Tahimik ang gabi.
Tahimik maliban sa mahinang pag-ungol ng alon sa dalampasigan, tila ba sinusubukang basagin ang bigat ng katahimikan sa pagitan nina Elio at Serena.
Nakaupo sila sa mga batong kinulayan ng alon sa pagdaan ng panahon. Si Serena, balot sa manipis na scarf at kumot ng gabi, ay tila alon din—may kinikimkim, may itinatago, may gustong isiwalat na pilit na tinatabunan ng tahimik na paghinga.
"Naalala mo 'yung unang gabi na dumating ka?" tanong ni Serena, pilit na ngumiti.
Tumango si Elio. “Umuulan. Tapos basang-basa ka. Akala ko multo ka,” biro niya.
Napangiti si Serena—payak, pero may halong kirot. “At ikaw naman, akala ko... hindi totoo.”
Tumingin siya sa mga mata ni Elio. "Pero heto ka."
Tahimik. Hindi agad sumagot si Elio.
"Serena..." bulong niya. “Alam mong hindi k
