“Hayop!" Kung kanina, kahit nag-aalburoto na ang kalooban ko habang kaharap ang walang puso kong tiyahin ay nagawa ko pa rin na kontrolin ang sarili ko, ngayon ay hindi na. Makailang ulit kong sinuntok ang ang mukha ni Hernan! “Kriminal kang hayop ka!" Kinuyumos ko ang kwelyo ng damit niya. "Wala kang kwentang tao. Walang awa mong pinatay ang mga magulang ko na kapatid ng asawa mo.” Sandali kong nilingon ang tiyahin kong nakasalampak na sa sahig at impit na humagulgol. Inuuntog-untog rin nito ang ulo niya sa selda. “Ngayon, anong pakiramdam na ang asawa mo mismo ang pumatay sa sarili n’yong anak? Masakit ba? Deserve n’yo ‘yan! Namnamin n’yo!"
"Tumahimik ka!” kapos sa hiningang sigaw ni Hernan na mapaklang tawa ang sagot ko.
“Akala ko, si Hector na ang pinakamaswerteng tao sa mundo. Nas
