How to Marry Your Step-brother

CHAPTER 7 (ADOBO FOR RUI)

“Anak, hindi ba at sinabi ko naman sa’yo na magpapaalam ka kay Rui? Paano kung nawala ka ulit?” Mula sa Skype, katawagan ko si Mama. Ramdam ko ang kaba sa boses niya, parang huminga siya nang mabigat sa bawat salita. Napangiti lang ako sa sarili pero halata sa dibdib ko ang kirot ng worry.

“Okay na po, Mama. Promise, hindi na mauulit. Lagi ko pong i-inform si Rui,” sagot ko, kahit alam kong kahit sabihin ko, wala pa rin siyang lambing sa kanya. Basta utos lang.

“Ambi… huwag mong kalimutan, ha? Safety first lagi,” dagdag niya. Alam ko na kahit ganoon, gusto niya lang na lagi akong maingat.

Matapos ang maikling chat, huminga ako nang malalim at nag-set ng plan sa sarili ko. Magluluto ako ng adobong manok. Hindi lang para sa sarili ko, para rin kay Rui. Kahit walang lambing sa kanya, gusto ko lang ipakita na kaya kong gumawa para sa kanya kahit simpleng paraan lang.

Nagbihis ako ng comfy clothes—isang simpleng blouse at shorts. Habang naglalakad palabas ng condo, ramdam ko ang excitement sa dibdib ko. Parang adventure lang. Ang una kong gagawin ay pumunta sa malapit na store para bumili ng manok at iba pang ingredients. Tote bag sa balikat, cash sa bulsa, ready na ako sa mini mission ko.

Habang naglalakad, iniikot ko ang mata ko sa paligid, nag-iingat sa trapik, sa tao, sa kahit anong pwedeng makaistorbo. “Ambi, kaya mo ‘to. Kaya mo!” bulong ko sa sarili habang humihinga ng malalim.

Pagdating ko sa store, unti-unti akong nag-scan sa shelves, pinipili ang manok, bawang, toyo, suka, konting asukal, at paminta. “Check, check, check,” bulong ko sa sarili habang iniikot sa cart ang bawat item. Napatawa ako sa sarili ko. “Sarap talaga magluto ng sarili ko!” Halata sa katawan ko ang excitement at pride habang pinipili ang bawat piraso ng manok.

Habang nasa cashier, may nagtanong sa akin: “Hey, need help carrying that?”

“Ah, no thanks. Kaya ko naman,” sagot ko, medyo proud sa sarili.

Pag-uwi sa condo, agad kong inilatag ang mga groceries sa counter. Nagbukas ako ng music playlist sa phone—chill lang na tunes para ma-relax habang nagluluto. Huminga ako nang malalim, “Okay, Ambi, concentrate. Kaya mo ‘to. Para kay Rui!”

Unang hakbang: paghugas ng manok. Binalot ko sa tubig at sinigurong malinis, habang iniikot ang isip ko sa steps. “Hmm, okay, okay… lutuin natin ng tama para perfect ang adobo.” Habang naghiwa ng bawang, nag-vocal ako sa sarili: “Grabe, ang bango ng bawang! Ang saya ko, Ambi, kaya ko ‘to!” Napatawa ako sa sarili. Parang may sarili akong cooking show sa isip ko.

Sunod, nag-init ako ng mantika sa kawali. “Okay, mantika first, bawang second. Aroma check, check, check!” halakhak ko habang ini-saute ang bawang. Ramdam ko na kahit wala si Rui sa room, parang naroroon siya sa isip ko. Cold, heartless, blunt—pero somehow, gusto ko lang ipakita sa kanya na kaya ko.

Para na ata akong baliw na kinakausap ang sarili ko.

Idinagdag ko na ang manok sa kawali, pinritong bahagya. “Yes! Golden brown na siya. Wow, Ambi, ang galing mo!” Nakakatawa ang sarili kong nararamdaman—proud at excited sa simpleng cooking lang. Inihalo ko na rin ang toyo, suka, asukal, at paminta, iniingat ang bawat galaw. “Gusto ko talagang perfect ito. Para sa kanya. Para kay Rui. Kahit hindi siya nagpapakita ng concern, okay lang. Ambi, kaya mo ‘to!”

Habang nagluluto, nag-comment pa ako sa sarili, “Ahhh, ang bango! Ang sarap ng smell, Ambi, enjoy ka dito!” Napangiti ako sa sarili. Parang therapy ang pagluluto. Ang init ng mantika, ang amoy ng bawang, ang paghalo ng manok, parang may sariling rhythm ang kitchen.

Matapos ang sampung minuto, sinubukan kong tikman. “Mmm… not bad, Ambi. Sarap ng sarili mo! Okay, okay, okay.” Naghalo ang pride at excitement sa dibdib ko. Alam ko, kahit simple lang, worth it.

Naglagay ako ng adobo sa Tupperware. “Yes! Para kay Rui!” halakhak ko sa sarili, hawak ang Tupperware na parang treasure. Napatingin ako sa clock. Perfect timing, tama lang para maihanda bago dumating ang dinner time.

Habang naghuhugas ako ng ilang utensils, huminga ako nang malalim at tiningnan ang Tupperware. “Okay, Ambi, this is it. Kay Rui ‘to. Kaya mo ‘to. Walang driver, walang assistant, ikaw lang at ang adobo mo.” Napangiti ako at nagtiwala sa sarili.

Dala ang Tupperware, nilakad ko patungo sa unit ni Rui. Puno ng kaba at excitement, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Parang may mini adventure sa bawat step. “Ambi, wag kang mahiya. Para lang ‘to sa kanya… kahit heartless siya.”

Pagdating sa harap ng unit, huminga ako nang malalim at kumatok. “Rui…?” medyo mahina, hawak ang Tupperware. Tumayo ako nang straight, ready sa kahit anong reaction.

At doon, nag-open ng pinto—hindi si Rui. Isang babae, English speaking, casual, at medyo nagulat sa mukha niya sa nakita niya sa harap.

“Oh… hi there. Can I help you?” tanong ng babae, nakatingin sa Tupperware.

“Ah… um, I’m Ambella. I… make this for Rui,” sagot ko, hawak pa rin ang Tupperware nang may kaba at excitement sabay halakhak sa sarili ko. “Dinner… for him.”

Hindi agad sumagot ang babae, tinitingnan lang ako. Napahagikgik ako sa sarili sa awkwardness. “Okay, Ambi, focus. Kaya mo ‘to. Para kay Rui. Kahit wala siya sa harap mo, kayang-kaya mo.”

Tumango siya, medyo nag-smile. “Alright… I’ll let him know. You can leave it here if you want.”

Pagkatapos kong ibigay ang Tupperware sa babae sa unit ni Rui, medyo natigil ako sa hallway, parang gusto kong manabik sa bawat galaw niya. Hindi ko alam kung nakita ni Rui ang effort ko. Hindi ko alam kung nabanggit niya sa kanya o hindi. Pero alam ko, ginawa ko na ang bahagi ko.

Pagbalik ko sa unit ko, agad akong naupo sa sofa at humiga. Pero ang isip ko, hindi mapakali. Bakit may ibang babae sa loob ng unit niya? Bakit heartless si Rui, pero parang gusto ko pa rin mapansin niya ang effort ko? Napabuntong-hininga ako at napatawa sa sarili. “Okay lang… okay lang… Ambi. Kaya mo ‘to,” bulong ko. Pero alam kong selos na selos ako.

Kinuha ko ang remote at pinatay ang ilaw, para may kaunting comfort habang nanonood ng TV. Nag-flip-flip ako sa channels, wala namang bagay. Hanggang sa napadpad ako sa isang drama show na puro love triangle. Napatingin ako sa screen, at biglang sumabog ang emosyon ko.

“Niloloko ka lang nyan! Di ka niya mahal!” sigaw ko sa TV, sabay tapik sa mesa. Parang gusto kong sabihing sa TV lang, pero alam kong si Rui rin ang iniisip ko. Napabuntong-hininga ako at tumawa, parang baliw. “Ha? Ha? Sino bang totoong tao sa buhay ko, huh?”

Tumigil ako sandali at iniikot ang ulo sa room. Parang gusto kong i-shout ang frustration ko sa mundo. “Bakit ganito si Rui? Heartless siya! Pero bakit ako… bakit ako naiiyak at natutuwa sa maliit na bagay na ginawa ko para sa kanya?” Nakakatawa, nakakaloka, nakaka-frustrate sa sarili.

Humiga ako sa sofa, iniikot ang mga kamay sa buhok, at tiningnan ang screen. Ang babae sa TV, puro drama at fake love lang, pero ramdam ko ang sariling reaction ko: galit, selos, kilig. “Niloloko ka lang nyan, Ambi. Kaya mo bang tumigil sa pagmamahal kahit sa harap ng katotohanan?” bulong ko sa sarili, sabay tawa at iyak ng halong halo.

Napaupo ako nang tuwid. Huminga nang malalim, pero hindi tumigil ang isip ko sa pag-ikot sa unit ni Rui. “Heartless siya. Cold. Blunt. Pero bakit parang gusto ko pa rin na mapansin niya ang effort ko? Bakit ganito?” Tanong ko sa sarili, parang may nagbabalik sa isip ko ang bawat galaw, bawat tawa, bawat blunt text niya kanina.

“Okay… okay… Ambi, breathe lang. Kaya mo ‘to. Hindi mo kailangan kontrolin kahit sino. Basta ginawa mo ang effort mo, yun na,” sabi ko sa sarili. Pero hindi ko ma-control ang pagluha at pag-tawa. Parang roller coaster ng emosyon.

Habang nakaupo sa sofa, napatingin ako sa Tupperware na hawak ng babae kanina. Naalala ko kung paano ko ito pinagluto para sa kanya, kung paano ko inihalo ang sauce, inihalo ang lasa, at pinilit maging perfect. “Sarap talaga magluto para sa sarili mo, pero mas gusto ko… para sa kanya,” bulong ko, halata ang kilig kahit alam kong heartless siya.

Biglang napaisip ako. “Ano ba talaga ang gusto ko? Gusto ko ba na mapasaya siya? O gusto ko lang na mapansin niya ang effort ko?” Tawa ako sa sarili ko, parang baliw, pero masaya rin sa kakaibang paraan.

Kinuha ko ang remote at pinatay ang TV. Hindi ko na kailangan manood. Iniikot ko ang sofa at tumayo, naglakad sa bintana. Tanaw ang city lights. Parang gusto kong sigaw, parang gusto kong ipakita sa mundo ang nararamdaman ko: selos, galit, kilig, frustration, at konting lungkot.

“Okay lang! Basta ginawa ko ang effort ko. Basta… ginawa ko ang best ko,” bulong ko sa sarili, sabay tawa at iyak. Napangiti ako sa sarili. Napaka-komplikado, pero nakaka-relate rin.

Humiga ako sa sofa ulit, tinitingnan ang ceiling. Iniikot ko ang daliri sa unan, parang may sariling rhythm. Napatawa ako sa sarili. “Heartless siya. Pero kahit ganito, ginawa ko ang effort ko. Kaya ko ‘to. Kaya ko i-handle ang selos, ang frustration, ang kilig, at ang galit ko sa kanya.”

Naiyak ako ng kaunti, pero sabay tawa rin. Parang naglalaro ang damdamin ko sa loob ng unit. “Okay lang, Ambi. Kaya mo. Basta ginawa mo ang effort mo para sa kanya, kahit hindi niya pansinin. Basta… ginawa mo ang effort mo.”

Tumayo ako, huminga nang malalim, at pinuntahan ang kitchen. Kinuha ko ang trash at inayos ang kitchen counter. Parang sa maliit na bagay na ito, ramdam ko na may kontrol ako. Parang kahit heartless siya, kahit cold, kahit blunt, may ginawa akong tama para sa sarili ko.

“Okay… basta ginawa ko ang effort ko. Basta… tama na ‘yan,” bulong ko sa sarili, tawa-tawa habang may luha pa rin sa mata. Parang baliw na halo ng emosyon: kilig, selos, galit, lungkot, tawa.

Humiga ako ulit sa sofa, iniikot ang mga kamay sa unan. Napatingin ako sa ceiling, napapikit. “Heartless man siya… pero may epekto ako sa kanya. Hindi ko man nakikita o nararamdaman, pero ramdam ko. At yun ang mahalaga sa sarili ko.”

Nag-stretch ako, sabay ngiti, sabay iyak ng kaunti. “Okay lang… Ambi. Basta ginawa mo ang effort mo, ginawa mo ang best mo… kahit heartless siya, kahit blunt siya… okay lang. Kaya mo ‘to.”

At sa katahimikan ng gabi, nakaupo ako sa sofa, umiiyak, tumatawa, sabay nagbabalik sa isip ko: ang adobo na niluto ko, ang babae sa unit niya, at ang heartless Rui na kahit wala sa room, ramdam ko pa rin. Parang laro ng damdamin, pero sa weird na paraan, masaya ako.