KABANATA 107

1654 Words

Lumambot ang mukha ko nang makita ko kung paano hawakan ni Dylux ang mga kamay ni Twinkle. Umiiyak ito. Unang pagkakataon na nasaksihan ko ang pagluha niya. Tumatak sa akin ang mga sinabi niya at napalambot noon ang puso ko ng sobra. Lumapit sa akin si Piyang at tinapik ako sa balikat. Wala itong salita nang lumabas ng pinto. Marahil ay binibigyan niya kami ng pribadong pag-uusap. Naiwan ako kasama ngayon si Dylux. Siguro ay dapat ko na talagang ayusin sa huling pagkakataon na ito ang lahat lahat. Dahan dahang naglakad ang mga paa ko patungo sa tabi ni Dylux. Hinagod ko ang likuran nito. Nagulat na lang ako nang humarap siya sa akin at bigla akong yakapin nang mahigpit. Natigil ang paghinga ko ng ilang minuto at napapikit. “I'm sorry for everything. Patawarin mo ako kung wala ako s

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD