The Desperation of a Broken Heart(Tagalog)

CHAPTER 9

**

Not because you're depressed, you would act as one. You're not the only one living with that feeling. Better do something to boost yourself that will make you productive instead of lying in your bed crying like a baby. Remember, world is not only revolving around you.

**SHANNON'S POV**

Nagising ako ng mabigat ang pakiramdam, siguro ay dahil na rin sa sama ng loob, pagtingin ko sa kaliwa ko ay wala na si Manang marahil ay gumising na ito para gawin ang mga Gawain bahay.

Bumangon naman na ako at dumeretso sa banyo. May kanya-kanya kasing banyo ang bawat kwarto rito kaya hindi na ako lumabas at isa pa nandito pa rin naman ang ibang gamit ko since dito na ako madalas matulog kaya naglagay na rin ako dito ng mga damit just incase na kakailanganin ko na namang matulog dito. Nang matapos akong makaligo ay lumabas nako para bumaba sa kusina at makapag-almusal tutal maaga pa naman, siguro naman ay nakauwi na ang babae niya.

"Come on babe, you even let me sleep over here kaya wag mo naman akong paalisin muna and besides it's Sunday kaya wala kang pasok" ani ng babae. "Can I eat breakfast before I leave?"

Nagtago naman ako sa gilid ng hagdan ng makababa na sila. Nakita ko namang hinarap ni Johann ang babae. Ang buong akala ko pa naman magiging maganda ang mood ko sa pag-aakalang wala akong makikitang panira pero nagkamali pala ako.

"No. You have to go." He firmly said with a bit annoyance in his expression.

"But babe, I want to stay longer since it's your day off." Malanding saad nito sabay kapit sa braso ni Johann. What the scenery! Nakakairita!

"I told you, Tiffany. I'll go somewhere kaya pwede ba umuwi ka na." Tumaas ang boses ni Johann dito.

"It's Stephanie, not Tiffany." Nagpacute pa ang haliparot na babae at isinukbit ang bag niya ng maayos. "I'll go. Just call me." Ani nito at lumabas na ng bahay. Mukhang naoffend kasi ito ng tawagin siya ni Johann sa ibang pangalan.

Nakahinga ako ng maayos ng nakaalis na ang babae, hindi ko rin kasi alam ang maari kong iakto kung sakaling nakita ako nito, baka magkagulo kung sakali. Papalabas na sana ko sa pinagtataguan ko ng marinig kong kinausap ni Johann si Manang.

"Manang." Tawag niya dito.

"Ano yun hijo? May kailangan ka ba?" Mukhang kalalabas lang nito galing sa kusina ng bigla itong tawagin ni Johann.

"Umuwi po ba si Shanon kagabi, mga anong oras po ba siyang dumating?" Nakita ko naman na bahagyang natigilan si Manang ng tanungin ito pero sumagot pa rin siya.

"Ou hijo, mag-1am na siguro nung dumating siya. Sa guestroom ko siya pinatulog baka kasi maggambala namin kayo." Saad nito sabay paalam. "O siya, may gagawin pa ako sa kusina." ani manang at tumango naman si Johann. Pero bago pa makaalis si manang ay nagpahabol pa si ito "Manang, wag na po sanang makarating kila Dad 'to." Pakiusap niya.

"Wag kang mag-alala, sinabi na sakin ni Shanon yan."ani manang bago tuluyang umalis.

Talaga bang hinahanap niya ko? Concern pa kunwari pero ang totoo ay wala naman talaga siyang pakialam kita naman sa kanya na sarili lang niya ang iniisip niya kaya siguro pinagsabihan niya lang si Manang dahil ayaw niyang mabisto. Pasalamat talaga siya ay kinausap ko na si manang patungkol dito.

"Shan." Tawag ni Johann ng lampasan ko ito ng hindi man lang kinikibo. Napahinto naman ako at tumingin rito baka kasi isipin niya na affected ako na may babae na naman siyang pinatulog sa kwarto namin kapag hindi ko siya pinansin.

"Bakit? May kailangan ka?" Pirmis na tanong ko rito. Nakita ko naman na kumunot ang noo nito.

"Bakit hindi ka man lang nagpa-alam kagabi?" Anito ng may diin ang tono.

"Why would I need to do that, have you forgotten? Diba sabi mo wala kang pakialam sa mga gagawin at ginagawa ko kaya ganun rin ang ginagawa ko. I'm doing you a favor." Sagot ko naman ng pirmis. Nakita ko naman nabigla ito sa sinabi ko pero hindi na ito kumibo pa at nilampasan nalang ako.

Ngayon ko lang narealize na bakit ba kailangan kong idepress ang sarili ko sa kanya kung pwede naman akong humanap ng mga bagay na makakapagpaligaya sakin.

Dumeretso nako sa kusina para kumain at nadatnan ko dun si Manang na naghahanda na ng almusal.

"Good morning Manang." Bati ko rito. "Good morning din hija. Maaga ka yatang nagising?" Nagtataka siguro ito kung bakit nagising ako ng maaga kahit na madaling araw na akong dumating. Hindi ko naman pwedeng sabihing mababaw lang ang tulog ko dahil sa kakaiisip.

"Ahh. O-opo may lakad po kasi ako ngayon eh." Sagot ko rito. Narinig ko naman ang yabag ng paa ni Johann papuntang kusina. "Hijo, dito ka ba magbebreakfast?"Tanong ni manang ng nagtataka. Tumango lamang ito bilang sagot, himala yata at mukhang dito siya kakain, ano naman pumasok sa isip niya at ganito siyang kumilos. Usually, ayaw niya akong sabayan kaya ano ito an act? Pwes! Hindi ako magpapaepekto!

"Manang, pasensya na po hindi ko po pala kayo masasabayan. May lakad po ako ngayon eh." Saad ko dito sabay tayo ko sa upuan.

"Nananadya ka ba?" Tanong bigla ni Johann kaya naman napatingin ako dito. "Ano bang sinasabi mo?"Tanong ko naman dito. Hindi naman ito sumagot pero nakatingin ito ng deretso sa mga mata ko na parang naiinis sa inaakto ko. Sino ba siya sa akala niya!

"Sige po manang. Mag-aayus pa ako." Saad ko. Sabay tayo sa upuan pero hindi pa man ako nakakaalis ay may humatak sa kamay ko.

"Sit down! You're not going anywhere!" Bigla nalang hinila ni Johann ang kamay ko dahilan kaya napabalik ako sa pagkakaupo. Ano bang problema niya!

"WHAT'S YOUR PROBLEM SINABI NANG MAY LAKAD AKO EH!" Reklamo ko pero hindi niya ko pinansin at naglagay lang ng pagkain sa plato ko.

"Ano ba!" Sigaw ko ulit hindi pa kasi niya binibitawan ang kamay ko.

"EAT!" utos nito at tumingin pa ito ng nakakatakot sa akin. Hindi ako kumibo dahil naiinis ako sa inaakto niya. Sinusubukan ko na ngang lumayo para wala na siyang problema tapos ngayon ay ginagawa niya ito sakin.

"A-ano bang pakialam mo hah! Pwede ba bitawan mo ako!" may diin kong tugon sa kanya. Bahagyang napakagat ako sa labi dahil sa inis na kanina ko pa tinitimpi.

"You'll eat o gusto mo pang subuan kita. Don't push me Shan!" Banta nito. Hindi naman na ko nakareact. Dahil sa kagustuhan kong makaalis na ay mabilisan nalang akong kumain hanggang sa naubos ko na ang pagkaing inilagay niya sa plato ko. Nang tumayo na ako ay hindi na siya kumibo kaya dumeretso nalang ako sa kwarto namin para makapag-ayus na at makaalis.

"BWISIT! BWUSIT!" anas ko pagkapasok ko sa kwarto. Dumeretso naman ako agad sa drawer para ihanda ang susuotin ko at inilapag ko ito sa kama.

Akmang magbibihis na sana ako ng tumunog ang Cellphone ko.

"Hello?" Bati ko pagkasagot ko sa tawag. Unknown number kasi kaya malamang lang na magtaka ako.

"Hi, nakaabala ba ako?" Tanong nito. Sino ba ito?

"I'm sorry but who's this?" Tanong ko.

"Lagi mo naman nakakalimutan kung sino ako, nakakatampo na talaga." Napaisip naman ako sa sinabi niya hanggang sa matandaan ko na kung sino nga siya.

"I'm sorry Jonathan, di ko naman alam kasi na ikaw ang tumawag. I don't have your phone number, remember?" Sagot ko dito. Totoo naman ang sinasabi ko dahil hindi naman niya ibinigay ang number niya eh. Alangan namang hingin ko sa kanya, ampanget naman nun kung ako pa ang manghihingi kaya ibinigay ko nalang ang number ko ng hingin niya.

"By the way, bakit ka nga pala napatawag?" I asked.

"I just wanted to ask you on a date, Remember your promise?" Napatawa naman ako sa sinabi niya. Tutal maglilibang rin naman ako ngayong ay mas mabuti na may kasama kaysa naman magbabad ako sa mall mag-isa.

"What time ba?" Tanong ko naman.

"So you're in, right?" aniya "Okay then, sunduin kita mamayang 6 pm dinner tayo" Napasimangot naman ako dahil gusto ko sanang gumala ngayong araw habang maaga pa.

"Hmm....di kasi ko pwede ehh how about? mamayang 1 pm nalang" Napatawa nalang ito. Nag-aasume siguro na gusto ko na siyang makita agad.

"Sabi na nga ba namiss moko agad." Sabi ko na nga ba yun ang iisipin niya eh. Mga lalaki nga naman. Para-paraan!

"Okay then kung ayaw mo edi wag nalang tayong magdate." Inis kong tugon.

"Okay susunduin kita mamayang 1pm." Mabilis naman pala siyang kausap pero hindi niya ako pwedeng sunduin, nandito si Johann.

"Wait lang magkita nalang tayo sa....******* wala kasi ko sa bahay eh."

"Susunduin nalang kita, Just give me the address?" tanong naman nito.

"Basta! wag ka nang makulit, magkita nalang tayo mamaya sa sinabi kong lugar!" pagkasabi ko nun ay tumawa naman ito sabay sabing "So, Raine. See you then, Bye" At ibinaba ko na rin ang cellphone.

Napatingin nalang ako sa damit na inilabas ko. 9 am palang naman at 1pm pa ang lakad ko pero ayaw ko naman kasing kasama si Johann dito kaya dali akong tumayo at nagdesisyon na aalis pa rin ako. Tatambay nalang siguro muna ako sa bahay ni Lovely tutal malapit lang iyon sa meeting place namin ni Jonathan mamaya.

Hinubad ko na ang damit ko at nagsimula ng magbihis pero nagulat ako ng biglang narinig ko ang pagclick ng doorknob ng kwarto kaya naman napabalikwas ako at daling hinila ang twalya na nilapag ko sa kama at itinakip sa hubad kong katawan.

"HINDI KA BA MARUNONG KUMATOK!" Singhal ko dito pero parang wala lang rito ang sinabi ko. Naiilang ako dahil wala akong suot na damit maliban sa undergarments ko. Kakahubad ko lang kasi ng mga damit ko at magpapalit na sana ako kung hindi siya biglang pumasok.

"We need to talk." Aniya na nakatingin sakin.

"I'm dressing up baka naman pwedeng pagbihisin mo muna ako!" sarkastiko kong tugon. Nakita ko naman na bigla niyang kinuha ang robe na nasa table malapit sa kanya. Hindi ko na kasi nagawa pang kuhanin iyon kanina dahil sa hindi ako sigurado kung sino ang nagsuot noon baka kasi yung babae niya. Kung yung kumot nga na ginamit nila ay ayaw kong madikit sakin tapos yung robe pa kaya na sinuot nito.

"It's clean, SUOTIN MO ITO!" Tugon niya ng pasigaw sabay hagis ng robe sakin. Since, sinabi naman niya na malinis iyon kaya isinuot ko naman ng dahan-dahan ang robe pero pinatalikod ko muna siya pansamantala.

"Ano bang yang kailangan nating pag-usapan na hindi mo man lang mahantay na makapagbihis ako." Sita ko sa kanya. Nakita ko naman na nagbago ang expression nito. Naging mas iritado kaysa kanina ang mukha nito.

"Saan ka pupunta?" Naguluhan naman ako ng tanungin niya ako. Akala ko ba mag-uusap kami pero bakit inuusisa niya ko ngayon. At kung aalis man ako ay wala na siyang pakialam gaya ng hindi ko pangingialam sa mga lakad niya!

"Sa kaibigan ko." Maikling sagot ko pero parang hindi yata siya naniniwala at wala akong pakialam dun.

"Hey! Ano ba?" Sigaw ko ng bigla niyang kunin ang cellphone ko na nakalapag sa table na malapit sa kanya.

"So tinawagan ka pala niya." Aniya.

"Akin na nga yang cellphone ko!" Madali ko naman iyon naagaw sa kanya at hindi naman na siya pumalag ng kunin ko iyon.

"Talagang hindi mo pa isinave ang number niya huh?" tanong niya pa na parang may gustong palabasin.

"Ano bang sinasabi mo! Kanina ka pa eh! Ano bang problema mo ha!" Naiinis na kasi ako kaya napasigaw na ako pero nagulat ako sa naging tugon niya.

"What the hell were you thinking, Shannon?! Akala mo ba hindi ko alam ang pinaggagagawa mo at ng lalaki mo!" Singhal nito. I don't understand, ano bang sinasabi niyang ginawa ko. At sinong lalaki ang sinasabi niya? I didn't do anything wrong, siya nga itong may babae tapos ako pa ang pagbibintangan niya.

"I don't know what you're talking about!" singhal ko dito. Nagulat naman ako ng bigla itong lumapit sakin at hawakan ako sa magkabilang balikat.

"ARAY! NASASAKTAN AKO JOHANN!" Masyado kasing mahigpit ang pagkakahawak niya.

"Nagawa mo na ngang sirain ang buhay ko tapos ngayon lolokohin mo pa ako. Sino yun lalaking naghatid sayo kagabi huh!"Mariin niyang tugon na hindi ko maintindihan ang tinutumpok ng salita niya. So pinagbibintangan nga niya ako! Damn him!

"I-I don't know what you're talking about, Hindi kita NILOLOKO! AT WAG MO KONG PAGBINTANGAN DAHIL SATING DALAWA IKAW ANG GUMAGAWA NG KALOKOHAN!" Bigla kong sabi sabay tulak ko dito. Nakita ko namang nagulat ito sa pagsigaw ko pero agad din itong nakabawi.

"WAG MONG IBALIK SAKIN ANG KASALANAN MO! NAKITA KO KAYO KAGABI, AT TALAGANG SA BAR PA HUH!" So nandun pala siya afterall, ano bang pinuputok ng butsi niya. Siya nga eh hindi ko pinapakialaman. Kung naghihinala pala siya sakin sana lumapit siya para kunin ako dun pero wala siyang ginawa kaya malamang wala siyang pakialam kaya bakit siya umaakto ng ganito ngayon?

"DON'T ACCUSE ME ANYTHING! Edi sana lumapit ka samin para malaman mo kung sino siya! And besides, hindi naman kita pinapakialaman kahit na M-MASAKIT SAKIN ANG PINAGAGAGAWA MO!" Singhal ko bigla habang nakatingin ng deretso sa mata niya.

"AND YOU'RE HURT NOW HUH!? Don't ever question me sa mga ginagawa ko dahil wala kang KARAPATAN!" aniya "Wag mong kalimutan na ikaw ang dahilan kung bakit nasira ang buhay ko!" Sigaw nito. So, yun pa rin ang issue. Dahil na naman sa ginawa ko 3 years ago? Nakakasawa na!

"WALANG KARAPATAN? OKAY! SIGE NA WALA NAKONG KARAPATAN KAHIT AKO ANG ASAWA MO! PINABABAYAAN KITA SA MGA KALOKOHAN MO KAYA WAG MO RIN AKONG PAKIALAMAN!" Tuloy-tuloy ko namang sabi dito.

"Nawala ang KALIGAYAHAN ko dahil SAYO kaya hindi ka rin pwedeng maging MASAYA!" Nanlalaki ang mga mata niya ng sabihin niya iyon at halata ang galit at pagkapoot. Bahagya akong napaatras ng lumapit itong muli pero nakakasawa na. Nakakasawa na ang panunumbat niya!

"So that's the issue again! Dahil parin pala ito sa nangyari 3 years ago! NAKAKASAWA NA JOHANN. MATAGGAL NG NANGYARI ANG MGA BAGAY NA IYON. MOVE ON!" Pagkasabi ko nun ay naramdaman ko nalang ang mainit na bagay na dumapo sa pisngi ko.

PAK.....

HE SLAPPED ME.....

Hindi ko napigilan ang luha ko, this is the first time he hurt me physically.

"D-DON'T EVER SAY THAT AGAIN! DAHIL KAHIT KAILAN HINDI KO MALILIMUTAN KUNG PAANO MO SINIRA ANG BUHAY KO!" Kitang-kita ko ang hinanakit sa bawat luhang pumapatak sa mga mata niya. Nagagalit ako dahil sa ginawa niya sakin pero bakit ng makita ko kung gaano ko siya nasaktan sa mga naging desisyon ko ay bigla nalang namuo ang guiltiness sa dibdib ko.

"J-johann....akala mo ba ikaw lang ang nasaktan noon? A-ako rin nasaktan dahil sa ni hindi mo man lang ako binigyan ng chance na magpaliwanag!" Singhal ko pero mukhang hindi pa rin ito handa sa mga paliwanag ko kaya bakit pa. Hindi pa rin niya gustong makinig kahit anong gawin ko.

"I DON'T NEED YOUR EXPLANATION! Kahit pagbalik-baliktarin pa natin ang lahat hindi mo mabubura ang KASALANAN MO!" Galit na galit siya at muling hinawakan ang braso ko. Nasaktan ako sa ginawa niya pero mas masakit sa damdamin na ang tingin parin niya ay sinira ko talaga ang buhay niya. Kung alam mo lang Johann, kung alam mo lang ang tiniis ko maprotektahan ka lang.

"W-what's wrong with me, a-alam mo ba kung bakit ko g-ginawa iyon?" tanong ko rito pero nanatili lang itong tahimik at hindi tumutugon, nakatitig lang ito sakin. "I d-did that because I LOVE YOU...MAHAL KITA to the point na kaya kong kalimutan ang sarili ko para lang sayo! ANO BANG HINDI MO MAINTINDIHAN DUN!"

"MAHAL MO KO?" anya.

"Prove it then!" Mariin niyang sabi at nagulat nalang ako ng bigla niya akong kinabig at hinalikan ng marahas, halos hindi ako makahinga at nasasaktan ako sa mga hawak niya.

Nagpumilit akong magpumiglas pero malakas siya. "Ano ba, Johann, Nasasaktan ako!"

Para naman siyang walang narinig at ipinagpatuloy lang ang ginagawa. Marahas niya ako itinulak sa kama.

"Ugghhh..." Napadaing ako na lakas ng pagkakahagis niya kahit na sabihing malambot ang kama.

"Johann, please---" Hindi na ko nakapagsalita ng takpan niyang ulit ang labi ko gamit ang labi niya.

Kahit mahal ko siya, ayoko sanang maging sa ganitong paraan niya ako pwersahin. Ilan beses na nangyari ang pagtatangka niyang ito pero ngayon ang pinakamalala. Handa naman akong ibigay ang sarili ko sa kanya pero ayoko ng ganito.

"F*ck, Respond!" Mariin niyang sabi at pagsabay nun ang pagkagat niya sa ibabang labi ko dahilan para mapaawang ang labi ko at maipasok niya ang kanyang dila. Para akong baliw na nawawalan ng ulirat dahil sa ginagawa niya.

Kahit ayaw ng utak ko ang ginagawa niya ay gustong sumunod ng katawan ko. Para akong tangang sumusunod sa bawat galaw niya at wala akong magawa roon.

Naramdaman ko nalang na unti-unti niyang ipinapasok ang kamay niya sa loob ng robe at napasinghap ako ng maramdaman ko ang mainit niyang palad na ngayon ay naglalaro na sa dibdib ko. Wala pang ilang Segundo at natanggal na niya kaagad ang lock ng bra ko. Huminto siya pansamantala para lang tanggalin ang lahat ng nakaharang sa ginagawa niya. Nakita ko nalang na inihagis niya ang robe ko kasama ang bra na suot ko pa kanina.

Nang makita kong tinititigan niya ang dibdib ko ay nag-init ang aking pisngi kaya umiwas ako ng tingin sa kanya. Hindi ko naman ito matakpan dahil sa hawak niya ako sa magkabilang braso.

"Tss." I saw him smirked bago niyang biglang sunggaban ng halik ang dibdib ko.

I gasped. Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko sa tension at pleasure na nararamdaman ko sa ginagawa niya.

"Oh my gosh!" I shouted when I feel that he bit my left n****e.

Nakita ko ang pagngisi niya. "So, that's your weakness huh?" anya at pinaulit-ulit sa magkabilang dibdib ko ang ginagawa niya sa isa.

Hindi ako makaangal. I love the pleasure. At ayaw ko mang aminin pero nagugustuhan ko ang ginagawa niya. He's so good.

And again, he locked my lips with his at mabilisan niyang hinubad ang shirt niya saka ipinagpatuloy ang pag-angkin sa labi ko.

Nagulat ako ng maramdaman ko ang paghaplos niya sa hita ko at agad niyang tinanggal ang butones ng pantalon niya kasabay ng paghubad niya sa natitira kong saplot and he did that without breaking our kisses.

"Oh...F*cking s**t!!" Hindi ko naiwasan ang mapamura ng paulit-ulit niyang haplusin ang hiwa ko.

Bumaba ang level ng mukha niya sakin kasabay ang pagbaba ng kanyang halik ng dahan-dahan hangang sa huminto siya sa tapat nito.

"You're so wet down here, babe...." He said in a husky voice.

Hindi ko alam pero I felt happy when he called me babe pero napalitan ito ng lungkot ng maalala ko ang tawag niya sa mga babae niya. Same thing I'm just one of his babe.

Akmang pipigilan ko ang paghalik niya dahil sa uneasiness na naramdaman ko bigla pero napatigil ako at napaungol ng bigla niyang sunggaban ang p********e ko. Napaupo pa ko sa sobrang bilis ng pagkagalaw ng dila niya.

"Ahh...Johann!" Singhal ko dito.

Nakita ko namang ngumisi ito at hinubad ang natitirang saplot niya.

"Is it big?" Nakangising saad niya ng biglang idikit niya iyon sa pagkakababae ko kaya napasinghap akong muli.

Hindi ko alam kung matatawa ba ko sa tanong niya o hindi but one thing is for sure. I want more.

Lumuhod ako sa kama to claim his lips at muli niya akong hiniga sa kama. Nang maramdaman ko ang p*********i niya na dumikit muli na tila tumutusok sa p********e ko ay hindi ko na alam ang gusto kong gawin. Para akong tangang pabaling-baling ang ulo at nawawalan ng ulirat pero mas labis kong ikinabigla ang sunod niyang ginawa.

"Ahh! Ang sakit!" Napaiyak ako at napasigaw ng ipasok niya ng bigla ang kanya sa akin.

"F*CK!" Anya at gulat na nakatingin sakin.

Kinagat ko naman ang labi ko at pumikit. Hinayaan ko lang ang pagtulo ng luha ko. F*ck masakit talaga parang may napunit sa gitnang bahagi ko na tugon sa kalamnan ko.

"Y-You're a virgin?" Hindi makapaniwalang tanong niya sakin.

Inisip niya ba talaga na hindi na ako virgin? Ganon ba talaga ang tingin niya sakin all this time? Kaya ba hindi niya ako tinuturing na asawa dahil marumi ang tingin niya sakin?

I absentmindedly nod. "Y-yes" Sabi ko habang hinahabol ang hininga ko.

Nagulat nalang ako ng akmang tatayo na ito kaya bago pa man niya mahila palabas ang kanya sakin ay pinigilan ko siya. Kahit nakakahiya ay isinalikop ko ang mga hita ko sa balakang niya para hindi niya maisagawa ang pag-alis nito. I want him to do this thing to me. I want him to feel my love for him kahit sa ganitong paraan lang gusto kong maramdaman siya.

"P-please..."Yun nalang ang nasabi ko bago siya tumingin ng alanganin sakin.

"Y-you sure?" Nang tumango ako ay yun na ang naging hudyat ng papayag ko sa gagawin niya.

"O-Okay, I'll be gentle, babe." Nakapasok pa rin siya sakin at naramdaman ko nalang na ipinagpatuloy niya ang paglabas masok niya sakin ng dahan-dahan hangang sa nag-iba na ang ritmo at intensity nito.

Tanging ungol ang maririnig sa buong kwarto at ang huli kong natatandaan ay ang pag-abot namin sa rurok ng aming kaligayahan bago siya bumagsak sa katawan ko at tuluyan na akong nakatulog. Naramdaman ko pa ng yumakap siya sakin bago pumikit ang mga mata ko. Sana nga hindi ako namalikmata ng makita na kahit papaano ay may care siya sakin.

This time I can say na naging masaya ko kahit alam kong hindi ito magtatagal......