CHAPTER 10: STOLEN MOMENTS
784 Words
(Rafael's POV)
ANG LINGGO PAGKATAPOS ng aming pagpupulong sa library ay pakiramdam ay walang katapusan at panandalian. Araw-araw sa construction site, hanap ako nang hanap sa kanya, umaasang baka siya ay magpakita. Pero hindi siya dumating, at ang tanging komunikasyon na mayroon kami ay ang mga text message na ipinagpapalitan namin sa gabi kapag ang aming mga mundo ay tulog na.
"Kumusta na ang construction?" magmemensaje siya bandang 11 PM.
"Good. Mabilis ang pagtaas ng mga pader. Excited ang komunidad."
"Excited din ako. Can't wait to see it."
Ang aming mga pag-uusap ay walang malay sa ibabaw, pero sa ilalim ng mga salita, nararamdaman ko ang parehong agos na dumadaloy sa pagitan namin tuwing magkasama kami—ang hindi binibigkas na atraksyon, ang lumalagong koneksyon, ang mapanganib na pag-asa.
Isang gabi, habang nagtatrabaho ako nang huli sa site, minamanmanan ang pagbuhos ng kongkreto para sa pundasyon, biglang umulan nang malakas. Mabilis na nag-empake ang mga manggagawa, pero nanatili ako para isara ang kagamitan.
Sa pamamagitan ng malakas na ulan, may nakita akong sasakyang papalapit. Isang black SUV na pamilyar. At sa aking pagkagulat, si Ameenah ang bumaba, may dala-dalang malaking payong.
"Rafa!" tawag niya, tumakbo papalapit sa akin. "Bakit ka nandito? Ang lakas ng ulan!"
"Nagse-secure lang ng equipment," sabi ko, nabigla sa kanyang pagdating. "What are you doing here?"
"Nasa charity event ako malapit dito. Nadaanan ko ang site at nakita ko ang motor mo. Na-isip ko... baka kailangan mo ng tulong."
Nakasuot siya ng magandang emerald green na damit, ganap na hindi angkop sa maputik na construction site, pero parang wala siyang pakialam. Sa sandaling iyon, na medyo basa ang kanyang buhok mula sa ulan at puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata, hindi pa siya kailanman naging mas maganda.
"Pasok ka muna sa site office," anyaya ko. "Basa ka na."
Ang site office ay isang maliit na pansamantalang silid na may mesa, ilang upuan, at ang aking mga architectural plan. Pero sa sandaling iyon, parang aming sariling pribadong santuwaryo, hiwalay sa mundo ng kurtina ng ulan sa labas.
"Here," inalok ko sa kanya ang aking jacket. "Baka ginawin ka."
"Salamat," sabi niya, ibinalot ito sa kanyang mga balikat. "Ang init-init ng site office na 'to."
Nakatayo kami roon sa komportableng katahimikan, pinapanood ang ulan sa pamamagitan ng bukas na pintuan. Ang tunog ng malakas na ulan ay lumikha ng isang matalik na bubble sa paligid namin, inihiwalay kami sa aming mga responsibilidad, aming mga pamilya, aming magkakaibang mundo.
"You know," malumanay niyang sabi, "this is nice. Simple. Walang pressure, walang expectations."
"Oo," sang-ayon ako. "Minsan, ang pinakasimpleng mga sandali ang pinakamakabuluhan."
Lumingon siya para tingnan ako, seryoso ang kanyang mga mata. "Rafa, tungkol sa tinanong mo sa akin last time... tungkol sa kung ano ang gusto ko..."
Huminga ako, naghihintay.
"Gusto kong maging masaya. Gusto kong makagawa ng pagkakaiba. At gusto ko... gusto kong tuklasin kung ano man ito sa pagitan natin."
Ang kanyang mga salita ay nakabitin sa hangin, matapang at nakakatakot. Alam naming pareho ang mga panganib. Alam naming pareho ang mga kumplikasyon. Pero sa sandaling iyon, na ang ulan ang aming saksi, wala sa mga iyon ang tila mahalaga.
"Ameenah," nagsimula ako, pero inilagay niya ang isang daliri sa aking mga labi.
"Don't say anything. Not yet. Let's just... enjoy this moment. Just us."
Kaya ginawa namin. Nakatayo kami roon sa maliit na site office, pinapanood ang ulan, nag-uusap tungkol sa lahat at wala. Sa unang pagkakataon, hindi kami ang Al-Farouq heiress at ang architecture apprentice. Kami lang sina Ameenah at Rafa—dalawang taong nakakita ng isang bagay na espesyal sa pinaka hindi inaasahang mga pangyayari.
Nang sa wakas ay bumagal ang ulan sa isang ambon, alam kong nagtatapos na ang aming ninakaw na sandali.
"I should go," sabi niya nang may pag-aatubili. "Naghihintay si Ben sa kotse."
"Oo," sabi ko, parehong hindi gustong pakawalan siya.
Habang naglalakad siya papunta sa kanyang kotse, lumingon siya isang huling beses. "Rafa... salamat. For tonight. For everything."
"Walang anuman, Ameenah. Always."
Nang gabing iyon, habang nakahiga ako sa kama, inulit-ulit ko ang bawat sandali ng aming pagsasama sa site office. Ang paraan ng pagsayaw ng kanyang mga mata kapag nagsasalita siya tungkol sa kanyang mga pangarap. Ang paraan ng kanyang pagtawa nang sabihin ko sa kanya ang mga kwento tungkol sa paglaki sa Bankerohan. Ang paraan ng kanyang pagpaparamdam sa akin na nakita, naiintindihan, pinahahalagahan.
Alam kong naglalaro kami ng apoy. Alam kong maaaring maging malala ang mga kahihinatnan. Pero habang nakatulog ako, hindi ko kayang pagsisihan ang alinman sa mga ito. Dahil sa unang pagkakataon sa aking buhay, nakakita ako ng isang tao na nagpapaniwala sa akin na baka, baka sakali, ang pag-ibig ay talagang makakapagtawid ng anumang paghahati.
- Writer
