The Forbidden Temptation

10: Eighteenth Birthday

"Ayoko, 'wag ka na lang maligo ngayon," sabi niya. Ni ayaw mag-abalang titigan ako habang nagsasalita. Napaka talaga!

Tinawanan ko siya. "Ano ka, siniswerte? Bak't kita susundin? Ikaw 'tong intruder, ikaw pa itong... geez..."

Hinubad ko ang roba at ipinatong sa isang lounger. Nakaupo siya sa sofa, nakataas ang mga paa sa maliit na mesa. Even those fine hairs on his long legs and clean nails added points to his sexy checklist sa isip ko.

Basain ko kaya para maisipan niyang maligo?

Nakita ko ang pagtangis ng panga niya nang ilibot ang mata sa suot kong yellow two-piece.

"You are..." sabi niya habang sobrang kunot ng noo. Ay, hindi siya na-amaze sa coca-cola body ko?

"Sexy?" Nginisihan ko siya at nag-pose pa talaga sa harap niya, kaya napataas ang kilay niya.

"You look like a trying-hard girl," sagot niya, pansin kong nangagalaiti siya dahil dumadalas ang pagtangis ng panga niya.

Napanganga ako sa sinabi niya, pero dinaan ko na lang sa tawa. "Excuse me? Let me tell you my vital statistics—"

Nag-iwas siya ng tingin kaya natawa ako. "I'm not interested. Aalis na ako."

"Fine! Boring! Matanda na kasi palibhasa." Sumenyas pa akong binaba ang hinlalaki para ipakita sa kanya na loser siya.

Naiirita niya akong hinarap. "Maghanap ka ng ibang kalaro mo, bebe." Ngumisi siya, at imbes na mairita, mas natuwa pa nga ako sa pagtawag niya ng bebe kaysa tawagin akong isip-bata—mas nakakatuwa iyon.

Mas gusto ko yung pinapatulan niya ako kaysa hindi pinapansin.

"Bakit naman, bebe?" Inasar ko pa siyang lalo. Kung ayaw niyang makipaglaro sa akin, edi ako na lang makipaglaro sa kanya, akala niya ha?

Nangunot ang noo niya, pero agad ring nanlaki ang mata niya nang may makita sa mukha ko.

"Hey—what!" sabi ko, nagtataka.

Sa cargo short at t-shirt niya ay walang pagaalinlangan itong tumalon sa pool at lumapit sa akin.

Sa nahihintakutang tingin niya, agad niya akong hinapit palapit sa kanya at magaang pinunasan ang may dugong tumulo sa itaas ng labi ko.

"Your nose is... bleeding," sabi niya, at agad akong binuhat, naglakad paakyat ng hagdan ng pool.

Inupo niya ako sa sofa na inupuan niya kanina at hinilot ang bridge ng ilong ko.

"W-what are you doing?" Ito na ata ang pinakamalapit naming pagdidikit so far, mukhang ito na nga.

"Saan ang mga tissue at towels niyo rito?" muli niyang binuhat ako sa loob ng pavilion at iniupo sa sofa.

Mabilis lang namang makita ang hygiene corner, dahil wala namang ibang division ang pavilion. Sa di kalayuan, andiyan na agad ang kama.

Pinunsan niya ang ilong ko. Sa lahat ng ginawa niya, napapatanga na lang ako.

Iniyakap niya ako sa isang itim na roba pagkatapos malinis ang ilong ko.

"Damn!" napamura siya nang muling tumulo ang dugo.

"Don't touch it!" sabi niya. Hindi iyon sigaw, ngunit napakadiin.

Kung kanina lang ay naguguluhan at namangha ako sa ginagawa niya, bigla akong natakot nang lumabas ang sobrang dami ng dugo.

"Hercules—" bigla akong natakot sa sobrang dami ng dugo, hindi ko pa kailanman naranasan ito sa nosebleed ko.

Naghanda na siyang dalhin ako sa hospital.

Pero nagmatigas ako. Ayokong dalhin niya ako roon.

"I said I'm fine! This is normal!" pagpupumilit ko. Pero hindi siya makumbinsi, balak niyang buhatin ako, pero nagpapasag ako.

Mas lalo lang dumami ang dugo, natilamsikan pa siya, kaya wala siyang nagawa kundi ibaba ako sa sofa.

"This is not normal," aniya.

Nagbabago ang anyo niya ngayon, malapitan ko siyang nakikita, pansin ko ang paninilim ng kulay tsokolate niyang mga mata, at nakikita ko sa mukha niya ang pag-aalala.

"Mawawala lang 'to, 'wag ka ngang paranoid diyan!" sigaw ko, tumingala.

"You can't tilt your head, that's not the right way, your blood might go up in your head."

"Don't be smart with me just because you are older. I've done this a hundred times."

"And don't smart on me too. Makinig ka sa akin kung ayaw mong ngayon din ay bubuhatin kita papuntang ospital."

"Fine! I'll listen to you!"

Siguro dahil sa pagtatalo namin, humupa ang pagdudugo ng ilong ko. Nagkatinginan kaming dalawa.

"See? I told you it's normal! Ganito lang talaga 'pag medyo naiinitan ako, kaya nga gusto kong maligo." Pagbabawi ko sa pagkainis kanina.

Tahimik lang siyang kumuha ng wipes para punasan ang dugo sa baba at kamay ko, tahimik rin akong hinayaan siya.

Pinilit kong huwag niyang sabihin sa magulang ko ang nangyari. Ayaw kong mag-alala sila, kahit noon pa man ay nagkaka-nosebleed na ako, kaya normal lang iyon.

"Naiinitan ka pa? Gusto mong maligo sa pool ulit?"

Napakunot ang noo ko sa tanong niya, ngayon na marahan.

"Are you treating me gentle now because you thought I am weak? It's just a nosebleed, Hercules!" Humalukipkip ako at nagtaas ng kilay.

Mataman ang mga titig niya, nilabanan ang katarayan ko.

"Basa na rin naman ako, kaya maliligo na lang din ako."

Napatingin ako sa damit niya, nag-iisip pa, ilang segundo makalipas ay bumuntong-hininga ako.

"You are going to swim with me not because you think I am dying, right?"

Nagtaas siya ng kilay. "Why? Are you dying?"

"Of course I'm not! If we simulate it, I can be stronger than you!" sigaw ko, sinang-ayunan niya lang.

"Yeah, you look stronger than me."

"Hey! That is not how you react, kitams! Kaya ka bumabait sa akin ngayon dahil lang nakita mo akong nagka-nosebleed. Wala akong sakit! Normal lang 'yon! Huwag mo akong tratuhin ng ganyan! Bigla-bigla ka na lang nagiging mabait, e hindi ka naman ganyan ah!"

Nagtaas siya ng dalawang kilay at bumuntong-hininga, parang sumuko sa sinabi ko.

"Sure, fruitcake," anito, halatang pinagbibigyan lang ako.

Pero sa huli, naligo kaming dalawa sa pool.

Tinatanong niya lang ako ng mga magagaan, tulad ng bakit fashion designing ang kinuha kong kurso, at kung ano ang ginagawa ko sa school kapag vacant. Hindi ko na isinali sa sagot ko ang mga aktibidad ko sa pakikipaglandian.

"May iba ka pa bang pinsan, you know, kaedaran niyo o mas bata sa inyo?" Nagtaas siya ng kilay sa tanong ko. "Tapos lalaki, ganoon."

Nagkibit ako ng balikat, pero iba na ang pagkakanunot ng noo niya.

"Dahil natanong mo, hindi ko na lang din sasabihin sa'yo," masungit niyang sabi.

"Edi meron nga, ilan? Marami kayo? I bet they all are handsome like you and your brother." Nakangisi akong sabi.

Napansin kong numipis ang mga labi niya at nangungunot ang noo niya habang tinitigan niya ako.

"I wish you could focus on some things instead of picking and hurting boys," sabi niya, sa isang madilim na aura.

"Bakit?" mahinahon kong tanong. Pakiramdam ko, sa kabila ng naiinis niyang itsura, napakalambing ng pagkakasabi niya noon.

"There are some interesting things you can do, aside from playing with the boys," sagot niya.

Umatras siya at umupo sa hagdanan ng pool.

"Like what?" mahinang tanong ko.

"Like looking at the sunset, shall we wait for it to set?" paanyaya niya, at tumingin sa aking likuran, kung saan ay humuhudyat na ang araw sa paglubog nito.

"You know what? You're boring." Tumatawang sabi ko.

Ngunit hindi siya nagbigay ng reaction. Matapos tumitig sa paligid sa aking likuran, ibinalik niya ang tingin sa akin.

"It's so bright, it's blinding," anito, at biglang nagpagulo sa aking isipan.

It is blinding, Hercules. Brightness is blinding, but if there are other colors intertwined with it, I think it's not. If there were wavelengths of blue, violet, burning orange, and yellow before it faded to dusk...

I would say the feelings of longing and satisfaction can be just as blinding.

Dalawang buwan ang lumipas, Disyembre na. December 28th—my eighteenth birthday. I really forced my parents to not go through with a grand debut, with the eighteen whatnots, all the pomp and ceremony. I get so tired easily socializing... the party, the program, the even people I don't know, the dances, the fake messages. I never dreamed of that kind of birthday.

I dreamed of celebrating my eighteenth with the friends I knew, the people I found nice and easy to be with.

On the twenty-eighth of that December, I had a blast. Ygen and his cousins were there, my friends, schoolmates, and some boys I had flings with, but no bad blood. I drank for the first time. I even... made out a little, if Efa and Ygen hadn't pulled me back.

"Careful, Kia, you're already tipsy!" Ygen laughed, holding my shoulders.

"Relax! I'm having fun!" I grinned, sneaking a quick kiss on a boy's cheek before Efa tugged me away.

"Seriously, Kia, don't get carried away!" Efa whispered, but I could hear the laugh in her voice.

I would say... I was the luckiest Meroven daughter to ever reach this age. That's why I don't want to waste my time socializing with a lot of people. I want these quiet moments, to talk to my sisters.

I slipped out to the stairs down straight to the wide coffee plantation... letting the noise fade behind me.

The stars were out, and I whispered into the cold night air, "Ate Kory... Ate Kiana... if you sacrificed your lives for me to live this long... thank you. I reached eighteen... I finally reached this age, and I'm still alive..."

I pressed my hands against my chest, imagining them standing beside me. "I wish you could see this. I wish you could laugh with me, even just for a moment. I hope... I hope I'm making you proud."

A gentle breeze brushed my face, and I smiled, imagining their voices in the whispering wind. "I'll be careful, I promise. I'll live... and I'll live loud enough... at aariba ako!"

I yelled and smiled.

I took a deep breath, then turned back toward the party. The laughter, the music, the little stolen kisses—they didn't feel so heavy anymore. I could enjoy tonight without losing myself