I Know You Were Trouble

Kabanata 8

"Ikaw na naman? Ano na naman ang kailangan mo?" salubong ko sa bisitang prenteng nakaupo sa sofa habang binubuklat ang isang magazine.

Napatingin ito sa akin at ngumiti ng matamis. Napaismid ako, kailan pa natutong ngumiti ang supladong 'to?

"Bakit ang tagal mo naman atang bumaba? Kanina pa ako dito, hah." aniya at binalik ang magazine sa ilalim ng coffee table kung saan nakalagay ang mga mag.

"Sorry naman po kuya, pero wala po kasi akong naalalang may appointment pala ako ngayong araw na 'to." sarkastikong utas ko.

"It's okay. Napapatawad na kita. Pero ngayong nandito ka na pede na tayong umalis." kumunot ang noo ko habang pinapanood ang pag ayos niya nang kanyang shirt.

"Aalis? At saan naman tayo pupunta?" humalukipkip ako habang nakataas ang dalawang kilay. Kasi sa pagkaalala ko wala naman kaming usapan na magkikita kami o may pupuntahan eh.

Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako. Nanlaki ang mata ko sa kanyang ginawa. "It's a secret. Ayy. Wait." tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

"Okay na yan. Hindi mo na kailangang magpalit baka mas lalo tayong matatagalan." anya na para bang sarili niya ang kausap niya. Hindi ko alam kung anong irereact ko.

Hinila niya ako palabas ng bahay. "Teka lang." tawag ko sa kanya ngunit parang wala itong narinig. Hinigit ko ang kamay ko mula sa kanya pero mas lalo niya itong hinigpitan.

"Hoy! Kuya, bitawan mo nga ako. Hoy!!" tawag ko ngunit parang wala itong narinig. Malakas kong hinila ang kamay ko pero nagmamarka lang lalo ang hawak niya sa akin.

"Hoy! Ano bang problema mo? Saan mo ba ako dadalhin? Isusumbong kita kay Daddy." maktol ko habang hinila niya ako.

Pagdating sa tabi ng sasakyan niya ay binitawan niya na ako para pagbuksan. "Opps. Saan ka pupunta?" tanong niya habang hawak ang braso ko. Aalis na sana ako para bumalik ng bahay.

"Hindi ako sasama sayo. Baka kung ano pang gagawin mo sa akin. Kaya pede bang bitawan mo na ako, Kuya?"

"Kahit ano pang sabihin mo sasama ka sa akin." pinagbuksan niya ako ng pinto at tinulak ako pasakay ng owner type jeep.

"Hindi nga ako sasama sayo. Ano bang problema mo?" inis kong singhal ko sa kanya. Sino ba naman kasing hindi maiinis eh bigla-bigla ka nalang hilahin palabas ng bahay niyo para dalhin sa kung saan. k********g na 'tong ginagawa niya.

"Pede bang wag ka munang magsalita baka makalimutan kong dise-syete ka lang at mahalikan kita." inis niya ding singhal sa akin. Napatanga ako, seriously? Anong nakain ng taong 'to?

"Isusumbong kita kay Daddy. This is kidnapping." biglang kontra ko sa kanya ng makapasok na siya ng sasakyan. Lumapit siya sa akin para ikabit ang seatbelt ko.

"Sure. I don't care. Magsumbong ka....Yeah. This is kidnapping.... k********g a willing victim. Don't worry, dear. I won't hurt you. I don't hurt my girl." aniya sabay kindat.

HINDI ko talaga alam kung saan niya ako dadalhin, hindi ko din maintindihan ang mga katulong, bakit di nila ako tinulungan, parang gusto ko tuloy maiyak. Ganun ba kalaki ang tiwala nila sa Villacruz na 'to?

"I assure you, you will enjoy this day." rinig kong sabi niya pero hindi ko siya pinansin. Nasa labas ang atensyon ko. As much as possible, ayoko siyang kausapin, baka sakaling ibalik niya ako ng bahay.

Ang sarap-sarap ng tulog ko kanina tas bigla nalang siyang pumunta ng bahay ay sabihing may lakad kami. Napatingin ako sa suot long spaghetti strap top at long pajama.

Bigla akong napakapa sa dibdib ko. Hindi kasi ako mahilig matulog na may bra kaya nahuhubad ako ng bra, pero buti nalang may bra pala ako. Buti nalang at nagkapaghilamos ako't nakapagsepilyo bago bumaba kanina. Nakakahiya talaga, nakakainis naman kasi ang lalaking 'to.

Tumigil ang sasakyan sa labas ng isang malawak na taniman ng orange. Wow. May orange farm sila. "Andito na tayo, mahal na binibini." tawag niya sa akin.

Pero imbis na pansinin ito ay nauna akong bumaba at tumakbo papuntang gate. "Good morning, miss. Anong maipaglilingkod namin sa inyo?" nakangiting tanong sa akin ng guard.

"Uhm-"

"She's with me, Cielo. Papapasukin mo." hindi ako lumingon sa kanya pero bumaling sa gawi nito ang guard.

"Kayo pala Sir Gaven. Magandang umaga po." bati ng guard dito. "Pasok na kayo Maam." bumukas ang gate at pumasok naman ako.

"Girlfriend niyo Sir?" rinig ko pang tanong nito kay Gaven. Mahinang hakbang ang ginawa ko baka sakaling marinig ko ang magiging sagot nito.

"Hindi pa. Pero malapit na." parang may kung anong insektong nagwala sa tiyan ko at biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko sa narinig.

Nang marinig ko ang yapak nito sa likod ko ay binilisan ko ang paglalakad, ayokong maabutan niya ako. Kung pede lang maging cold ang treatment ko sa kanya, gagawin ko. Dahil na din sa panghihila niya sa akin papunta dito. Di man lang ako na inform ma dito pala kami pupunta, di ko tuloy nadala ang phone ko.

"Galit ka." hindi yun tanong ngunit isang statement. Alam niyang galit ako sa kanya, sino ba naman kasing matinong tao ang hindi maiinis, magagalit sa ginawa niya di ba?

"Sydney wait." hinabol niya ako at hinawakan sa braso. Tumigil ako sa paglalakad pero hindi ako lumilingon sa kanya.

"Okay. Hindi ko kasi alam paano ka aayain. Dahil alam ko na kapag inaya kita, tatanggihan mo ako. Kaya ang ginawa ko ay sapilitan kang dalhin dito. I'm sorry." kinagat niya ang labi niya na para bang may mali siyang sinabi.

"I hate saying sorry." bulong niya.

"Kaya mo ako hinila nalang basta-basta? Wow. Sa tingin mo dahil sa ginawa mo, mabibigyan pa kita ng pagkakataong maging kaibigan ako? Paano ako makipagkaibigan sa taong hindi marunong rumespeto ng desisyon ng isang tao."

"So, anong gusto mong gawin ko? Iuuwi kita sa inyo? Andito na tayo, gusto ko lang naman kasing makasama ka."

"You know what Gaven. Hindi ko alam kung sinong mas matanda sa ating dalawa. You're 28 na for pete sake kaya please lang, act as your age. Kung ano man ang rason mo bakit mo ito ginagawa. I am telling you, it's useless."

Biglang dumilim ang mukha nito. Alam kong offensive ang sinabi ko pero tama lang naman yun para naman marealized niyang hindi sa lahat ng pagkakataon, kailangan mong magmadali. Anong gamit ng slow down?

"It will never be useless, Sydney. You know, why? Because I am doing this what my heart told me. Call me anything you want but you can't stop me. Mula ng dumating ka sa buhay ko nagkagulo-gulo na ang utak ko. Actually, hindi ko naman dapat maramdaman 'to eh. Tulad ng sabi mo, 28 na ako pero putangina, bakit kasi ngayon pa." ginulo niya ang buhok sabay talikod sa akin.

Nalaglag ang panga ko. Hindi ko na alam kung anong irereact ko. Nabigla ako sa biglang outbrust nito. Sino ba naman ang hindi kung ito ang unang beses mong makakita ng taong nagpahayag ng saloobin sa harapan mo.

"Wag mong sabihing may gusto ka sa akin?" biglang tanong ko. Humarap ito sa akin at hinawakan ang magkabilang balikat ko sabay yugyug.

"Inosente ka lang ba talaga o nagmamanhid-manhidan? OO! Gusto kita. s**t. Pero hindi pwede dahil bata ka pa." pigil-sigaw niyang bulalas sa akin. Hindi ko magawang kumurap.

"Kaya mo ba ako dinala dito, dahil gusto mo ako?" inosenteng tanong tanong ko ulit. Binitawan niya ako at hinawi niya ang buhok niya patalikod at sumigaw na parang frustrated talaga.

"s**t. Bakit ba ako nagkakagusto sa isang batang katulad mo?" he says more than to himself.

"Oo, dinala kita dito dahil gusto kita. I am torned between, letting this feeling sink or go. But as you can see, I want it sink, sink 'til we both sink together." hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at tiningnan ako sa mata.

"But, it's forbidden."

"Dahil bata pa ako?"

"Parang ganun na nga..... Sorry. I'm sorry, Sydney. Hindi ko dapat sinasabi ang mga bagay na 'to. God. Bakit ba ako natatapat sa isang inosenteng batang katulad mo. f**k!" ginulo niya ulit ang buhok niya at tumalikod para maunang sumuong sa taniman ng orange.