Nakatayo si Roman sa tabi ng kama ni Blair, tahimik na pinagmamasdan habang nakikipag-usap
ito sa mga kapatid niya.
Maputla pa rin siya, at halata ang pagod sa bawat linya ng mukha, pero nando’n pa rin ang
pamilyar na apoy sa mga mata niya—ang tatag na laging nagpapagaan ng loob ni Roman. Alam
niyang matapang si Blair, pero kahit ang pinakamatibay na tao, may hangganan din. At
sisiguraduhin niyang hindi na siya kailanman masasaktan muli.
‘Didn’t I already promise that before?’ tanong ni Roman sa sarili.
Pero dahil sa hindi napigilang pag-alis ni Blair sa kumpanya, nangyari ang hindi dapat mangyari.
Para masiguradong ito na ang talagang huli, alam ni Roman na may dapat siyang gawain. Kaya
naman nagpaalam ito sa dalaga.
“May tatawagan lang ako. Babalik ako agad. Just try to rest, o
