Wizard Tale

Chapter 30 Don't Let it Swallow You

Bela's POV

Itigil nyo nato please! Sapo-sapo ko ang ulo ko.

Mga imahe ni Mama and Papa, paulit-ulit na pinapakita sakin. Paulit-ulit silang pinapatay sa harapan ko. Parang sirang plaka.

“Tama na!” walang tigil kong sigaw.

“Bela huminahon ka wag kang mag papadala,” sigaw sakin ni Jack.

Kanina pa nya ako pinapatigil pero hindi ko sya mapakinggan. Gusto ko din tumigil pero hindi ko talaga magawa.

Bakit ang sakit-sakit ng puso ko?

“Mama, Papa.” bulong ko.

Tumulo na naman ang luha ko. Paulit-ulit kong nakikita, ayoko na. Napapikit ako ng mariin.

“Aaahhh!” sigaw ko. Hindi ko kaya, hindi ko parin pala tanggap na wala na sila.

Ang sakit nahihirapan na ako. I'm gonna lose my mind.

“Bela,” napatigil ako sa sobrang lakas ng sigaw ni Jack.

“It's just the past Bela, snap out of it! Come on babe, don't let it swallow you!” sobrang lakas ng sigaw nya. Para akong nagising sa isang bangungot, unti-unting bumalik ako sa sarili.

Nakita kong nag-c***k at nabasag na parang salamin ang imahe ng walang buhay na katawan ni Mama and Papa sa isip ko. Kimurap ako ng ilang beses. Luminga-linga ako at nakita kong nandito parin ako sa kinatatayuan ko. Ramdam ko ang bilis ng paghinga, para akong tumakbo.

“Babe,” narinig kong sabi ni Jack habang hinihingal. Napalingon ako sakanya, nakayakap sya sakin.

Gulat akong tumitig sakanya, ngumiti sya. That smile made me relief for a moment, it shows calmness.

“You're back,” sabi nya at sinandal ang noo nya sa balikat ko.

Hindi ako agad naka-react, naka tulala padin ako.

I escaped their dark magic, all thanks to Jack. Tinignan ko sya ng may pasasalamat kahit hindi sya nakatingin sakin. Nanatiling nakayuko ang ulo nya, medyo naawa ako dahil mukang napagod sya sa pagkumbinsi sakin na itigil ang pagkain ng itim na kapangyarihan sa sistema ko.

Itong oras na ito ay hindi ko sya inirapan o tinarayan, natahimik lang ako sa tabi nya pero malaki ang pasasalamat ko sakanya.

Mile's POV

USELESS

That's the word that describe me. Tulala akong nakatingin sa langit, tumatakbo sa isipan ko ang nakaraan. Para itong isang eksena sa telebisyon.

“Hoy bata ka! bilisan mo ang kilos mo!” bulyaw ng matandang babae na may-ari ng pinag-tra-trabahuan ko.

“Opo, pasensya na.” mahina kong sabi.

Pilit akong ngumiti kahit pagod na pagod na ako.

Humiwalay ako sa mga magulang ko. I choose to run away and live on my own, I want to be independent, pero hindi pala ganon kadali. Hawak ang tray na puno ng pagkain ay mabilis akong tumakbo para i-serve ito sa customer. Pilit akong pinapakilos ng mabilis ng aking amo, hindi nya man lang naramdaman na pagod na ako. Pero sa pagtakbo ko bigla nalang akong natapilok dahil sa nakaawang na kahoy.

BLAG

Natapon lahat ng pagkain sa sahig at nabuhusan pa ako ng juice sa ulo ko. Napapikit ako sa paparating na sigaw sakin.

“Punyeta ka talaga! ang bagal-bagal na nga kumilos, lampa pa!” sigaw sakin ng matandang babae na syang amo ko. Lahat ng tao sa kainan nakatingin sakin, kita kong naaawa sila sakin at naiinis ako dahil dun.

“Halika dito,” bigla nalang nya akong hinawakan sa collar ng damit ko para hilahin at kaladkarin papuntang kusina. Halos mapunit na ang manipis kong damit.

“D'yan ka, mag lampaso ka ng sahig para magkaroon ka man lang ng kwenta,” sabi nya at binato sa mukha ko ang maduming basahan sabay alis.

Lahat ng pinapasukan ko ganon na ganon ang sinasabi.

Lampa.

Mabagal kumilos.

Walang kwenta.

Salita na nagpapasakit ng damdamin ko. Ngayon nararamdaman ko na naman, dinudurog ako nito.

“I'm Useless,” bigkas ko ulit sa langit.

“Mile,” may narinig akong boses na tumawag sakin. Nilingon ko kung kanino yun, at nakita ko sya.

“Ice,” mahina kong sabi. Numiti sya nilahad nya kamay nya sakin.

“Alalahanin mo lahat ng nagawa mo Mile, wag kang panghinaan. Marami kang nagawa, ibang-iba sa nakaraan,” sabi nya.

“Don't let this dark magic swallow you,” sabi nya pa. Unti-unti kong inabot ang kamay nya.

Paghawak ko ng kamay nya ay naramdaman kong nabasag na parang salamin ang paligid ko, at dun ko nakita ang liwanag.

Tama sya hindi dapat ako panghinaan dahil sa nakaraan.

I'm fast now, kasing bilis ng kidlat.

I'm not weak, isa na akong S Class Wizard.

I'm not useless, kaya kung tumulong.

Yes and I'm here to help my friends.

“Thank you," nasabi ko sakanya.

Kera's POV

Madilim sobrang dilim.

Sob sob

Hikbi ko, puro matataas na puno, madilim na kalangitan at ako lang mag-isa. May chest hurts. I just want to be gone, away from the pain and loneliness I'm feeling right now.

Walang gusto kumaibigan sakin dati nung bata pa ako, hindi ako palaayos, masungit ako, hindi ako pala imik but no one insisted to be my friend. Every time I cried because of loneliness no one is there, my parents can't even see that I'm hurt because they're too busy about their shity Council meetings.

“Stop this right now Kera,” galit na sabi ni Tob. Walang emosyong tinignan ko sya at lumayo.

Tumakbo ako hanggang sa may makita akong lawa, tumitig ako dun.

I can see my eyes. Malungkot napaka lungkot.

Pumikit ako, I'm so done. Humakbang ako papunta dun at...

“Oh no you dont,” naramdaman kong hinila ako ni Tob at lumayo sa lawa.

Nagpumiglas ako. Halos masama sya sa pagtalon ko pero malakas tong lalaking may hawak sakin. I kicked his left knee so he will be out of balance, but he is quick to used his magic. Now I am the one who's knocked out.

I tried to used mine, we are battling at this very moment.

“Bitawan mo ako,” mahina kong sabi at tumulo nanaman ang luha. Sobrang sakit ng nararamdaman ko ngayon.

You think my life was okay before? No! I was alone. Can't he just let me take my own life? I'm already tired.

“Kera,” tawag nya sakin. Titig na titig sya sakin.

“You're not alone. Don't ever say that again because you have us, you have more than just one friend Kera. Now stop this crazy s**t, you're under their dark magic, dont let it swallow you,” madiin nyang sabi.

Nagulat ako nang isang plash ng tubig ang bumuhos sa mukha ko. Just enough to wet my face.

Nabalik ako sa wisyo. And the words that he said, played inside my mind.

He's right, I forgot I have them. Napahawak ako sandali sa ulo ko, nawala ang memorya ko sakanila nang mapasailamin ako ng dark magic. All I remember is that I'm alone. I really was before, but that didn't took long because they were there.

Tuluyang nabasag ang salamin na unti-unting nagkukulong sakin. I was stunned for moment, then took a deep breathe.

I'm free.

Mike's POV

Damn you son of a b***h.

Galit kong mura sa isip ko nang sipain ako sa mukha ni Agony. She is quite skilled, I keep myself guarded by her movements.

“You,” sabi ko at pinaulanan sya ng Earth Ball. That she easily dodged.

I didn't stop there, I did all the attacks I could think off. I did some damage to her, but she just ignored it. She's a tough one.

“I like seeing your angry face hhmm.” sabi nya. Nagulat ako nang mabilis syang nakalapit sakin nagawa pa nyang hawakan ang pisngi ko.

“But I love seeing the pain in your eyes,” mahina nyang sabi na medyo kinilabutan ako.

“Creep!” singhal ko at hinawakan ang pulsuhan nya sabay balibag sakanya.

“Aarrggg!” she groaned.

Binitawan ko sya at lumayo sakanya. I dont like hurting girls, but if they hurt my friends I hurt them more.

She managed to stood up then glared at me.

“I can see it,” sabi nya. Ang masamang tingin nya kanina napalitan ng nakakalokong tingin, kumunot ang noo ko.

“I can see your agony, Mike Ulter Delroza.” she said also mentioning my full name.

She looks like a crazy girl while grinning evilly, I don't know what's on her mind. All I know is that... it's not good.

“What do you want from us?” I asked. Umiling sya. They don't want anything?

“This is an order from the Prince,” sabi nya at hindi ko na naman namalayang nakalapit na sya sakin.

She's fast.

“Let you suffer,” bulong nya.

Tinapat nya sakin ang palad nya at may lumitaw na itim na ilaw mula doon. Nang malaman ko kung anong balak nya, huli na para umiwas.

“You will now face your own agony,” bulong nya. Bullshit!

Namanhid ang buong katawan ko, nakita ko nalang ang sarili kong tulala. I still have senses around me, pero ngayon nakatuon ang tingin ko sa isang batang babae sa harapan ko.

Nakangiti syang lumapit sakin.

“Kuya Mike!” maligayang tawag nya sabay yakap sakin.

Hinaplos ko ang malambot nyang buhok tinignan ko ng mabuti ang mukha nyang, halos kahawig na kahawig ko.

“Danica,” bulong ko sa kapatid ko.

What is this? Why am I here?

“Kuya miss na miss na kita,” sabi nya na nakayakap parin sakin. Biglang bumaksak ang luha ko, f*****g s**t.

“Danic—” naputol ang sasabihin ko nang unti-unti na syang naglalaho. Nataranta ako.

“Danica stay here,” I said and my tears started to fall again.

Nawala sya pero nakita ko sya ulit, sa sitwasyong ayokong makita sya.

Not this again.

“Aaahhh!” sigaw nya.

Bakita kong nakatali ang dalawang paa nya at kamay habang hinahampas ng lalakeng naka itim na cloak. May hawak syang latigo na naglalabas ng kuryente, yun ang gamit nyang panghampas sa kapatid ko.

Madilim ang lugar, punit-punit na ang suot nya. Nakabaliktad sya at kitang-kita ko ang tumutulong pulang likido na nang gagaling sakanya.

Blood.

No not again.

“Aaaahh! t-tama na! aahh!” sigaw nya na may kasamang hikbi.

Tuloy parin ang paghampas sakanya ng latigo.

Ito yung araw na nakidnap kami, pero dahil bata palang kami wala akong nagawa. I'm so damn weak before.

Hindi ko na dapat sya pinansyal sa gubat. Kasalanan ko... kasalanan ko lahat. I dragged my little sister to danger.

Tatakbo sana ako sa direksyon nila pero naramdaman ko ang malamig na kadena na nakapulupot sa kamay at paa ko.

Hindi, hindi pwede. Kailangan ko syang iligtas.

“Danica!” sigaw ko.

Humarap sakin ang tarantadong humahampas sakanya ng paulit-ulit. He's smirking, humarap ulit sya at tinuloy ang pag hampas sa kapatid ko habang naka ngiti na parang baliw.

Halos naliligo na sa sariling dugo ang kapatid ko.

“Ha-Ha-Ha-Ha,” tumawa ang lalaki.

Humigpit ang kapit ko sa kadena at pilit tinatanggal.

“YOU! f*****g GO TO HELL!” sigaw ko.

“K-kuya hindi ko na k-kaya,” bulong ng kapatid ko. Nakita kong bumibigat na ang talukap ng mga mata nya.

I keep on pulling the chains has been keeping me from going towards my little sister.

“No, hang on Danica! I'm gonna get you out of that f*****g rope!” umiling sya.

"K-kuya r-remember this i-is not your f-ault. I l-love you K-kuya and M-mom, D-dad.” nanghihinang sabi nya at nakita kong dahan-dahan syang pumikit.

Her head lifelessly falls down.

No, no, no!

“Danica, Danica wag! dont close your eyes please,” pakiusap ko.

I didn't get any response.

“Hindi itigil mo yan! Stop it right now you asshole!” sigaw ko habang panay ang tulo ng luha ko.

I just want to cut my hands off, just to get near to Danica.

Damn it!

Damn it!

Damn it!

SLAP

Naramdaman ko bigla ang manhid ng pisngi ko.

“Hey dumbass get into your senses!” narinig kong sigaw ng sumampal sakin.

My sight was too blurry. Nang umayos naaninag ko si Kera, and the others behind her.

“Dont let it swallow you man, come on.” sabi ni Jack kasama si Tob at Ice.

“It's not your fault, that's what she said right?” sabi ni Bela at nasalikod nya si Mile.

Narinig ata nila ang mga binubulong ko. Nagcrack ang paligid ko at tuluyang nabasag. The dark magic is gone? nawala na ang kapatid ko pati na din ang lalaki.

The sigh that I saw was horrible. Pero gumaan ang pakiramdam ko, when I finally saw them. That freaking magic I was almost been swallow deep.

Tumingala ako sa langit.

So you are my agony?

Danica.