Vanishing Memory (Completed)

Chapter 8

Hindi pa nila kabisado ang kwebang papasukin, dahil ang mga naunang archaeologist ay hanggang bungad lang ang napasok nila, nag lagay ang mga ito ng tanda para malaman kung saan lang sila nakapasok at kung alin ang safe na daanan

Hindi muna lahat papasok mauuna ang ilan sa mga experto at ang ilan sa mga Team Leader, para alamin ang kanilang dadaanan kung ito ay safe para sila ang magpatuloy lumipas ang maghapon at nanunton ng mga itong tamang daan panutungo sa malalim nitong bahagi na markahan din nila ang mga lugar na dapat nilang siyasatin kinabukasan

Sa unang araw ng kanilang pagpasok sa kweba ang Team A & B ang nanguna, at kinabukasan ang team C & D naman ang susunod, habang sila na Team E ay magiikot ikot muna sa paligid ng kweba kung may iba pa silang makikita.

At Team na nasa loob ay nagsimula ng magtrabaho, may ilan ng nakuhang artifact mula sa sinaunang tao na nakatira sa lugar na iyon

pero wala pang patunay kung ang mga nakukuha nila doon ay talagang sa mga sina-unang tao nga na tumira duon o sadyang binaon lang ito ng mga bagong tao, bago mapatunayan ay kailangan muna nila ito dalin sa bayan para masuri dahil nandon ang mga gamit na kakailangan para masuri ang mga ito, dahil mahihirapn sila kung dadalhin nila itong lahat.

Habang nagiikot sa paligid ng kweba ang Team E, si Miles bahagyang napalayo sa grupo, napansin niyang parang may pintong bato sa banda dulo ng kweba, agad niya itong pinuntahan mukha itong isa pang lagusan, pero pagpasok niya sa loob, mukha naman itong dead end na, “Siguro pinag-iimabakan lang ito.” Sa isip nya

Ng palabas na siya ay may napansin siyang bagay na nakaukit sa dingging nito, inilawan niya ito para itong letter C, ano kaya nag ibig nitong sabihin

At bigla siya napaisip, letter C? kung isang nga itong letter na gamit sa alphabeto ngayon malamang ang kweba na iyon ay hindi tinirahan ng sinunang tao, at ang mga gamit na nakukuha dun ngayon ay hindi galing sa matagal ng panahon hinawakan niya ang nakaukit, ng bigla siyang nakaramdam ng panlalamig at parang lahat ng hangin sa lugar na iyon ang unti-nuting nawawala, nahihirapan na siyang huminga na para bang may pumipiga sa kanyang puso upang pigilan iyon sa pagtibok.

Unti unti ay napapaluhod siya at piling niya ano mang minuto ay mawawalan na siya ng malay ng biglang may isang malakas na kamay ang humila sa kanya palabas doon sa mallit na lagusan.

Parang ang paningin niya ay nanlabo pa medyo hindi pa niya maaninag yung tao na humila sa kanya, pakiramdam niya ay binuhusan siya nag malamig na tubig, nangingig ang kanyang buong katawan para siyang babagsak kailangan niya ng makakapitan

Habol ang hininga na yumakap siya sa taong nakaluhod sa harap niya, hindi din niya maintindihan ang sinasabi nito dahil feeling niya mas malakas pa ang t***k ng kanyang puso kaysa sa boses nito naramdaman siguro nito ang kanyang panginginig at sa huli ay niyakap din siya nito at dahan dahang hinaplos ang kanyang likod, ramdam siya ang init ng palad nito na parang may gamot para kumalma siya.

Kumalas siya sa kanyang pagkakayakap dito at paluhod na umupo, pero nanatili pa rin siyang naka-yuko

“Are you okay?”. Sabi nito na may pagaalala sa tinig

Ngayon ay malinaw na ang sinasabi nito at naririnig na niya ng buo.

Bahagyan siyang nagulat dahil hindi niya inaasahan na ito ang makakakita sa kanya

”gosh, sa lahat ng makaka-kita sa kanya bakit ito pa.” sa isip niya, kahit na ganoon ay nag papasalamat siya dito ay hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng hiya.

Hindi na siya nagsalita at tumango na lamang biglang tugon may pagaalala ito na nababakas sa kanyang mga mata habang nakatingin sa kanya, hindi katulad ng mga unang araw na para bang mayginawa siyang kasalanan kung makatitig ito sa kanya, na kung nakakamatay lang ang titig nito malamang na patay na siya

“Are you sure, you really okay?” tanong nitong muli sa kanya

“I’m okay, Thank you!.” Sa wakas ay nasabi din niya

“What happened? Tell me.” Sabi nito na ma-otoridad na tono ng boses na para bang dapat niya sabihin ang lahat ng kanyang alam at wala siyang nagawa kundi sabihin dito ang nangyari tumango ako at nagsimulang mag kwento

“pag pasok ko akala ko ay pintongtutugon sa malaking kweba, pero hindi at may nakita ako na nakaukit na letter C sa dingding”.

“Letter C?”tanong nito

“oo letter C, iyon ang nasa isip ko kaya sinubukan kong hawakan, pero nung hinawakan ko ito, hindi ko alam pero parang nauubos ang hangin sa loob, at iyon mga oras na iyon ng maabutan mo ako at hinatak palabas.” Wika ko dito habang pinag mamasdan itong matamang nakatitig sa kanya

Tumayo ito at pumasok sa loob, inilawan nito ang kanyang sinabi, nahula ko naman ay nakita nito, hinawakan niya ito at tumingin sa kanya

Sa tingin ko ay mukhang hindi ito na niniwala sa kanya base sa ekspresyon ng mukha ito, naka salubong na naman kasi ang dalawa at makakapal nitong kilay, ganon pa man kahit na madalas ito naka simangot ay hindi nababawasan ang gandang lalaki nito

Lumakad na ito palabas pero walang salitang narinig mula sa kanya, inalayan siya nitong makatayo

Hinawakan siya nito sa braso at ang isang kamay nito sa kanya beywang, ito na naman siya sa tuwing madidikit siya dito ay hindi niya alam kung papaanong ipapaliwanag ang kanyang nararamdaman, wala itong kaimik-imik hanggang sa makarating sila sa tent

Nakita niya ang papalapit ang kanyang team, at pag-aalala ang nababakas sa mga mukha nito

“anong nangyari”. Tanong ni Ms. Janet

“nahilo lang ako, at pasalamat ako kay Mr. Lance at nagpunta siya sa bandang dulo ng kweba at nakita niya ako”. Tugin niya

“Thank you Mr. Wilkes.” Ani Cel

“Ano ba naman yan, Miles kung ganyan ka kahina dapat ay hindi ka na lang sumama dito, binibigyan mo na lang palagi ng problema si Mr. Wilkes, mula umpisa hanggang ngayon ba naman.” Ani Lizzie na may pag kairita tinig nito

“pwede ba Lizzie kahit lang misan, tigilan mo si Miles, hindi niya gusto ang nangyari. Okay” mahinahon pero madiin na salita dito ni Shun

Inalalayan na siya ni Vince at Andrie, pero bago siya pumasok sa tent, limingon muna siya kay Lance

“I’m so sorry Mr. Lance for all the trouble i’ve cause to you”. Aniya dito dahil kung tutuusin ay tama si Lizzie, dahil kahit siya ay napapasin na din iyon kasi simula ng dumating iya sa lugar kung ano ano na ang nangyayari na hindi niya maipaliwag

“It’s not a big deal, just get some rest.” Sabi nito at tuluyan ng umalis at lumapit sa iba pang expert

Nang makapasok siya sa tent ay sumunod ang dalawa niya ng kaibigan

“Girl, what happened ba?” pag uusisa ni Cel

“pansin ko nga din parang ang tamlay mo simula ng dumating tayo dito”. Ani Shun

“Girls, chill” sabi ko ng may konting sigla.

“siguro ay napagod lang ako dahil ito ang unang beses ko na umakyat nang bundok”

Naputol ang pag-uusap nila ng pumasok si Ms. Janet

“Girls, hayaan nyo munang makapag pahinga si Miles, lumabas na kayo at bumalik na sa trabaho.” Utos nito sa dalawa bago mawala sa paningin nila.

“oh sya. Pahinga ka muna malapit na rin naman matapos ang araw na ito kaya, ituloy mo nayang pagpahinga mo, para bukas ay makabawi ka”. Ani Cel

“oo kailangan mong bumawi bukas, dahil siguradong nag iinit na tenga nong si Lizzie, dahil na iinggit un kasi ay malapit sayo si papa Lance, uyy!” ani Shun at pinaikot ikot nito ang daliri papunta sa ilong niya at pinitik ito

“ouch!”. Wika ko habang hawak hawak ang ilong na pinitik nito

“bye.. pahinga ka na” kaway ni shun habang papalabas ng tent

“ano lagay ni Miles,” bungad na tanong ni Andrei kay Shun

“Don’t you worry, okay lang nag bebe labs mo, kaya get back to work na baka mapagalitan na tayo.” Sabay hila sa braso nina Andrei at Cel palayo sa tent