Infinity

Chapter 3: The Past (1)

"Miyu!"

Agad akong napagising. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako. Tumingin ako sa baba kung sino at tama nga, si Saito. Buti bumalik siya.

"Oi!" tawag ko sa kanya, at tinignan n'ya naman ako. Binigyan n'ya ako ng isang nag-alala look. Anong nangyari?

Bumaba ako.

Ang dilim dilim na ng paligid. Bituin lang ang nagpapaliwanag sa 'min.

Bakit ba siya nag-alala? Syempre Mifuyu dahil sa 'yo kaya siya nag-alala. Tanga lungs.

"Balik na tayo," galit ba sya? Si Saito ba 'to? Tsaka diba siya naman ang nang-iwan?

Tumango nalang ako tapos nagsimula na siyang lumakad at sinundan ko nalang siya.

I felt something's really strange.

Tahimik lang kaming naglakad hanggang sa maka abot kami. Nakita ko silang lahat pati teachers.

Don't tell me nakahanap na sila ng pagkain at kami lang ni Saito yung wala kaya nagalit siya sa 'kin...?

"Mifuyu, buti buhay kapa," sabi ni Rika pagkakita niya sa 'kin.

"Yeah," sagot ko.

"Thank God you're alrigh," ma'am yan.

"Ok, ok so nakahanap ba kayo ng pagkain?" tanong ko. Gutom na aketch eh.

"I'll provide foods for you all nalang and you can eat the foods that you brought," sagot ni ma'am.

"Yay!"

"Thank you ma'am!"

"Yes! makakain narin ako!"

Grabe ah. Parang bata lang.

*Tsshh*

***

*Tsshh*

Nagulat silang lahat dahil sa nakita nila. Isang binatang lalake na kasing edad nila.

"Ikaw si Suzuki Miyagi, tama ba?" seryosong tanong ng binatang lalake habang tumingin siya sa mga mata ni Mifuyu.

Si Mifuyu naman napalingon lingon sa paligid pero nasa kanya lahat nakatingin. Tumingin uli siya sa binatang lalake at tinuro niya ang kanyang sarili.

"Ako?" tanong ng dalaga.

Magsasalita na sana ulit si Mifuyu kaso inunahan siya ni Saito.

"Ano bang kailangan mo?" tanong ni Saito sa binata. Ang sama ng tingin nya sa binata.

"Suzuki Miyagi or called as The Princess of The Demons," sagot n'ya nang nakatingin parin sa dalaga at mas lalo pang sumama ang tingin ni Saito sa binatang lalake.

'Suzuki? Sino bang tinutukoy nito? Ako?' Tumingin si Mifuyu sa binatang lalake.

"Yes, your real name is Suzuki Miyagi," pag sangayon ng binata.

"And you will join me, to be my partner," agad n'yang sabi. Halatang gulat na gulat sila sa sinabi ng binata.

"Ano? Kapartner mo?" 'Ahh kapartner,' sa isip isip ng dalaga pero meron siyang napagtanto.

"Taken na ako, meron na akong kapartner. Sorry, next time nalang. At tsaka Mifuyu Yuki ang pangalan ko, wala akong kilalang Suzuki Miyagi."

"You don't know the real you, don't you?"

'Ano bang pinagsasabi nito?' sa isip-isip ni Mifuyu.

"On 1869, A Princess was born, and was named Suzuki Miyagi. When she was at the age of ten, that Princess possessed the demons and killed thousands of people, including Lisa Ueda's family and also her family..."

Lahat ng mga tao sa paligid ay nagulat.. especially kina Rika at Saito.

"..and that Princess was you," sabi ng binata.

'Eh? Wait, bakit buhay pa ako kung 1869 ako pinanganak? At ako ang pumatay sa mga magulang ko? If I'm not mistaken they left me when I was still a new born baby. That's not possible!' sa isip-isip ni Mifuyu.

'Galing ah, saan niya nakuha ang totoo kong pangalan? At paano niya nalaman?' sa isip-isip ni Rika.

Nakita nila na lumakad papunta si Saito sa binatang lalake.

"Beautiful creature... Begone!" nanlaki mga mata nila dahil sa ginawa ni Kian. Tinamaan n'ya ito sa tiyan.

"What the f**k...!" reklamo ng binatang lalake sabay hinawakan ang kanyang tiyan. Umiling naman ang mga tao sa paligid.

"Teka, nalilito na ako. Ano ba yang mga mga pinagsinasabi mo? At sino ba ang mga yan?" tanong ni Mifuyu dahilan ng pagka tayo ng maayos ang binatang lalake.

"That's Lisa Ueda," sabi ng binata sabay turo kai Rika, napaurong naman ito.

"And this is Kian Miyagi," sabi ng binata sabay turo kai Saito o Kian. Napanganga ang dalaga.

'I'm definitely not Suzuki Miyagi. Baka may parte ng mukha ko na magkapareho sa kanya... at may kapatid si Saito?' Sa isip isip ni Mifuyu at tumingin ito kay Kian. Tumingin naman ito pabalik kay Mifuyu.

'Pero wala naman akong alam na meron siyang kapatid.' Nanlaki mga mata n'ya at naguguluhang tumingin si Saito sa kanya.

'Baka patay na?! Kawawa naman si Saito. Kaya pala ang bait niya sa 'kin.' sa isip isip ni Mifuyu at napangiyakngiyak.

Alam ng binata ang iniisip ng dalaga.

"I thought you're intelligent but I guess that's not true," sabi ng binatang lalake dahilan ng pagka kunot sa noo ni Mifuyu.

"You two are siblings," pagpatuloy ng binata sabay turo kina Mifuyu at Saito.

"We---? We're siblings?!" tanong ni Mifuyu habang nakatingin ito kay Saito.

'No way!' sa isip isip ni Mifuyu.

"Yup, it's true,"

"Weh? Di nga? Kami magkapatid? Kailan pa? Ni mas maganda pa nga ako keysa lalakeng ito," natatawang sabi ni Mifuyu. Napatawa naman si Rika.

"Nag-iisa lang ang nanay ninyo. They are immortals except for you who is different from them. But for some reason, someone transferred her power to you so you will be able to be reborn again. However, whenever you die, you will forget your memories, who you really are, and what you did."

"But you will remember it sooner or later."

"And---" sabi ng binata sabay lingon kay Saito at Rika. "You might seem to forgot what she did to your families. You better stop protecting her and give her to me." At agad nang nawala.

Mifuyu's POV

Iniwan ba naman?

At how can he know such a thing?

"I-is that true?" sabi ng isa sa mga classmate ko at tumingin naman silang lahat sa 'kin.

"No way!" Sigaw ko. Tumahimik naman silang lahat.

"I think we should go home tomorrow, tataposin nalang natin ang field trip soon," sabi ni ma'am. Binibitin lang ma'am? At tsaka ang dali lang nila maka recover ah?

"Yes!" Luke

"Di naman palaa totoo"

"Miss ko na ang pinakamahal kong pagkain," Shane.

"Takaw mo talaga kahit kailan," Sheila.

Hindi ko nalang sila pinansin at nakita ko namang pumasok na si Saito sa tent. Pumasok narin ako.

"Saito, totoo ba yung mga pinagsasabi n'ya?" tanong ko pero hindi siya sumagot. Akmang hihiga na siya pero pinigilan ko.

"Hoi! Saito! Sagotin mo nga ako!" sabi ko habang yiniyugyug sya.

"Don't forget that I am a man," sabi n'ya sabay tinulak ako sa kama. Nanlaki naman ang mga mata ko.

"D-diba magkapatid tayo?" sabi ko habang iniiwasan ang tingin n'ya. Binitawan n'ya ako at lumabas.

Humiga nalang ako. Wala narin akong ganang kumain. This was a horrible day.

Unang una, yung paglalakad pagkadating palang namin. Ikalawa, yung paghahanap ng pagkain, tsaka yung pagkaiwan ni Saito at yung lalake naman..

Hay nako, akala ko magiging maganda ang field trip namin, yun pala hindi.

Nakita kong bumalik si Saito na may dalang pagkain.

"Hindi ka pa kumain," sabi niya sabay abot ng pagkain. Umupo ako at sinabihan ko siya na wala akong gana pero kinuha n'ya kamay ko at nilagyan n'ya ito ng pagkain. Kinain ko nalang.

"Eh, ikaw?" tanong ko sabay tingin sa kanya. May pinakita naman siyang pagkain sa 'kin.

Nagulat ako nung tinapik n'ya ulo ko.

"Sorry about what I did earlier," sabi n'ya at lumabas na ulit.

This is unfair.

***