Violets are Blue

Paraiso Escondido

"What was that all about yesterday, Violet?" bungad ni Dinah nang maupo ako sa upuan sa loob ng classroom. Maaga siyang dumating.

"W-what?" kunwa'y wala akong maalala. Pasimpleng nilapag ko ang dalang bag. Sobrang ingat at patagilid kong nilapat ang pang-upo sa upuan. Ininda ko ang hapdi sa pagitan ng aking hita.

"Tinarayan mo 'ko, beh!" giit niya na pinandilatan ako ng mata.

Isang peke na ngiti ang ginuhit ko sa sulok ng aking labi. "Ay, 'yon ba. Sorry na."

"Dahil sa inakto mo kahapon napa-isip tuloy ako. Crush mo ba si Henrick?"

Muntik na akong mabulunan sa narinig. "H-Ha?" Napangiti ako ng pilit.

"Kagabi ko pa ito iniisip eh. Kilala kita hindi mo talaga type ang style ni Henrick pero kahapon nag-iba bigla ang pananaw ko."

Isang pilit na tawa ang pinakawala ko. "B-Bakit naman?"

"The way you stare at him, iisipin ko talaga may gusto ka sa kanya."

"W-What if gusto ko nga ang crush mo?"

Natigilan si Dinah. Sumeryoso ang mukha niya na mataman akong tinititigan. "W-Well, hindi ko alam." Naiiling siya.

"Would you be willing to hand him over to me, since you know... I'm your friend, Dinah?" Palatak akong tumawa kunwa'y binibiro ko lang siya.

"No!" walang pag-alinlangang tanggi ni Dinah. "Hindi na kita iimikin habang buhay, beh. Kalimutan mo na lang na matalik tayong magkaibigan kung ganoon." Ngumuso si Dinah na inirapan ako. Nilingon niya ang nakabukas na bintana.

"Seryoso?"

"Oo nga."

"Weeh, we have been best friends since childhood, Dinah. Ganoon mo lang ako kadaling kalimutan dahil kay Henrick—"

"Yes!" deritsong sagot ni Dinah.

Nagulat ako. Is she really that in love with him? "Gaya ka rin naman sa kanya di ba? You're selfish, Violet! Hindi mo nga inintindi ang nararamdaman ni Dinah kahapon," sigaw ng utak ko.

"Tama magkaibigan na tayo noon pa, Violet pero mas naunang dumating si Henrick sa buhay ko kaysa sayo," pag-amin ni Dinah.

"W-What do you mean?"

"His late father was my dad's best friend. I've known him from the beginning. Hindi lang crush ang nararamdaman ko sa kanya kundi mahal ko siya, Violet... mahal na mahal," madiin na bigkas ni Dinah sa huling kataga. Seryoso na tinapunan niya ako ng titig.

Napatiuna ako. Bigla akong nanliit sa sarili ko mula sa narinig kay Dinah. Ni katiting patungkol kay Henrick ay wala akong ideya kung saan ito nanggagaling na pamilya. Nakilala ko lang ito simula Grade-7. Maliban sa nakatira ito sa mamahaling condo at nagtatrabaho bilang part-time ay wala na... pero hindi naman iyon basehan upang sukuan ko ang nararamdaman ko kay Henrick. I have become selfish; what is the purpose of backing down?

Tumikhim ako upang makabawi. "Kilalang kilala mo na talaga siya?"

"Oo naman, at some point we keep it a secret na magkakilala ang pamilya namin... na magkilala kami simula pagkabata. Kaya 'wag mo nang agawin pa ang mahal ko, beh. Friends naman tayo di ba?" pabirong turan ni Dinah kahit alam ko seryoso siya sa pahayag.

***

"Beh, gusto n'yo ng drinks?" alok ko kina Dinah at Mia.

"Yes, isa akin beh," sang-ayon ni Mia na hindi man lang ako tiningnan. Nakaharap siya sa mga kagrupo namin na nagpractice ng sayaw para sa darating na graduation.

"Ikaw, Dinah gusto mo?"

"Di na, beh may tubig naman ako."

Sumaglit ako sa cafeteria upang bumili sana ng tubig at snacks. Kanina ko pa pilit maglakad ng tuwid at maayos. Hindi nawawala ang hapdi sa pang-ibabang bahagi ng katawan ko at tila lumalala dahil sa kakapractice ng sayaw.

Akma ko muling ihakbang ang paa nang may humagip sa braso ko.

"Mr. President?" Gulat ko na pinaglakbay ang mata kay Henrick.

"Tapos na ang practice n'yo?" tanong niya.

"Hindi pa, eh. Bibili lang sana ako ng snacks—" nabitin ko ang pangungusap. Napatili ako bigla. Hindi ko inaasahan ang kilos niya. Pinangko niya ako bigla saka nagsimulang umakyat ng hagdanan. "T-Teka, 'san mo ko dadalhin, Mr. President?" Naguguluhan ma'y napakapit ako sa balikat niya.

Sa halip na sagutin ako ay nagtuloy-tuloy siyang umakyat sa iilang baitang hanggang narating namin ang rooftop ng paaralan.

Maingat niya akong nilapag sa sementadong sahig. Hinubad niya ang suot na polo saka nilatag iyon at naunang umupo. "Halika, umupo ka. Dito muna tayo," imbita niya na tinapik ang katabing espasyo.

Sumunod ako't maingat na umupo. "Wala ka bang ibang gagawin? You're in student council committee. Papalapit ang graduation siguradong—"

"Madami sobrang madami."

"Bakit tayo nandito, masasayang ang oras mo—"

"Gusto ko lang tingnan ang kawalan kasama ka." Tiningala ni Henrick ang maasul na kalangitan. Saglit ay kumilos siya. Hindi nanghingi ng pahintulot ay humiga siya sa kandungan ko.

"D-Dinala mo 'ko dito para gawing unan?" Pinandilatan ko siya. Pinilit ko na itago ang kaba.

Napanguso siya. Akma siyang babangon nang mabilis ang palad kong pigilan ang balikat niya. "Ayaw mo?"

Muli ko siyang pinahiga sa kandungan ko. "H-Hindi naman. You may use me as a pillow whenever you need to."

Ngumiti siya't muling pinagpahinga ang ulo sa kandungan ko. "Gusto ko kasing magpahinga. I did so many things at marami pa akong e-ko-comply as a member of the committee. Kailangan ko rin ng energizer."

Napangiti ako. Nabuhayan ako ng loob. Siguro nga wala akong masyadong alam sa buhay nito pero ang makasama ang lalaki ay sapat na upang mapunan ang kulang sa puso ko.

"Violet?"

"Hmm?" Pinagsawa ko ang mata sa maasul na kalangitan. Sinundan ko ng tingin ang mga ibon na malayang lumilipad sa kawalan.

"Anong plano mo after graduation?"

Napatiuna ako. Hindi ko alam. Umungol ako kunwa'y nag-iisip. "H-Hindi ko pa alam, Henrick." Nanlumo ako sa sagot ko.

"Ba't ka nagmamaktol bigla?"

"I stopped you from leaving the country but here I am... walang pa akong mabuo na pangarap—"

"It will takes time to find what really makes you happy, Violet. Kailangan ng oras para pag-isipan natin kung ano ang gusto natin sa buhay. Don't stress yourself. Manatili ako hindi dahil pinigilan mo kundi kagustuhan ko."

"T-Thank you, Henrick."

"Dream weaves hope. For in dreams, there is magic, and in magic, there is hope, Violet."

Inabot niya ang ilang hibla na nakalugay ko na buhok at nilalaro ng kanyang daliri. Mataman niya ang akong tinititigan at ganoon din ako sa kanya. Pawang ang hampas ng hangin sa rooftop ang gumagawa ng kaluskos na mas lalong nagpapalindol ng puso ko sa sandaling ito.

"Henrick, may plano ka na ba?" bukas ko nang makalipas ang ilang segundong walang nagsalita. Nanatili ang kapwa paningin namin sa isa't isa.

Umungol siya bilang puna sa akin. Bakas niyon ang katiyakan.

"Anong pangarap mo?" I asked.

Pinikit niya ang mata tila ba dinama niya ang hangin bago niya binuka ang bibig. "Simple lang, makapagtapos ng pag-aaral. Makapagpatayo ng maliit na negosyo..." Binuka niya ang mata na inabot ang pisngi ko, "...at makasal sa babaeng pinapangarap ko, Violet."

Pinili ko na tumahimik. Hinawi ko ang ilang hibla ng buhok niya na nakataping sa kanyang noo. Sana ako na lang ang babaeng iyong pinapangarap. Sana ako na lang.

Namalayan ko na lang na hinagip at inunat niya ang batok ko't sadyang naglapat ang aming mga labi. Napakuyom ko ang palad na nakapatong sa dibdib niya. Sadyang sinuklian ko ang mainit na halik ng binata.

***

Lumipas ang mga araw ay naging kaswal ang turingan namin ni Henrick. Binabati niya ako sa tuwing magkasalubong kami. Kaswal din niya akong kinaka-usap maliban doon, we exchange messages time to time. We hang out at his condo once in a while ngunit sa kabila ng magaan naming pakikitungo sa isa't isa ay wala kaming label kahit na ba may nangyari na sa pagitan namin kahit na ba may bahagi sa loob ko ang naghahanap ng validation mula sa binata.

Henrick: Nasa labas ako. Ready ka na?

Nakangiti ang labi at sabik na binasa ko ang mensahe ni Henrick. Walang shortcut at tama ang spelling. Siyang siya.

Me: I'm coming

Humihingal at pawisan na nilapag ko ang dalang malaking backpack. Inabot ni Hernick ang palad ko upang tuluyang makaupo sa ibabaw ng lantay na nakalaan doon. Muli kaming bumalik sa lugar na pinagdalhan niya sa akin noon ang 'Paraiso Escondido' upang masilip muli ang magandang papalubog na araw. We planned in advance to spend our weekend at a rest house owned by Henrick's family. Ngunit tila ba nananadya ang panahon at biglang kumulimlim ang kalangitan.

Sunod-sunod na umaalingawngaw ang kulog at kidlat sa bukid na kinaroroonan namin. Bakas sa mukha ko ang gulat na may kasamang takot.

Naging mabilis si Henrick na damputin ang dala ko na bag. "Sisilong muna tayo sa kubo, Violet."

Tinakbo namin ang makitid na daan na puno ng talahib. Mga ilang metro ay natanaw na namin ang maliit na silongan na yari sa kawayan at nipa. Subalit bago pa namin narating ang munting bahay-kubo ay tuluyan nang umiyak ang kalangitan. Pawang basang basa kami nang marating iyon.

"Hindi yata nakisama ang panahon, Violet." Kusang hinubad ni Henrick ang t-shirt na suot at pinagpag at tinuyo niya sa nabasa ko na buhok.

"Y-Yeah." Nabubulol ako habang nakatingala sa kanya. Akma kong ibaba ang mata ngunit mas lalong bumundol ang kaba ko nang tumama sa makisig niyang pangangatawan. Damang dama ko ang mainit na enerhiya na nagmumula rito. Lalo na minsan sumagi sa daliri niya sa pisngi ko. I can distinctly perceive his captivating scent. Nais ko na lang isuksok ang sarili sa bisig niya.

Soaked by the rain, our bodies were drenched, yet a burning warmth kindled within me. Ibig ko na pangapusan ng hininga dahil sa tensyon na bumabalot sa pagitan namin... sa maliit na kubo. Tanging ang malakas na bagsak ng ulan mula sa kawalan ang sumakop na ingay sa buong bukid. Halos mabingi ako sa tinnding kabog ng puso ko.

Henrick swallowed hard, his gaze locked onto my slightly parted lips. "Violet," he calls out to me in a deep tone. Nakakapanayo ng balahibo.

Akma niyang dalhin ang daliri sa pisngi ko nang biglang pumainlang muli ang nanggagalaiting kawalan. Sunod-sunod na kulog at kidlat ang umaalingawngaw dahilan upang mapatili ako't napayakap sa kanya.

"Tang-ina!"

Napatawa ng mahina si Henrick nang marinig ang aking mura. "Tang-inang kulog at kidlat na'yan. H'wag n'yong takutin ang Violet ko!" bulyaw niya sa hangin na humigpit ang pagkakahapit niya sa beywang ko.

"V-Violet mo?" ulit ko sa sinabi niya.

Umungol siya na nakipagtagisan ng titig sa akin. Ang mga mata niya ang nagliliyab na ibig ko na lang matupok ngayon mismo.

"Violet mo?" ulit ko na naghahanap ng validation.

Out of nowhere, he blocked my mouth with his lips. Agad rumisponde ang katawan ko't mainit ko na sinalubong ng labi niya na mapanghanap. He ate me like I was the most appetizing meal he consumed. Hindi ko napigilan ang sarili at kusa kong diniin ang sarili sa kanya. Hanggang dinala at giniya niya ako pahiga sa matigas na papag. Pinulupot ko ang mga bisig sa kanyang leeg habang magkahinang ang aming mga labi. Tila nawalan ako ng kontrol at hinayaan ko siyang gawin ang nais niyang gawin sa katawan ko ng buong puso.

Natagpuan ko na lang ang sarili na hubo't hubad sa ilalim ni Henrick. Malamlam ang kanyang mga mata na nakatitig sa mukha ko. Kapagkuwan ay muli niyang sinakop ang labi ko na puno ng pagnanasa.

"Henrick," I screamed his name as I felt his wet lips and tongue run down to my neck, to my breasts, to my mound. His lips traveled all over my body leaving no part untouched.

I arched my body even more when his tongue reached my wet sensuality. Hanggang sa lumalim nang lumalim ang halik na aming pinagsaluhan. Muli niya akong inangkin ngunit sa pagkakataong ito ay sadyang narating namin kapwa ang rurok ng kiliting-kasukdulan... puno ng tamis at ligaya.

Pawang malamyos na ungol, halinghing at hiyaw ang sumakop sa munting kubo nang paulit-ulit sa ilalim ng umiyak at nangangalit na kawalan. Paulit-ulit hanggang kusang tumila ang ulan.

***

Salamat sa nakarating dito na kabanata.