Behind the Tide

CHAPTER:8

Ang amoy ng dagat ay bumalot sa malamig na simoy ng hangin sa Monteverde resort habang si Serena ay nakatingin sa malayo, hawak ang basong may bahid pa ng hamog. Wala siyang iniinom. Wala siyang iniisip. Pero ang puso niya—gulong-gulo.

“Elio,” bulong niya sa hangin, habang ang mga mata niya ay pilit umiiwas sa sariling damdamin.

Naglalakad si Elio papalapit sa kanya. Suot niya ang simpleng linen shirt at khaki pants na binigyan ng estate para sa staff. Pero sa bawat hakbang niya, para siyang hindi parte ng mga taong nagsisilbi—para siyang tagapagtanggol sa sariling nobela ni Serena.

“Miss Serena,” ani Elio, bahagyang yuko, ngunit may ngiting mahirap basahin.

“Tumatawag ka ba sa akin dahil may kailangan ka, o dahil gusto mo lang akong makita?” tanong ni Serena, bahagyang biro pero may halong paninimbang.

Elio’s lips twitched. “Dalawa.”

Napangiti siya. Bahagya.

Pero bago pa man madagdagan ang pag-uusap nila, dumating si Sabrina—bitbit ang isang tray ng inumin, kahit hindi naman siya parte ng staff. Naka-bikini top at see-through na palda, parang hindi aware na may kasama siyang audience.

“Ate,” bati ni Sabrina, “alam mo bang ang weird mo? Ang tagal mong tumitig sa alon, akala ko may multo.”

Nagkatinginan sina Elio at Serena. Walang nagsalita.

“Anyway,” dagdag ni Sabrina habang inilalagay ang tray sa mesa sa pagitan nila, “pa-deliver raw ito ng staff. Buti na lang ako ‘yung nandun sa bar, noh?”

Naglakad si Sabrina palapit kay Elio at bahagyang dinampian ng kamay ang braso nito. “Elio, you look… surprisingly neat. Suits you.”

Hindi sumagot si Elio. Pero nagbago ang ekspresyon ni Serena.

Nagpaalam si Elio sa magalang na paraan at tuluyang bumalik sa loob.

“Tsk,” ani Sabrina nang makaalis si Elio. “He’s so cold. I love it.”

“Alam ba ni Mama na ganyan ka manamit habang may guests?” tanong ni Serena, diretso ang tono.

Sabrina smirked. “Alam ba niya na sinusundan mo ng tingin ang house boy na ‘yan?”

Tahimik si Serena. Hindi dahil wala siyang sagot—kundi dahil masyado ng maraming tanong ang namumuo sa isipan niya.

---

That night...

Nasa silid si Serena, nakahiga, pero gising na gising ang diwa. May mga tunog sa labas ng bintana niya—hindi mula sa alon kundi mula sa corridor.

Lumabas siya, suot ang malambot na nightgown. Tahimik. Maingat. Hanggang sa mapansin niyang bukas ang isang side room na dating closed for renovation. May ilaw.

Sumilip siya.

Si Elio. Nakaupo sa kama, nakahubad ang pang-itaas, hawak ang isang lumang kwintas. Sa liwanag ng ilaw, nakita niya ang simpleng pendant—hugis anchor. Hindi bago. Hindi mamahalin. Pero malinaw na mahalaga.

“Elio?” mahinang tawag niya.

Napatingin ito. Nagulat.

“Sorry,” sabi ni Serena. “Narinig ko lang na may tao rito. Akala ko…”

“Okay lang,” sagot ni Elio, mabilis na tinakpan ang pendant at itinabi. “Hindi ko alam na may makakakita.”

“Kwintas mo ‘yon?” tanong ni Serena habang papalapit. “Sa ‘yo ba ‘yon… o sa isang taong mahal mo?”

Hindi agad nakasagot si Elio.

Pero sa halip na tumalikod si Serena, naupo siya sa gilid ng kama. Ang linen bedsheet ay malamig, pero ang init ng balat ni Elio ay damang-dama niya kahit hindi sila magkadikit.

“Pwede bang… itanong ko, Elio?” tanong niya, dahan-dahan. “May mga sandali kasi na parang… hindi ikaw si Elio.”

Nagkatinginan sila.

“May mga sandali,” bulong ni Elio, “na pakiramdam ko… hindi rin ako si Elio.”

Tumigil ang mundo.

Nagtagpo ang mga mata nila—walang nagsasalita, pero pareho silang umamin. Na may mga lihim. Na may mga damdaming lumalampas sa dapat.

Dahan-dahang kumilos si Serena, parang hinihila ng di-makita. Nilapat niya ang palad sa pisngi ni Elio.

“Kung totoo man ang nararamdaman ko…” bulong ni Serena, “bawal ba akong umasa na... ikaw rin?”

Sumagot si Elio, hindi sa salita kundi sa titig—masuyo, matalim, puno ng tanong.

Hinawakan niya ang kamay ni Serena. Mainit. Nag-uusap ang mga palad nila.

Pero bago pa man lumalim ang sandaling iyon, may narinig silang tinig sa hallway.

“Serena! Elio!” tinig ni Olivia, palapit.

Agad na tumayo si Serena. Si Elio, mabilis na nagbihis.

“Wala akong nakita,” bulong ni Serena. “At walang nangyari.”

“Salamat,” sagot ni Elio. “Pero may isang bagay na nangyari—hindi ko na mababawi.”

---

Meanwhile, in the master suite…

“Si Serena,” ani Olivia kay Ramon habang naglalagay ng lotion sa kanyang mga kamay, “masyado nang naging… malaya.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Ramon.

“She keeps talking to the staff. Minsan nakikita ko pa siyang naglalakad nang mag-isa sa dalampasigan.”

“Hindi ba’t dati naman niyang ginagawa ‘yon?”

“Hindi ito dati. Iba na ngayon. May binubuo siya sa isip niya. At kailangan nating pigilan ‘yon.”

Tahimik si Ramon.

“Ang kasal nila ni Lucio, ‘yon ang pag-asa ng negosyo natin,” patuloy ni Olivia. “Kaya kung may kahit anong sagabal…”

“Anong gagawin mo, Olivia?”

Napangiti si Olivia. Isang ngiting walang init. “Isusubo ko ang lahat… para lang hindi siya mailayo sa plano.”

---

Back in the hallway…

Pagbalik ni Serena sa kwarto niya, hindi niya mapigilang tingnan ang sariling repleksyon sa salamin.

Ang mga mata niya’y puno ng emosyon. Galit? Gulo? O pagkasabik?

Hawak pa rin niya ang init mula sa palad ni Elio. At ang tanong—kung sino nga ba siya.

Hindi lang basta house boy si Elio. At hindi lang basta pagkakagusto ang nararamdaman niya.

---

Early Morning, Garden Veranda

“Gusto mong kape, Ate?” tanong ni Sabrina habang dahan-dahang nilalapag ang tray sa lamesang gawa sa kahoy. Naka-matching linen set siya, white at pastel, na parang sinadya para magmukhang inosente.

Serena looked up from her journal. “You don’t drink coffee.”

“Hindi para sa akin.” Tumigil si Sabrina. “Para sa’yo. At para kay Elio.”

Napatingin si Serena.

Sabrina smirked. “Don’t worry, wala akong sinabing masama. Pero baka gusto mong malaman, I saw you.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Last night,” sabay irap ni Sabrina. “The forbidden wing. The side room that’s off-limits. Ikaw. Si Elio. At isang gabi ng halik-hanggang-tingin.”

Humigpit ang hawak ni Serena sa ballpen niya. “You’re imagining things.”

“Oh no, I’m not. And don’t worry—hindi ako magsusumbong…” Sabrina leaned in, her smile twisting. “Not if you give me what I want.”

“At ano naman ‘yon?” malamig ang tinig ni Serena.

“Elio,” sagot ni Sabrina. “Sa akin siya. You stay out of my way, I’ll keep my mouth shut.”

Tumayo si Serena, unti-unting nauupos ang pasensya. “Hindi siya bagay sa’yo, Sabrina.”

“Oo nga,” sabay ngisi ni Sabrina. “Pero ikaw rin naman, ‘di ba?”

---

Meanwhile, in the Storage Wing

Elio opened the old trunk tucked under one of the estate’s unused stairwells. Inside: a stack of yellowed letters tied in red ribbon, and a photograph—blurred, but unmistakably of Don Feliciano with a young boy.

That boy was him.

“Elias,” he whispered. First time in years. First time he dared speak his real name aloud.

Kasama ng mga sulat ay isang lumang report card na may pirma ni Olivia sa likod. The date—two years before the storm that nearly took his life.

They knew. Olivia knew. They buried him, not because he was gone… but because he was inconvenient.

May tunog sa hallway. Isinara agad ni Elio ang trunk.

“Hindi ka pa ba tapos?” tanong ni Ramon, biglang sumulpot.

Elio stood straight, heart pounding. “Naglilinis lang po, sir.”

“Make sure you do.” Ramon’s eyes narrowed. “And don’t go poking around where you’re not assigned.”

Elio bowed and left. But his thoughts didn’t. The letters were real. And the truth—they were getting closer.

---

Later That Day: Olivia's Study

“Gusto mo na namang ipatawag si Lucio?” tanong ni Serena habang nakatayo sa harap ng desk ni Olivia.

“He’s the man you’re marrying,” sagot ni Olivia, cold and composed. “It’s only natural he gets to know the family better.”

Serena crossed her arms. “And what if I don’t want to marry him?”

“Then you’ll destroy this family.”

Tahimik si Serena. Pero ang galit ay bumubukal.

“Hindi mo ba nakikita, Ma?” aniya. “Pinipilit mong ibenta ang anak mo para sa negosyong unti-unti nang bumabagsak.”

“Hindi negosyo ang pinipilit kong isalba, Serena. Ang pangalan natin. Ang respeto.”

“Anong klaseng respeto ang binabayaran sa kasal?”

Nagkatinginan sila. Ilang segundo. Ilang dekadang bigat.

“You’re selfish,” bulong ni Olivia. “Kung buhay pa ang ama mo, hindi ka magiging ganito.”

Sumasakit ang dibdib ni Serena. “Kung buhay pa siya, hindi mo rin ako kayang kontrolin.”

Tumayo si Olivia. “Lalakad ka sa aisle whether you like it or not. Kasi kung hindi… mawawala ang lahat sa’tin.”

---

Flashback: The Letter

That night, habang nakaupo si Serena sa kanyang silid, may naaninag siyang sobre na ipinasok sa ilalim ng pinto.

Walang pangalan. Walang pirma. Isa lang ang laman:

“Hindi lahat ng nawawala, patay. Minsan, itinatago lang.”

— M

Napatingin siya sa bintana. Walang tao. Walang hangin. Pero ang lamig—tila galing sa loob mismo ng bahay.

---

Elsewhere: Sabrina's Trap

Sabrina looked at the photo on her phone. A blurred shot of Elio holding Serena’s hand.

Hindi halata. Pero sapat na para sa tsismis.

She smiled and sent it—to someone named Lucio M..

---

Ang araw ay humahalik sa marmol habang naglalakad si Serena, hawak ang sulat na natanggap kagabi. May pangalan sa likod ng sobre na biglang lumitaw nang tamaan ng liwanag—isang embossed letter M. M as in Monteverde?

Napatigil siya sa tapat ng painting gallery ng kanyang lolo. Mga portrait na madalas nilalampasan, pero ngayon, isa sa mga ito ang humila sa atensyon niya. A frame of a boy near the sea, eyes too familiar to ignore.

“Elio…?” bulong niya.

A voice startled her.

“Magandang pagpili,” sabay sabi ni Lucio, nanonood mula sa sulok.

“Lucio?” Inangat niya ang tingin. “What are you doing here?”

“Pinadala ako ni Olivia. Sabi niya kailangan mong maalala kung bakit tayo ikakasal.”

Tumitig si Serena. “Kailangan… o pinipilit?”

Lumapit si Lucio, may hawak na phone. “Gusto mong makita kung bakit hindi ka dapat makisali sa mga katulong?”

Inilapit niya ang phone. Doon, nakabukas ang photo ni Sabrina—yung kuha nina Elio at Serena na magkahawak kamay.

Serena paled.

“Sabihin mo nga, love,” malambing pero malamig si Lucio, “naguguluhan ka lang ba… o nilalaro mo ako?”

---

“Nasaan si Elio?” tanong ni Ramon, mukhang hindi na makapaghintay.

“Nasa quarters po yata,” sagot ni Lora, isa sa mga maid.

Pero si Sabrina, nakaupo lang sa island counter, nagkakape ng may ngiti. “Baka naman may mahalaga siyang hinahanap. Or someone.”

“Walang ganyang drama rito,” mariing sabi ni Ramon. “Ibigay mo ang schedule niya. I want to know where he’s been.”

Hindi siya sumagot. Sa halip, nilabas niya ang maliit na notebook mula sa apron niya.

“Here,” sabay abot. “Pero ingat ka, Tito. May mga sikreto diyan na baka hindi mo gustong madiskubre.”

---

Elio was in the basement, alone with the trunk again. This time, he took the letters and began to read. One by one.

"Dearest Olivia, I know what we did was unforgivable. But he must not know who he really is..."

Another.

"The boy resembles Feliciano too much. Sabrina noticed. I’m afraid we can’t keep this hidden forever."

He stopped. His hands trembled. The writing—his own mother’s.

His name wasn’t just Elias. He was someone important. Someone stolen.

May pumasok sa basement. Footsteps.

Isiniksik niya ang mga sulat sa bulsa. Tumalikod agad.

“Anong ginagawa mo rito?” boses ni Serena.

She looked at him, eyes wide, breath tight. “May sulat kang iniwan sa pinto ko?”

“No,” he said, genuinely confused. “Pero… may nakita ka ring painting, ‘di ba?”

Nagkatitigan sila. Parehong puno ng tanong.

---

Sa veranda, si Sabrina ay parang pusa sa araw—nakahiga at nagbabasa ng tabloid.

“Enjoying your secrets?” tanong ni Serena, dumiretso sa kanya.

“Bakit, Ate?” sabay ngiti. “Nababahala ka bang makita ng fiancé mo ang mas sweet mong side?”

“You sent that picture to Lucio. Are you out of your mind?”

“Oh, I’m perfectly sane,” sabay tayo. “At kung ako sa’yo, I’d back off while you still have something to protect.”

Napakapit si Serena sa armrest. “He’s not yours.”

“Neither is he yours,” sabay baba ni Sabrina ng salamin sa mata. “Pero at least ako, hindi ilusyonado.”

“Stay away from him.”

“I’ll stay away,” bulong ni Sabrina, “kung aminin mong mas mahalaga siya sa’yo kaysa sa pamilya natin.”

Tahimik si Serena.

Tumawa si Sabrina. “Thought so.”

---

Later that evening, si Serena ay bumalik sa lumang gallery.

Sa ilalim ng portrait ng batang lalaki, may pangalan: E.M. Monteverde. Hindi si Elio. Si Elias.

At sa gilid ng frame, isang initials: O.M. — Olivia Monteverde.

A tear rolled down her cheek. “Bakit niyo siya itinago, Ma?”

Narinig niya ang footsteps. It was Elio.

“Ikaw nga,” sabi ni Serena. “Ikaw ang batang ‘yon.”

“Hindi ko alam noon,” bulong ni Elio. “Ngayon lang ako nakatiyak.”

Napatitig si Serena sa kanya. “That makes you... one of us.”

“No,” he said. “That makes me... your enemy.”

---

Tahimik ang buong mansyon. Ang mga ilaw sa hallway ay tila mas madilim kaysa dati. Si Serena, bitbit ang sobre ng sulat na kinuha niya mula sa basement, ay dahan-dahang naglalakad sa hallway patungo sa silid ni Olivia.

May tanong siyang kailangang masagot.

---

Pagpasok niya, nakita niyang nagsusuklay si Olivia sa harap ng salamin, nakasuot ng kulay perlas na robe na parang walang bigat.

“Ma,” seryoso ang tono ni Serena. “Kailangan nating mag-usap.”

Olivia, walang imik, pero nagtigil sa pagsuklay.

“Ano ito?” Iniabot ni Serena ang sulat.

Tiningnan ito ni Olivia. Sa halip na ikaila, ngumiti lang siya nang malungkot.

“Alam ko balang araw darating ka rin dito,” aniya. “At oras na rin siguro para malaman mo ang totoo.”

---

“You were born into lies, Serena. Just like him.”

“Him?” tumingkad ang boses ni Serena.

“Elio… Elias,” bulong ni Olivia.

“Ipinanganak siya sa parehong panahon na nawala si Feliciano sa paningin ng publiko. A scandal was covered. I was told he drowned. But I knew… hindi siya patay.”

Serena stepped back. “Ma… don’t tell me…”

“I kept the truth to protect him. And you.”

“You hid your own son?”

“No,” Olivia shook her head. “He’s not mine. But he was my secret.”

---

Samantala, si Elio ay nakaupo sa kama, hawak ang isang luma at kupas na larawang may larawan ng isang batang lalake at matandang babae.

“Elias,” bulong niya. “Kung totoo nga ako si Elias Monteverde…”

Tok-tok.

“Bukas,” aniya.

Pumasok si Serena. Suot ang simpleng nightgown, mata’y puno ng emosyon.

“Totoo ang lahat,” sabi niya.

“Ikaw ang batang nawawala. Ikaw si Elias Monteverde.”

Nagkatitigan sila.

Hindi alam ni Elio kung lalapitan siya o lalayo. Pero si Serena—hindi nag-atubili. Lumapit.

“I don’t care who you are,” bulong niya. “Basta’t ikaw si Elio.”

Napakapit siya sa dibdib nito. Mainit. Malalim ang hinga ni Elio.

Naghalo ang tensyon at damdamin. Tumagilid siya upang iwasan ang tukso, pero lumapit pa lalo si Serena.

“I’m not afraid anymore.”

“Serena…” sabi ni Elio. “Kung malaman nila—”

“I already did.”

Tinitigan niya ito, at sa wakas, kanilang labi ay nagtagpo—hindi mabangis, kundi sabik. Hindi mapusok, kundi matagal nang kinikimkim.

Pero bago pa man ito lalim, biglang—

“Elias…”

Nag-freeze silang dalawa.

“Did you hear that?” tanong ni Serena.

Tumayo si Elio. Bumukas ang pinto—pero walang tao sa hallway.

“Elias…” bulong ulit. Mula sa taas. Mula sa attic.

---

Meanwhile, si Lucio ay nakapasok sa silid ni Olivia.

“Ano’ng ginagawa mo dito?” tanong ni Olivia.

“You lied to me,” he growled. “Alam mo kung sino si Elio. Alam mong si Elias siya—ang kapatid ko!”

Tahimik si Olivia. “Hindi ko intensyon sirain kayo.”

“Pero sinira mo kami. Ang buong pamilya!”

“I was protecting him. From your father. From you.”

Lucio’s eyes burned. “You think you’re saving us? No. You’re the one who buried us all alive in secrets.” psbulong na sagit nito habang galit na galit.

---

Hawak ang flashlight, sabay silang umakyat sa attic. Matagal nang nakasara ang pinto roon—may lumang kandado.

Binasag ni Elio gamit ang kahoy.

Pagbukas nila, malamig ang hangin. May nakalambitin na mga lumang larawan, mga lumang laruan. At sa gitna—isang crib na puno ng alikabok.

Isang kahon. Naka-engrave: E.M.

Binuksan nila.

Mga gamit ng bata. Isang music box.

Binuksan ni Serena.

Tumunog ito—isang lullaby. Pero habang tumutugtog…

“Elias…”

Pareho silang natigilan.

And then the music stopped.

---

Sa loob ng kahon, may nakaipit na selyadong sulat.

Mula kay Don Feliciano.

“Kung nababasa mo ito, anak, nangangahulugan itong nabawi mo ang nakaraan mong inagaw. Pero tandaan mo—ang dugo mo ay dugong Monteverde. Hindi ka kailanman magiging isa sa kanila. Kahit pa ang puso mo ay gustong sumama sa kanya.”

Si Elio, habang binabasa ito, napatingin kay Serena.

“At ngayon?” tanong niya. “Saan mo gustong lumugar ang puso mo?”

Serena, lumapit sa kanya. “Sa’yo.”

---

Habang bumabalik na sila sa kwarto, isang maid ang dumaan sa hallway. Napatingin sa kisame. May malamig na ihip ng hangin.

Biglang namatay ang ilaw.

At sa salamin sa gilid ng dingding, may aninong dumaan—isang batang lalaking basa ang buhok, maputla ang mukha, hawak ang lumang music box.

Ngumiti ito. Pagkatapos ay nawala.