Ang drama ni Daen kaninang umaga. Hanggang ngayon tuloy, iniisip ko pa rin kung bakit nag-walk out ang isang 'yon. Hindi ako makapag-focus dito sa ginagawa kong report.
Noong dumating ang lunch, lumabas muna ako ng building. Kailangan kong makahinga... feeling ko, nasu-suffocate ako roon sa loob ng office– ang arte, e, 'no? Pwede namang hindi na lang makahiya nang ayos.
Sadyang hindi lang komportable dahil close lahat ng nandoon. Ako lang 'yong naiiba at walang kasama. Ramdam ko na hindi ako belong sa group na 'yon kaya umalis na ako. Hindi rin naman nila kasalanan. In the first place, hindi nila ako kaibigan.
Sanay na rin ako sa ganito. Ilan taon na akong walang kasama at mag-isa. Ngayon pa ba ako malulungkot? Though hindi ko rin maitatanggi na mahirap ang ganitong sitwasyon. Sanaya
