CHAPTER 6 (SABI NI MAMA)
1799 Words
CHAPTER 6 (SABI NI MAMA)
"Rui..."
Mahina lang ang pagkakasabi ko ng pangalan niya, pero parang sapat na iyon para mapalingon siya agad sa akin.
Nakatayo siya sa harapan ko, suot ang itim na helmet na pareho ng kulay ng motorsiklo niyang nakaparada sa gilid. Nakakunot ang noo niya, parang galit, parang pagod, parang ewan ko ba. Basta iyong itsura niya na palaging may halong inis at seryosong hindi ko kailanman maintindihan.
"Sumakay ka."
'Yon lang.
Walang paliwanag. Walang tanong. Walang sermon.
Para akong nabingi.
"H-ha?"
"Ambella," mabigat ang buntot ng pangalan ko mula sa bibig niya, "kung hindi ka sasakay sa loob ng limang segundo, iiwan kita."
Nanlaki ang mata ko.
"Wait lang!" mabilis kong sabi sabay hawak sa helmet na suot ko. "Hindi mo man lang ipinaliwanag kung bakit ka nandito."
"Hindi na kailangan," sagot niya. "Late ka na."
Napa-check ako sa oras.
Putek.
"O-okay," mabilis kong sagot sabay sakay sa likod ng motor.
Sa totoo lang, first time kong sumakay sa ganito. Sanay akong nasa kotse, may aircon, may seatbelt, may driver na tatawag sa akin ng miss kahit hindi naman ako miss. Ngayon, eto ako, nakaupo sa likod ng isang lalaking parang anytime kaya akong ibalibag kapag nainis.
"Humawak ka."
Muntik na akong mabilaukan.
"H-ha? Saan?"
"Ambella," muli niyang bigkas sa pangalan ko, this time mas madiin, "sa bewang ko. Hindi sa ere."
Namula yata ang buong sistema ko.
"Ah... okay."
Dahan-dahan kong ipinatong ang kamay ko sa gilid ng bewang niya. Parang kuryente ang dumaloy sa balat ko. Ang tigas. Ang init. At bakit parang mas lalo akong kinakabahan kaysa kanina?
"Mas mahigpit," utos niya.
"Rui!"
"Gusto mo bang mahulog?"
Hindi na ako umimik.
Humigpit ang hawak ko sa kanya. Ramdam ko ang paggalaw ng mga muscles niya sa ilalim ng damit, at sa puntong iyon, gusto ko na lang magpanggap na hindi ako kinikilig kahit kaunti.
Umandar ang motor.
At doon ko na-realize na may mas ikakaba pa pala ako.
"Rui!" sigaw ko. "Ang bilis!"
"Hawak lang," sagot niya nang kalmado, parang hindi ako muntik nang mamatay sa puso.
Isinandal ko ang noo ko sa likod niya, pilit na pinipikit ang mga mata ko. Nararamdaman ko ang hangin, ang ingay ng paligid, at ang t***k ng dibdib ko na parang sasabog.
"Bakit ka nandito?" tanong ko nang medyo humupa na ang takot ko.
"Tinawagan kita."
"Eh binaba mo."
"Accident."
"Sinadya mo 'yon."
Tahimik siya saglit.
"Tanga ka kasi," bigla niyang sabi.
"Ano?"
"Maling bus, Ambella?"
Nanlaki ulit ang mata ko. "P-paano mo nalaman?"
"Location mo," sagot niya. "At si Miller."
"Ha?"
"Pinagkalat niyang naglalakad ka na parang nawawalang kuting."
"Kaya tinawag ka niyang kitten?"
"...Oo."
Napa-pout ako kahit hindi niya nakikita.
"Bastos talaga 'yon," bulong ko.
Tahimik ulit.
Ilang minuto pa, huminto siya sa traffic light.
"Ambella."
"Hmm?"
"Huwag mo nang ulitin 'yon."
"Alin?"
"Yung umalis nang hindi mo alam kung saan ka pupunta."
May kung anong kumurot sa dibdib ko.
"Sorry," mahina kong sagot.
Hindi siya agad nagsalita.
"Hindi ka sanay," aniya kalaunan. "Pero matututo ka. Basta huwag ka lang magpakatanga."
"Ang sweet mo talaga," sarcastic kong sagot.
Narinig ko ang mahinang tawa niya.
At doon ako natigilan.
Tumawa si Rui.
Hindi malakas. Hindi halata. Pero sapat para maramdaman kong may gumalaw sa loob ko.
Pagdating namin sa campus, tumigil siya sa gilid.
"Salamat," agad kong sabi habang bumababa.
"Ambella."
"Hmm?"
"Huwag ka nang sumabay sa maling bus," seryoso niyang sabi. "At huwag kang maglakad mag-isa."
"Bakit?"
Napatingin siya sa akin.
"Dahil... nakakainis kapag nawawala ka."
Nanlaki ang mata ko.
Bago pa ako makapagsalita, pinaandar na niya ulit ang motor at tuluyan na akong iniwan.
Nakatayo lang ako roon, hawak ang helmet, magulo ang buhok, at mas magulo ang puso.
At sa unang pagkakataon simula nang dumating ako rito, isang bagay ang sigurado.
Hindi pala talaga galit si Rui.
Hindi lang siya marunong magpaliwanag.
Tahimik ulit kami. Pero hindi na awkward. Parang may hindi lang sinasabi.
Pagdating namin sa campus, huminto siya sa gilid. Agad akong bumaba, bahagyang nanginginig pa ang tuhod ko.
“Salamat,” sabi ko, totoo at buo.
Kinuha niya ang helmet mula sa ulo ko.
“You think this is sweet?” malamig ang tono niya. “Pinakaba mo si Mama. Pati ako nadadamay sa’yo, Ambi. Just don’t be stupid.”
Parang may tumama sa dibdib ko.
Nawala ang ngiti ko, mabilis, parang ilaw na pinatay.
Pero okay lang.
“O-okay,” sagot ko, pilit na matatag.
Hindi na siya naghintay ng sagot pa. Pinaandar niya ang motor at umalis, iniwan akong nakatayo sa gilid ng campus.
Magulo ang buhok ko. Magulo ang isip ko.
Pero kahit ganon… nakatyansing naman ako.
Kung wala siyang pakialam, hindi siya pupunta.
Late ako sa klase.
Pagpasok ko pa lang, ramdam ko na ang mga matang nakatingin. Typical first-day trauma.
“Ambella Hampton?” tanong ng professor.
“Yes, sir,” sagot ko, hinihingal pa.
“Next time, be on time.”
“Yes, sir.”
Umupo ako sa likod, katabi ang babaeng mukhang friendly.
“I’m Lila,” bulong niya.
“Ambi.”
Ngumiti siya. “Mukha kang napagalitan.”
“Actually… oo.”
Natawa siya, at kahit paano gumaan ang dibdib ko.
Sa gitna ng lecture, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang mukha ni Rui. Ang inis. Ang tono ng boses. At ang paraan ng pagsabi niya ng pangalan ko na parang kasalanan ko ang buong mundo.
Pagkatapos ng klase, nagyayaan ang iba mag-lunch. Sumama ako kahit tahimik lang.
“So you’re Rui’s sister?” one of the guys asked.
“Step-sister,” I answered.
“Oh. He’s pretty cold.”
“Understatement,” I muttered.
They laughed.
Nag-vibrate ang phone ko.
From: Rui
Umuwi ka diretso.
Napakunot ang noo ko.
May gagawin ako, reply ko.
Ilang segundo ang lumipas.
Ambella.
Isang salita lang, pero ramdam ko ang diin. Hindi na ako nag-reply. Gabi na nang makauwi ako.
Tahimik ang unit. Si Rui, nakaupo sa sofa, may hawak na laptop, seryoso ang mukha.
“Late,” sabi niya.
“May friends,” sagot ko.
“Hindi ka nag-message.”
“Akala ko okay lang.”
Tumayo siya. “Hindi ka na bata.”
“Alam ko.”
“So act like it.”
Napataas ang baba ko. “Ikaw din.”
Tahimik.
“Pinakaba mo si Mama,” sabi niya.
“I’m sorry.”
“Hindi lang siya,” dagdag niya, bago mabilis na umiwas ng tingin.
Napatingin ako sa kanya.
“Forget it,” sabi niya agad.
Pumasok siya sa kwarto, iniwan akong nakatayo sa sala.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Tahimik ang unit. Nagluto ako ng simpleng almusal.
Lumabas siya, gusot ang buhok, mukhang puyat.
“Good morning,” bati ko.
Tumango lang siya.
Tahimik kaming kumain.
“Sabay na tayo,” sabi niya kalaunan, parang wala lang.
Nanlaki ang mata ko.
“Talaga?”
“Kung gusto mo lang.”
Ngumiti ako.
At kahit hindi siya sweet, kahit suplado siya…
Ramdam ko.
Hindi niya ako pababayaan.
“Sabi ni Mama, isabay ka. Kung hindi, ika-cut niya allowance ko.”
Hindi siya nakatingin sa akin habang sinasabi iyon. Nakatuon ang mata niya sa kalsada, isang kamay sa manibela, ang isa ay relaxed pero halatang pigil ang inis. Kumunot ang noo niya, saka siya napamura nang mahina, parang para lang sa sarili niya.
Tahimik ako sa likod. Hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil ramdam ko na wala siyang balak makipag-usap.
“Hindi ka ba natatakot mawalan ng allowance?” tanong ko kalaunan, pilit ginagaan ang tono.
Sandali siyang natahimik bago sumagot. “Mas nakakatakot kang ihatid araw-araw.”
Napangiwi ako. “Wow. Thank you?”
Hindi na siya sumagot. Tumahimik ulit ang pagitan namin, maliban sa tunog ng makina at ng hangin na dumadaan sa pagitan ng mga gusali. Ramdam ko ang lamig, hindi dahil sa panahon, kundi dahil sa kanya.
Ganito talaga siya. Hindi galit na sumisigaw. Hindi rin yung tipo na nanlalait. Mas masakit yung ganitong klaseng tao… yung parang wala lang talaga siyang pakialam.
“Hindi mo kailangang sunduin ako araw-araw,” sabi ko. “Kaya ko naman mag-isa.”
Mabilis siyang napatingin sa side mirror, saka muling ibinalik ang tingin sa daan. “Hindi ko ‘to ginagawa para sa’yo.”
“Ouch,” bulong ko, pero narinig niya.
“Para ‘to kay Mama,” dagdag niya, diretso. “Ayoko ng sermon gabi-gabi.”
Natawa ako nang mahina. “So collateral damage lang ako?”
“Exactly.”
Kung tutuusin, dapat nasaktan ako. Dapat na-offend. Pero may parte sa akin na sanay na. Simula pa lang, malinaw na sa kanya… abala lang ako.
Pagdating namin sa campus, huminto siya sa gilid. Hindi man lang niya pinatay agad ang makina, parang gusto na niyang umalis.
“Thank you,” sabi ko pa rin, kahit alam kong hindi niya kailangan marinig.
Tumango siya, isang beses lang. Walang ngiti. Walang tingin.
Pagbaba ko, saka niya binitawan ang huling salita. “Huwag ka nang mag-eksperimento sa commute. Wala akong oras ulitin ‘to.”
“Hindi na,” sagot ko. “Promise.”
Hindi na siya sumagot. Umandar na agad ang motor, iniwan akong nakatayo sa gilid ng campus, hawak ang bag ko at ang pride kong medyo gasgas na.
Maghapon akong tahimik sa klase. Hindi dahil bored, kundi dahil pagod akong mag-isip. Lahat ng sinasabi ng professor ay pumapasok naman sa utak ko, pero may bahagi pa rin ng isip ko na naiwan sa umaga.
Heartless si Rui. Alam ko ‘yon. Hindi siya yung tipo na biglang magiging mabait dahil lang magkasama kami sa iisang bubong. Hindi siya yung lalambot dahil nagkamali ako.
Kung tutuusin, wala naman siyang obligasyon.
Pero nakakainis pa rin.
“So, how did you get here?” tanong ni Lila habang naglalakad kami palabas ng building.
“My stepbrother,” sagot ko.
“Oh,” she smiled. “The scary one?”
Napatawa ako. “That’s him.”
“Good luck,” biro niya.
Hindi ko alam kung biro ba talaga ‘yon o babala.
Pag-uwi ko ng gabi, nauna na siya. Tahimik ang unit. Nasa kusina siya, may hawak na baso ng tubig, mukhang kakauwi lang din.
Hindi niya ako pinansin.
“Uh… good evening,” bati ko.
“Late,” sagot niya, walang emosyon.
“May group study.”
Tumango siya, parang wala lang. “Next time, mag-message ka.”
Nagulat ako. “Ha?”
“Para alam ni Mama,” dagdag niya agad, parang binawi ang concern. “Hindi sa’kin.”
“O… okay.”
Tahimik ulit.
Habang naglalakad ako papasok ng kwarto, narinig ko ang huling sinabi niya, mababa, parang ayaw iparinig pero hindi rin tinago.
“Huwag mo akong gawing dahilan ng problema mo, Ambella.”
Huminto ako saglit. Hindi ako lumingon.
“Hindi ko gagawin,” sagot ko.
At sa unang pagkakataon, hindi siya sumagot pabalik.
- Writer
