. Pinindot niya ang button pababa. Walang nagsalita.
Sa loob ng elevator, ramdam ko ang tension. Hindi yung awkward lang. Yung uri ng katahimikan na may iniipon na salita, pero walang gustong mauna.
Napatingin ako sa salamin. Kita ko ang reflection naming dalawa. Siya, seryoso, nakatingin sa unahan. Ako, tahimik, pero alerto sa bawat galaw niya.
“Hindi ka ba mapapagod?” tanong ko, mahina lang.
Sumulyap siya sa akin saglit, saka muling tumingin sa harap. “Sa’yo? Oo.”
Tumango lang ako. “Fair.”
Hindi na ako nagsalita pa.
Pagbukas ng elevator, nauna siyang lumabas. Sumunod ako ulit. Hanggang sa makarating kami sa parking area, saka lang siya huminto.
Huminga siya nang malalim, parang pinipigilan ang sarili.
“Ambella,” tawag niya, mababa ang boses.
Napatingin ako sa kanya.
“Tumigil ka,” sabi niya. Walang sigaw. Walang galit. Pero mas mabigat kaysa sa pakyuhan kanina.
“Tumatigil naman ako,” sagot ko. “Sumasabay lang.”
Tinitigan niya ako ng ilang segundo. Yung tingin na parang sinusukat kung gaano ako ka-stubborn.
“Sumasabay ka sa problema,” sagot niya. Hindi ako nakasagot agad. Pero kahit ganoon, hindi ako umatras.
Hindi ako susuko.
Hindi ngayon.
At hindi rin bukas.
- Writer
