Pareho kaming nakikipag baby talk ni Tokyo kay Paris ng tawagin kami ng isang ginang sapagkat malapit na raw magsimula ang binyag kung kaya’t nag presinta si Tokyo na siya na ang magdadala kay Paris hanggang sa matapos ang binyag. Hindi na rin kasi gumagaan ang aming anak. Kagaya ng kaniyang tatay, malakas din kumain at gumatas si Paris ( literal na pagkain at gatas ang pinag uusapan natin dito, haah?) kung kaya't medyo nakakangalay na rin sa likod ang timbang niya kapag matagal ko siyang buhat.
“Sino kaya ang mauunang tawagin sa'tin ni Paris?”
“Malamang ako. Ako ang nanay eh.”
“Such confidence, huh? Paano kung hindi?”
“Sa tingin mo ba ikaw? Huwag kang managinip ng gising Tokyo. Pangalawa ka lang.”
“Wanna bet?”
“Sige pero ngayon palang sinasabi ko sa'yo walang patutunguhan 'yang bet
