“DAHAN-DAHAN, ATLAS. MATATAMAAN ang ulo ng anak natin,” sabi ko.
Napatigil si Atlas. “Sigurado ka? Aabot ba?”
“Ewan ko. Sa haba ng ano mo, baka…”
“It was just your alibi,” aniya.
Natapos niyang sabihin iyon ay muli siyang bumayo na parang wala nang bukas. Wala naman akong nagawa kung hindi ang sumigaw na lang din na parang wala nang bukas. Sigurado naman akong walang makaririnig sa akin dahil soundproof naman ang kwarto ng mahal ko.
Nilamas na niya ang dibdib ko kaya napapikit na ako. Ang sarap lang sa pakiramdam kung paano niya ginawa iyon. Aminado ako na habang tumatagal ay mas gumagaling na siya. Naiibigay niya talaga ang satisfaction na hinahanap ko.
“Isagad mo pa, Atlas,” hiling ko.
Mas napasigaw pa ako nang isinagad niya talaga. Damang-dama ko ang haba at taba nito sa loob ng
