Deucalion

Chapter 14

The truth is, we fall in love

With things we can't have.

- Anonymous

Chapter Fourteen

Some things are better left unsaid

Frances...

That explains everything, ngayon malinaw na sa'kin ang lahat. Frances was the dark and the light, and when she died they need someone to retain the light.

I'm so mad at them that I can't stand their presence, that I can't even looked at them. How dare them used me? Lied to me. Sino sila para basta na lang palitan ang puso ko?

Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ko nararamdaman ang lahat ng iyon, kung bakit ang daming nagbago sa'kin. And looking at myself in the mirror, hindi ko namalayang ginagaya ko na pala si Frances. Her hair, the way she dressed, the way she treated them. Her attitude, the way she behaved. And now, nahulog ako sa lalaking una niyang nagustuhan.

Sinubukan kong kalmahin ang sarili dahil pakiramdam ko mauubusan ako ng hininga sa kakaiyak. Nanginginig ako at pinanghihinaan. Ang puso ko ay punong-puno ng sakit at galit.

"Jane,"

Tumalikod ako at mabilis na pumikit ng makita si Lyon sa silid ko.

"Jane, let's talk."

Ramdam ko din ang kaniyang paghihirap, ang lambing sa boses niya pero binalewala ko iyon dahil kinain na ng galit ang buo kong pagkato.

"I don't want to, I don't know if I even want to see you."

Napapiksi ako ng maramdaman siya sa likod ko at mahigpit akong niyakap. Painalambutan ako ng tuhod. Kahit nasasaktan, nahihirapan, ang puso ay tumitibok pa rin para sa kanya at mas lalo akong nagagalit sa sarili.

"Don't do this, please. Let's talk, let us explain." He murmured on my neck and I nearly forgot my anger for him.

"T-That's the problem, Lyon, ang dami mong oras noon para sabihin sa'kin ang lahat pero pilit nyo pa ring inilihim." I shook my head. "But I u-understand everything now, Lyon. I understand e-everything so you don't have to explain anymore."

Kinagat ko ang labi ng mas humigpit ang yakap nya sa'kin at hinalikan ako sa pisngi. Itinagilid ko ang ulo kaya dumikit sa tenga ko ang kanyang labi.

"I like you." His voice broke.

Napahagulhol ako, parang pinipiga ng dahan-dahan ang puso ko. Naguluhan at mas nasaktan lang sa sinabi nya.

"I like you, Janina Steinfox. I like you a lot."

I want to believe him. Iyon lang ang sinabi nya pero parang kaya kong kalimutan ang lahat, I'm ready to forget their lies because my heart wants him, my heart wants to be with him, my heart is ready to confess... Paano pa kaya kung sinabi nyang mahal nya ako? But the monster me won't let my heart win. I wasn't perfect, I know that, but I'm not stupid.

Tumikhim ako. "I'm sorry, Lyon because I don't know what to say or feel anymore. I don't own this heart."

Sinubukan kong alisin ang kamay nya sa pagkakayap sa'kin pero mas humigpit lang iyon. Bumagsak ang balikat ko.

"I know you're aware that Frances has a crush on you at kung hindi lang siya napalapit kay Siege... Lyon," I paused and shut my eyes.

"Don't think about it, baby."

"No, dahil iisa lang ang kalalabasan, Lyon. Sa iyo iibig si Frances." Sigaw ko at nalasahan ko ang pait ng sabihin ko iyon.

Kahit ayaw ko, parang sumpa iyon na sumilay sa balintataw ko. Na kahit napakasakit, inilarawan pa rin iyon ng isipan ko. Na kahit unti-unti na akong pinapatay, paulit-ulit pa rin iyong inaaninag ng utak ko. Na kahit anong pilit kong iwaglit, para pa rin iyong bangungot na hinding-hindi maaalis sa isipan ko.

Natawa ako ng pagak at nagbaba ng tingin, bumagsak ang tingin sa kamay niyang nakayakap sa tyan ko. Pilit ko iyong inalis hanggang sa lumuwang ang pagkakayakap niya sa'kin, siguro ay nanghihina na rin siya.

"Please, Jane, don't do this... I don't know if I can---"

"This is not my heart, Lyon. Sinasabi ko sa'yo, hindi ako ang babaeng nakasama mo noon dahil hindi ako iyon. Umalis ka na, ayaw na kitang makita pa o kahit isa sa inyo..."

I covered my mouth with my hand to suppress my sob. Kahit ayaw ko, nasasaktan din ako sa mga lumalabas sa bibig ko at natatakot ako na oras na makita siya ay baka biglang magbago ang isip ko. Hindi ko na kilala ang sarili pero sigurado akong kaya kong gawin iyon, kaya kong makalimot at tanggapin siya. Nang paulit-ulit.

"If I'm really important to you," nanginig ang labi ko, mariing napapikit. "Then let me go. Oras na lumapit ka sa'kin, sasaktan ko ulit ang sarili ko."

"I'll be miserable without you, baby."

Umiling ako at malungkot na ngumiti. "No, Lyon. You willl be fine."

They said I'm now the dark ang the light, but for me, I'm just the dark and I will always bring darkness everywhere.

Napagpasyahan kong bumalik ng Baguio, it's my hometown anyway. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa'kin sa lugar na iyon pero kailangan kong subukan. Sumakay lang ako ng bus at naglakad papunta sa mansyon ni Ventura Beltran. Sa daan ay mga naglalakihang pine trees, medyo basa pa ang d**o at maputik ang daan siguro umulan o dahil sa hamog. I actually miss the coldness of this place. Bumuntong hininga ako ng matanaw ang mansyon pero natigilan ng makita ang pinsan.

"Wy-Wyler?" I called him.

Napalingon sya sa'kin. "Ja-Jane?"

Mabilis na tumulo ang luha ko lalo na ng makita kung sino ang buhat-buhat nya. Nabitawan ko ang hawak na duffle bag at tumakbo palapit sa kanya para kunin si Gail at yakapin ito ng mahigpit.

All this time, he's been here with my sister. I thought I'm all alone but here they are. He wants me to be strong, not for them or anyone but for myself. That's his excuse. Hindi ko alam kung matutuwa o magagalit sa kanya pero kinalimutan ko na lang iyon, wala rin namang magbabago kung magagalit pa ako.

Frances has a part of me. It's also the reason of all my decisions, iyon na rin ang kadalasang nasusunod. I'm not a fan of 'follow your heart' or whatever but Frances' heart is too powerful that I can't control it.

I named the mansion, Villa Franchesca. To remember her, because even if she's the reason of the awakening of the descendants, still she brings back the sun. Iyon ang pinagkaiba namin, I will never be like her. Heroic, valiant, willing to sacrifice everything and ready to die for the sake of love.

Ginugol ko ang oras ko sa pagpapatakbo ng farm, ang mga empleyado doon ay sa Villa Franchesca na rin nakatira. Malaki iyon kaya ayos lang sa'kin, maingay at masaya din. Lagi na lang akong sa Villa. Minsan, natatakot na lumabas dahil siguradong may magtatangka sa buhay ko kahit alam kong wala namang nakakaalam kung sino talaga ako.

"Stay here, Gail." Inilapag ko sya sa carpeted na sahig at kinuha ang mga papeles sa drawer. Si Wyler naman ay tumutulong sa farm habang hinihintay ang pasukan.

Nagtaka ako paglingon ng hindi na makita si Gail. Agad na kumabog ang dibdib ko at kumalat ang takot sa katawan.

"G-Gail."

Humakbang ako at sumilip sa pinto ng balkonahe ng marinig don ang hagikhik at pagsasalita ni Gail, lalapit sana ng biglang makita ang isang lalaki habang buhat-buhat si Gail.

"F-Felix?"

Sa nakalipas na isang buwan, ngayon lang may nagparamdam na isa sa kanila. Ang galit, nandiyan pa rin. Hindi ko alam kung mawawala pa ba o mamamatay na lang akong nandon pa rin iyon. Gail is staring at him while smiling.

"Kamukha mo sya." Felix noticed.

"Gail, c'mon." Inilahad ko ang kamay.

Ibinaba naman nya si Gail at tumakbo ito palapit sa'kin. Mabilis kong binuhat ang kapatid. I'm thankul that vampires can't enter this mansion.

"Gina," tawag ko sa kasa-kasama kong nag-aalaga kay Gail.

Pumasok ito at agad na napatingin kay Felix. Ibinigay ko sa kanya si Gail.

"Laruin mo muna sya, may kakausapin lang ako."

Tumango siya at ilang minuto pang Timitig kay Felix bago lumabas.

"What are you doing here?"

Hindi siya masyadong naarawan dahil sa nagtataasang puno na hinaharang ang sinag ng araw at ang bubungan sa balkonahe.

Pumalibot ang tingin niya sa pinto bago ako tiningnan.

"My brother needs you."

Parang may kumatok sa puso ko ng banggitin niya iyon at kahit ayaw ko, naalala ko si Lyon. Kailan ba na hindi, Jane?

"Tahimik na ako dito Felix, why can't you all just leave me alone. Patahimikin nyo na ako please."

Umigting ang kanyang panga saka umiwas ng tingin.

"Ito ang dahilan kung bakit ayaw kong mapalapit sa'yo."

Napalunok ako sa nakitang lungkot sa kanyang mukha.

Tumitig sya sa'kin. "Dahil alam kong iiwan mo rin kami. Just like Frances."

Ako naman ngayon ang nag-iwas ng tingin. "I'm a mortal, Felix. Of course, whether you like or not... Iiwan at iiwan ko rin kayo."

Bumuntong hininga sya at may kinuha sa kanyang bulsa. A USB.

"Just f*****g watch this and it's up to you to decide if you want to come back to us."

Nag-aalinlangan akong lumapit sa kanya.

"Goddammit, as if I'm going to f*****g hurt you. I'm still a f*****g nightwalker."

"But you can still bite me."

"I'm vegetarian, Jane." He said sarcastically.

I roll my eyes then get my laptop and get out. Kinuha ko sa kanya ang USB at isinaksak sa laptop. Umupo ako sa sahig samantalang sya ay nasa tabi ko.

"We f*****g don't know where the f**k he is. Nasa isang lugar lang siya pero bigla syang lilitaw sa isa pa. Now he's a fugitive because he killed a lot of f*****g mortals, bawat bansang mapuntahan nya ay nag-iiwan sya ng bangkay."

Natutop ko ang bibig ng makita sa screen si Lyon, how he killed those mortals. Puputulan nya ng ulo at aalisan ng puso. Iyong bigla na syang maglalaho at lilitaw sa kung saan. Even it's not clear, I know that it's him. And I never thought that Lyon can do this.

"Ngayon lang namin siya nakitang ganyan, his f*****g uncontrollable. Kahit pinagsama-sama na nila Elric ang abilidad nila, it's f*****g useless." Bumuntong hininga sya at isinandal ang ulo sa pader. "I f*****g wish Siege was still here, I know he can stop that asshole."

Napatingin ako sa kanya, he's really different from the Felix I first met. He's so lifeless, so cold.

"Ba-Bakit? Bakit niya ito ginagawa? I don't understand."

He glanced at me. "He's hurt, Jane. That's his f*****g only way to forget. He will kill until the darkness consumed him and the pain will blind him. Until he forget about everything... Us... You... O ang nararamdaman niya sa iyo. Hanggang sa ang maramdaman na lang niya ay purong galit at kadiliman at sa huli... Tuluyan na siyang mawawalan ng pakiramdam."

Hindi ko matanggap na ako ang dahilan kung bakit siya nagkaganon. May parte ng pagkatao kong nagsisisi, he begged for me but I pushed him away and now. He's destroying his life because of me.

And I remembered what he said, that he will be miserable without me. I don't know that he's really serious about that.

"I'll drive you to Manila, if you really want to go back."

Mula sa pagtitig ko sa chain bracelet ay lumipad ang tingin ko kay Wyler na nakasandal sa hamba ng pinto ng kwarto ko, mukhang kanina pa ako pinapanuod.

"Narinig mo?"

Ibinalik ko ang tingin sa bracelet, when I tried to removed it ay nahirapan ako. Para ba siyang naka-lock. Lumapit siya sa'kin kaya tumanaw ako sa bintana at agad na nakita ang kabilugan ng buwan.

"Gina told me, nagmadali akong pumunta dito sa pag-aakalang masamang nightwalker kaya narinig ko kayo."

Malungkot akong ngumiti. "They lied to me. They used me, Wyler."

Tumingin ako sa kanya at tinuro ang puso ko.

"This is Frances' heart, not mine." Tears shone in my eyes. "They changed my heart without my consent."

Bumuntong hininga siya saka ako niyakap, sumubsob naman ako sa dibdib niya at kumapit sa kanyang t-shirt. Doon kumuha ng lakas katulad ng dati.

"But you love him." Sabi niya habang hinahaplos ang likod ko.

"This is not my heart." I still insisted like it's the answer to all my problems.

Hindi ako bumalik sa Manila, nanatili ako dito kahit gustong-gusto ko ng bumalik pero pinigilan ko ang sarili. This is my life now, my family is here. This is where I really belong and not with them.

"You want to attend the second anniversary of the eclipse in town?"

My mouth twitched, thinking about what just Wyler asked.

"Hindi na siguro, ikaw?" Balik na tanong ko.

He nodded then smirked. "Girls are expecting me."

I rolled my eyes and eyed him. Hindi ako magtataka kung isang araw, mag-uuwi na siya ng babae. He's the boys next-door kind of guy, akala mo matino pero may itinatagong kalokohan din. Ang kanyang buhok ay itim na itim at mayabong, matangos ang ilong. Bilugin ang tsokolateng mga mata, mapula ang mga labi at matangkad kaya hindi na talaga ako magtataka kung madami na rin siyang napaiyak na babae.

"Ikaw lang ang matitira dito, everyone will attend. Hmm, I'll stay if you want."

Mabilis akong umiling. "Go, I will be fine. Ako na ang magbabantay kay Gail."

Alas kwatro pa lang tahimik na ang villa Franchesca dahil maagang umalis sila Wyler para sa second anniversary ng eclipse.

Nakaupo ako sa sofa at abala sa tablet ko habang naglalaro si Gail sa sahig ng mga bola. Napasunod ang tingin ko sa bolang ibinato nya palabas ng mansyon.

"Why did you throw it? Wala na tuloy." Tumayo ako at pinisil ang kanyang pisngi, lalabas sana para kunin ang bola ng bigla na lang iyong gumulong papasok.

Napalunok ako kasabay ng pagbilis ng t***k ng puso. Saglit akong bumaling kay Gail na walang kamuwang-muwang na naglalaro sa paahan ko. Paglingon ko ay muntikan pa akong mapasigaw ng makita si Daelan na nakatayo sa labas ng pinto habang nakakrus ang mga braso.

"Oh! God! What are you doing here?" Nilapitan ko siya habang pinapandilatan.

"You're heartless, Jane."

Napamaang ako sa sinabi nya.

Pinanatili ko ang walang emosyong mukha at kalamigan ng boses. "What do you need?"

Bumuntong hininga sya. "I just drop by to tell you that we have a problem."

I rub my forehead. "At bakit naman ako nasama sa problema ninyo?"

He gave me a half shrugged. "Sinubukan ko lang kung interesado ka... O nag-aalala man lamang."

"What is it then?" I said in a bored tone even the truth is I'm eager to know what's their problem.

"Elric, Santi, Kael, Lorcan, Aiken and Lyon..." He paused and stared at me.

Napalunok ako at pinandilatan sya. "What?"

"They all fall asleep and we don't know how to wake them up."