Mabilis na tumungo si Dami sa kanyang pinanggalingan nang madatnan ang lola ni Shin na nakahandusay sa sahig. Sa mga oras na iyon walang tumatakbo sa kanyang isipan kung hindi ang mabatid ni Shin ang nangyari sa kanyang lola. Basang basa siya nang makarating, ngunit ni anino ni Shin ay wala sa dati niyang pinaghandusayan.
Inilibot niya ang kanyang buong paningin sa paligid upang hagilapin kung nasaan siya kasalukuyan, ngunit nahinto nang makita nakatayo si Shin sa isang hindi gaanong kataasang tore. Wala itong ka emo emosyon sa mukha at nangingibabaw ang pagiging malamig ng pagkatao nito.
“Shin!” hinayaan ni Dami ang ulan na patuloy na pumapatak sa kanyang mukha. Kahit basang basa sinubukan niyang tingnan nang husto si Shin. Hindi niya batid kung alam ba ng binata ang nangyari sa kanyang
